Amsterdam – Delhi   27-09-2023 

Na een roller coast aan emoties tijdens het afscheid nemen van mijn dierbaren de laatste weken loop ik om 1830 eindelijk door de douane met een gevoel van enorme vrijheid; India here we come!!! 

Van mijn beste maatje heb ik nog een brief gekregen met het verzoek om het pas aan boord te lezen. Al dagen zit ik te dubben of ik de enveloppe dan ga openen. Doe ik het aan boord of neem ik er een moment voor als ik ergens op een veranda zit? Ik ben er nog steeds niet uit. Aan de ene kant daagt de nieuwsgierigheid aan me en aan de andere kant stel ik het zo lang mogelijk uit om maar niet geconfronteerd te worden met de feitelijkheid van het afscheid ….  

Bij de gate aangekomen waan ik me net in little India. Ik denk dat slechts 1% van de reizigers niet van Indiase afkomst is!  

Delhi – Tapukara  28-09-23 

Bij aankomst in Delhi zie ik Anku niet op de afgesproken plek. Ik vraag een local naar een telefooncel en krijg zijn telefoon in mijn handen gedrukt. Zo gaat dat hier!  

Onderweg naar het ouderlijk huis van Vipin praten we heel wat, een aardige vent die broer van Vipin! Maar goed ook want met hem ga ik straks zaken doen als het goed is.  

Bij hen thuis aangekomen, in een kleine stad een uur van Delhi vandaan wordt ik door heel de familie begroet en krijg ik allerlei hapjes aangeboden. Honger heb ik absoluut niet alleen is wijgeren hier zeer onbeleefd. Het is dus een continu afwegen of ik weer een hap ik mijn mond neem of toch maar vriendelijk bedank.  

Het is een groot huis met in iedere slaapkamer een bank met tafel waaraan je eet. Ik eet net als tijdens mijn vorige reis met de mannen, de vrouwen serveren het eten en zorgen ervoor dat je niks te kort komt! 

Toiletten hier is wel een dingetje, toilet papier is er niet, je moet spoelen met water. Hygiënisch is t wel alleen niet zo handig vind ik zelf…..  

S’middags moet Anku werken, hij stelt voor dat ik even ga rusten, echter weet ik dat als ik ga liggen ik in slaap ga vallen. Ik zeg dat ik even het dorp in wil. Denk maar niet dat je alleen mag gaan, een hele escort heb ik bij me en we hebben wandelen naar het huis van de neef van Vipin. Daar is enkele dagen geleden een baby’tje geboren. Ik krijg het direct in mijn armen gedrukt. Hij is zo schattig! Het voelt wel dubbel om dit kindje in mijn armen te krijgen terwijl ik mijn eigen kleinzoon niet heb kunnen vasthouden…  

Als ik om 16 uur even op bed ligt te schrijven slaat de vermoeidheid behoorlijk toe!  

Vanavond of morgen eens kijken hoe en wat we gaan plannen voor de komende dagen!  

De middag breng ik afwisselend met de familie van Vipin door en met mijn neus in de reisdocumenten. Na wat gepuzzel heb ik een globale planning voor de 2 weken die gaan komen. 

De mensen hier zijn zo vriendelijk, geïnteresseerd in de Nederlandse cultuur en volledig in chock als ze horen over onze gebruiken! 

De neef van Vipin heeft een Sim kaart voor me geregeld met onbeperkt internet dus als het goed is hoef ik mij geen zorgen te maken als ik online moet werken. Om 1930 stoort ik in, nog even vol houden want we moeten nog eten. Eten dat wederom heerlijk smaakt. Alles word voor me gedaan, ik mag nergens bij helpen. Voelt ongemakkelijk!  

S’avonds wacht mij een onaangename verrassing. Ik ben ongesteld, omg hoe ga ik dit overleven?!  

Tapukara 29-09-2023 

Ik heb bijna klokje rond geslapen vannacht, met angst voor Corona. Alle mensen met wie ik samen was voor vertrek lijken het te hebben. Isa, Rene en Pien. Mamma is er net vanaf en die lijkt de doorgeef luik te zijn geweest…  

Ik loop vroeg door de hoofdstraat van het dorpje op zoek naar koffie, tevergeefs helaas. Gelukkig heb ik nog wat zakjes op voorraad in mijn koffer.   

Later krijg ik een kop thee, ik zit in de kamer waar zo’n beetje alles zich afspeelt. De kamer is 5 bij 3, er staat een bed, een bank met salontafels een meubel waar een (oude) tv op staat en een gebedsaltaar. Men socialiseert, eet, bid en slaapt in de ruimte. Gister avond zaten we hier met 6 man en niemand zit elkaar ooit in de weg! Alles gaat hier gemoedelijk. Kinderen zie je alleen maar lachen en weten zichzelf te vermaken.  

Om 10 uur gaan we wat schooltjes bezoeken en ik krijg goedkeuring van Marian om de projecten te starten! De vader van Vipin was zo blij als een klein kind!  

Als ik thuis kom, loopt er zo’n beetje de hele middag familie binnen. Ze willen allemaal de blanke gast zien. Ik kom er dan gezellig bij zitten en drink heel de dag door Chai. Aan het einde van de dag wil de nicht van Vipin me in een sari heisen dus werk ik hier met alle plezier aan mee. Natuurlijk mogen ook nu de selfies niet ontbreken!  

Tapukara – Alwar – Jaipur  30-09-2023 

Vanochtend rij ik met Anku richting Jaipur. Onderweg gaan we op een aantal plekken stoppen die me de moeite waard lijken en die buiten de gangbare toeristische paden liggen.  

Als eerste rijden we een stuk om omdat een vriend van Anku met ons mee gaat (Mintu). Hij spreekt heel gebrekkig engels, met handen en voeten maken we ons verstaanbaar. We stoppen als eerste in Alwaar, het oudste koninkrijk van Rajasthan en bezoeken we the city palace. Voor een bezoek aan het fort hebben we helaas geen tijd. 

Daarna rijden we via het National Park richting Jaipur. 

De route door het Aravalli gebergte is schitterend! Zelfs Anku en Mintu zijn onder de indruk. Deze route hadden ze niet eerder genomen. We nemen onderweg de afslag het park in om daar een bezoek te brengen aan  een voor Hindus belangrijke tempel. Het blijft indrukwekkend om de ceremonies te zien!  

Het kost nog al wat tijd om door de gebergte heen te rijden waardoor we pas tegen zonsondergang bij de dorpjes aankomen en wij deze niet verder kunnen bezoeken.  

Als we het Aravalli gebied verlaten vindt Anku het tijd om een biertje te halen. Hiervoor ga je niet gezellig op een terrasje zitten zoals in Nederland, nee je krijgt een fles van 650 ml in je schoot geworpen en drinkt het op de achterbank van de auto op hahaha. Dit hele gebeuren mag niet door vertelt worden aan de familie van Anku want alcohol drinken en roken (wat hij de hele dag door heeft gedaan) is not done!

Jaipur  01-10-2023 

Aanvankelijk voel me vanochtend wat ontstemd. Ik blijk ver van het centrum te zitten en merk dat ik mijn draai nog moet vinden. Al snel komt hier verandering in, ik krijg de ene uitnodiging na de andere van mensen waar ik via Facebook contact mee heb. Wat ik precies ga doen weet ik nog steeds niet. Als ik aan het ontbijt zit komen de eigenaren van het huis bij me zitten en al snel blijkt dat de dame des huizes in het onderwijs zit en mij mogelijk kan helpen aan schooltjes verschillende delen van Rajasthan.  

Even later komt een pas verloofd stel aan tafel zitten. We kletsten gedurende 2 uur over de gebruiken uit onze landen en hebben een leuke klik. Dhruv en Saloni blijken erg onder de indruk van mijn verhaal (alles achter je laten en op avontuur gaan) en hebben nog veel meer vragen aan mij, zo zeggen ze. Ze nodigen me uit om met hen uit eten te gaan in Jaipur ergens komende week.  

Het oude centrum van de stad wordt me sterk afgeraden omdat er een moord op een moslim is gepleegd. Waarschijnlijk blijft het daar nog dagen onrustig. Nou hoef ik niet perse het oude centrum in. Als ik eind van de dag met de eigenaren op pad ga vertellen ze wat er gaande was in het oude centrum. Het ging om een auto ongeluk tussen een Hindu en een Moslim waarna ze op de vuist gingen en de Moslim die nacht in het ziekenhuis overleed. Hierdoor tolereerden de Moslims geen Hindus meer in hun wijk. Nadat de Hindus geld hadden ingezameld voor de crematie en de schuld bij de Moslim bleek te liggen was de rust weer wedergekeerd in het oude centrum. Ik heb hiervan niets mee gekregen verder.  

Op de terugweg willen ze bij de Mac eten (of all places!) nou vooruit dan maar bahhhh  

S avonds zit ik nog tot 2330 met heel de familie op het dakterras. Zij aan enorme bellen whiskey, ik aan een biertje.  Binnen deze familie lijkt er totaal geen sprake van hiërarchie. Iedereen drinkt samen, praat, lacht en partners zijn gekozen vanuit liefde en niet gearrangeerd. Bijzonder om ook deze kant mee te maken!   

Vanochtend komt Virendra langs, een man die ik al enige tijd ken via Facebook. Hij doet zo nu en dan iets in het toerisme en kent de streek goed. Hij wil me volgende week naar mijn volgende bestemming brengen en een paar dagen samen daar de omgeving verkennen. Ik denk dat ik het ga doen want op deze manier kan ik onderweg ook stoppen bij enkele spots die ik wil verkennen. S’middag ga ik met de schoondochter van de eigenaren op pad om wat lokale kleding  te shoppen. Haar naam ben ik kwijt, wel weet ik dat haar naam regen betekend. Noem haar dan maar regen haha.  

We gaan winkel in en winkel uit, zoals gewoonlijk heb ik een idee fixe van wat ik wil kopen en vind ik het niet. Uiteindelijk na 5 uur winkelen vind ik wat, ik ben gesloopt. God wat haat ik shoppen! Het valt me op hoe de verschillen in casten nog tot uitdrukking komen hier. Als men een winkel in gaat wordt de deur open gehouden. De klant  wacht ook tot dit gebeurd! Als ik kleding heb gepast en het netjes terug wil leggen zegt regen tegen mij; nee dat doet het personeel! Als ik met regen shop, draagt zij mijn tasjes. Ook laat zij mij altijd voor gaan.  

We hebben het ook nu weer over verschil in cultuur. Keer op keer zijn de locals in chock als ik zeg hoe het bij ons werkt. Er heerst hier duidelijk hiërarchie en ook zeker veel respect voor ouders. Zo is het bvb not done om de telefoon niet direct op te nemen als je ouder belt (of had ik dit al eerder benoemd?) en ook de servant van de familie die een open kamer op het dak terras heeft waar machines in staan en slechts een bed met een “matras” gemaakt van touw.  Het maakt in ieder geval veel indruk op me!  

Om 2030 ben ik eindelijk terug en heb ik in de laatste shop wat kleding kunnen scoren! Nu snel posten want er zijn er 2 die ongeduldig worden…… 

Jaipur  03-10-2023 

Vanochtend ga ik met Vivrendra op pad. We rijden terug richting de Aravalli gebergte. Onderweg vraagt hij mij naar mijn plannen voor morgen. Ik vertel hem dat ik uitgenodigd ben op een ranch in de buurt van Jaipur om foto’s te maken van paarden. Hij vraagt naar de naam van de man en als ik het hem vertel waarschuwt hij me. De man schijnt niet te vertrouwen te zijn! Ik weet niet zeker of ik hem moet geloven dus check het na bij Millan een andere paarden man die op 1000 km hiervandaan woont. Hij bevestigd het verhaal. Hij zou buitenlandse vrouwen lastig vallen. De hele paardenwereld lijkt elkaar tekenen hier. We gaan dus niet!  

Als eerste stoppen we in het oude dorp Ajabgarh. Het is sereen, het leven volstrekt zich hier op rustig tempo. Het is omgeven door bergen. We stappen uit om een wandeling door het dorp te maken en kijken even bij een dame die bezig is met het pletten van graan en ik kijk rond in haar thee winkeltje. Je gaat werkelijk 50 jaar terug in de tijd hier! 

Daarna rijden we richting Neelkanth een gebied in het Aravalli gebergte waar vele tempels zijn. Het is een behoorlijk en prachtige rit daar naartoe. Na heel wat geslinger en zo nu en dan slechte wegen komen we aan bij een eeuwen oude tempel. We stappen hier uit. Ik geniet van de mensen die hier komen bidden en de rust die hier heerst!  

Wederom gaan we op zoek naar het dorpje Rusirani maar we kunnen het niet vinden helaas. Eigenlijk moet je voor dit gebied een guide meenemen die bekend is met het gebied.  

Langs de weg zien we Nomads die zich langs de weg vestigen. Ze trekken telkens na enkele dagen weer verder in de hoop weer wat waar te verkopen. Ik vraag Vivrendra hoe het kan dat deze arme mensen zoveel zilveren sieraden kunnen dragen. Hij legt mij uit dat de sieraden al generaties worden overgedragen. De voorouders van deze mensen hebben ooit voor de koning gewerkt en tegen de Mongolen gevochten. Als bewijs van eer aan de trouwe volgelingen ( die net als hun koning hun huis opgaven toen de Mongolen hun land veroverden) gaf hij hen destijds sieraden. Deze mensen leven nog steeds volgens de tradities van de koning destijds waardoor ze door de staat zwerven. Inmiddels heeft wel een deel  van deze nomads een vast onderkomen.  

Daarna rijden we richting Bhangarh, een 17e-eeuwse nederzetting die kort na de voltooiing op mysterieuze wijze werd verlaten.  

Hier ben ik in maart ook met mamma geweest. We bezochten toen de Abhaneri stepwell en nu dus weer. Alleen nemen we nu ook de tijd om even door het dorpje te wandelen. In de auto zit ik pal achter Virendra en verbaas ik mij al de hele dag over hoe hij het in vredesnaam voor elkaar krijgt om zulke dossen haar aan zijn oren te hebben. Zoiets heb ik niet eerder gezien!!  

Als ik s avonds de foto’s op de laptop wil zetten zie ik dat ze mega korrelig zijn. Paniek dus want geen idee wat er mis is gegaan! Bijna alles weg kunnen mieteren! Gelukkig was het eten voortreffelijk waardoor ik mijn misère even kan vergeten! Ook komt de eigenaresse mij vertellen dat ze actief bezig is het zoeken naar schooltjes. Het liefst zou ze ook een training krijgen op haar school omdat ze helemaal weg is van de methode.  

Ajabgarh  04-10-2023 

De hele ochtend ben ik naarstig op zoek naar een oplossing voor mijn camera probleem. Ik heb het idee dat het inmiddels iets beter is maar vind de foto’s nog steeds niet haar scherp!  

Ook zie ik Vivrenda nog even die me een tour aan me probeert te slijten naar Amer voor 3000 rupee terwijl hij gister aanvankelijk voor. 3600 de hele dag met me op pad zou gaan. Dit ga ik dus niet doen! Ik haal samen met Regen mijn kleding op. Ze belt hiervoor een Uber. Dit kost dus geen drop! Ik kijk even wat het zou kosten om me in Amer te droppen; 300 rupee!!!    

Ik merk dat ik wat moeite heb om uit mijn comfort zone te gaan. Ik ben tot nu toe zo gepamperd dat het me moeite kost om mijn eigen onafhankelijke  plan te trekken. Kom op Dane niet zo aanstellen je gaat gewoon een Uber bestellen en na het oude centrum toe. Regen snapt totaal niet dat ik niet in een airco taxi ga. Ik leg haar uit dat ik van de airco alleen maar verkouden word en ik de tuk tuk veel leuker vind.  Onderweg heb ik het gevoel dat ik leef, ik voel me vrij en bevoorrecht. Dit is zoals ik India het liefst beleef! Ik had duidelijk even een zetje nodig!    

In het oude centrum laat ik een Indiaas setje maken. Het wordt volledig op maat gemaakte en jurk, broek en sjaal zijn volledig op elkaar afgestemd! De man meet al mijn maten op. Het ziet er erg professioneel uit zo op eerste gezicht!  

Na het shoppen loop ik nog een klein stukje om een paar foto’s te maken. De eigenaren van de homestay sturen nog  een bericht met de vraag of ik veilig ben aangekomen. Ja hoor ik ben zelfs op de weg terug en morgen ga ik zeker op dezelfde wijze de hort op. Ik had dit veel eerder moeten doen!  

S’avonds komt de kleermaker langs. Blijkt dat ik 1 genaaid ben want slechts de sjaal is van mul mul katoen en 2 zie ik er uit als een clown in de op maat gemaakte kleding. Vooral de broek is hilarisch! Gelukkig neemt de schoonmoeder van Regen het van me over en mag ik morgen nieuwe stof halen en zal ik opnieuw naar een ( nu goede) kleermaker moeten gaan. Daarnaast heb ik vanavond ook wat oplaad stress. Dat wordt morgen vroeg niet naar de bloemen markt maar terug naar de stoffen shop en naar de elektronica winkels samen met Regen. Super lief dat ze meegaat! 

Ik bel rond 2330 nog met Anku om de volgende verblijven te bespreken en de rit naar mijn volgende bestemming. Om 0100 s’nachts lig ik stuiterend in bed! 

Jaipur  05-10-2023 

Ik zou vanochtend om 10 uur vertrekken met Regen, rond 1130 is ze er eindelijk. Punctueel zijn ze niet echt hier en mijn geduld word op de proef gesteld. Ik baal een beetje wat ik had genoeg plannen voor vandaag. Maar goed niet klagen. Hopelijk zijn we redelijk snel klaar, wat ik niet verwacht eerlijk gezegd maar goed!  

Jaipur  06-10-2023 

Vanochtend vertrek ik om 0715 richting Galta Temple op ongeveer 10 km van Jaipur. De tempel staat bekend om zijn natuurlijke bronnen, waarvan het water zich ophoopt in tanks (kunds). Er zijn zeven heilige tanks, waarvan de heiligste de Galta Kund is, die nooit droogvalt. Men beweerd  dat het water verschillende olifanten diep is en wordt gevoed door een bron die door de mond van een gebeeldhouwde koe stroomt. 

Het wordt als een eer beschouwd om te baden in de wateren van Galtaji, vooral op Makar Sankranti, en duizenden mensen komen hier elk jaar baden. 

Het is nog heerlijk rustig op de weg en de temperatuur is aangenaam! Als ik bij Galta Kund stop om te fotograferen zie ik een man in het water die een parkietje probeert te reanimeren, helaas mocht het niet baten.  

Bij het instappen in de tuk tuk heeft deze al wat opstart problemen. Onderweg komen we dan ook stil te staan! Uiteindelijk krijgt hij hem weer aan de praat en rijden we verder.    

De laatste 10 minuten van de rit rijden we weer door een prachtig stukje Rajasthan. Aan weerszijde zie je de bergen en ook hier lijkt de wereld 50 jaar terug te gaan in de tijd. Daar aangekomen wemelt het van de apen en koeien. Ik schijt 10 kleuren maar zal me er overheen moeten zetten want die beesten lopen hier nou eenmaal rond!   

Al snel spreekt een jonge man me aan en we kletsten. Mijn westerse achtergrond zorgt ervoor dat ik wat wantrouwend ben, zou hij iets van me willen? Al snel blijkt van niet. Hij vertelt me veel over hoe hij tijdens COVID de 5000 apen hier heeft gevoed en verzorgt. Hij laat mij er filmpjes van zien. Ik ben onder de indruk van zijn goedheid. Ook vertelt hij hoe hij drie straat jongens 10 jaar geleden heeft opgevangen en Engels geleerd.  (hij was toen zelf 15 jaar) en hoe zij nu hier bij deze tempel wat geld verdienen. Hij neemt me achterop zijn motor met nog een jongen, ja we zitten met zijn drieën op dat ding. Het gaat stijl omhoog en overal liggen keien, ik hou mijn hart vast maar boven aangekomen word ik verrast met een prachtig uitzicht over de stad!  

Zijn vriend, de straat jonge geeft me een lift naar beneden waar ik een tuk tuk kan nemen. Hij vraagt me onderweg of hij mijn servant mag zijn. Hij hoeft geen geld, wel eten als tegen prestatie. Mijn hart breekt. Ik geef hem wat geld als we afscheid nemen en even later belt de andere jongen mij op met de meddling dat je goede vrienden geen geld geeft voor een dienst. Tja dit is India!    

Ik laat me naar een camera shop brengen voor een aangepaste kabel voor mijn lader. Na wat hop on hop off vind ik eindelijk een shop waar ik deze kan kopen. Ik moet op de tijd letten vandaag omdat ik in de middag moet werken. Gister avond heb ik nog wat onderzoek gedaan naar de shops waar Regen mij heeft gebracht voor het kopen van lokale kleding. In tegenstelling tot laatst zie ik online allerlei leuke kleding stukken dus besluit ik om toch nog terug te gaan. Bij cottons slaag ik mijn slag en goed ook. Ik heb een hele Indiase garderobe! Voor net iets meer dan wat ik voor die 2 setjes laatst heb betaald. Dat gaan we dus niet meer doen! Om 1430 kom ik thuis en heb ik nog net een uur om te eten voor ik aan t werk ga. Regen wil al mijn setjes zien dus bekijken we samen nog eens mijn aanwinsten!  

Ze maakt een ijs koude lassie voor me, God wat smaakt dit lekker!    

Mijn reis kost tot nu toe iets meer dan het maandelijkse bedrag dat ik me had voorgenomen. Laten we het maar even zien als een paar weken vakantie. Over 3 weken zal ik minder gaan uitgeven…  

Mijn eerste beeldbel afspraak ging op wat kleine opstart problemen na best goed. Net of ik in Nederland zat, fijn dit! Na ons gesprek loop ik naar een straat thee tentje en drink er een heerlijke Chai 

Mijn tweede afspraak zegt af en dat komt me niet eens zo slecht uit. Ik ga wat leuks doen denk ik! Of gewoon chillen of toch maar een paar bijpassende schoenen kopen hihi  

Uiteindelijk blijf ik thuis en breng ik de avond door met het gast gezin. Het is super gezellig. Deze mensen zijn zo warm! Ook brengt de schoonmoeder van Regen ( Varsha, ja ik heb haar naam eindelijk weer!!) mij in contact met een dame die veel invloed heeft binnen ngo’s wereld en scholen voor onderbedeelde kinderen. Ik geef haar uitleg over wat we doen en ze is heel enthousiast over the key. Wordt vervolgd dus! 

Ik breng de hele avond met het gezin door, we wisselen ervaringen uit over onze culturen, reizen, het leven.. ook hen mag ik altijd bellen mocht ik ooit iets nodig hebben. Weer een geweldige ervaring mijn verblijf hier, ik baal dat ik morgen vertrek! 

Jaipur   07-10-2023 

Vandaag zou ik naar Umaid Vilas gaan op uitnodiging van Divyraj. Zijn schoonzus belt mij echter en nodigt me uit om bij hun eigen huis (Dileep kothi) te logeren zodat we kennis kunnen maken. Deze plek is nog mooier dan degene waar ik eerst zou verblijven, echt wauw! Als je hier een kamer zou boeken dan ben je 200 euro per nacht kwijt en ik word zomaar uitgenodigd. Hoe bevoorrecht ben ik?!! 

Ik voel me wel wat brak vandaag. Het is gister laat geworden, iets te veel bier gedronken, te veel gerookt,  te weinig gegeten en tekort geslapen. Zit nu op de blaren, eigen schuld! 

Naar de wc gaan is toch echt wel een dingetje. Kleding moet uit waarna je als je klaar bent je met je billen onder de kraan gaat staan. Een douchebak heb ik niet dus badkamer loopt dan onder. Deze maak je vervolgens droog met een trekker en vervolgens droog je je weer af en loop je de badkamer uit om je weer aan te kleden. Net iets voor mij, altijd ongeduldig/gehaast waardoor ik mijn voeten niet goed afdroog en ik bij op mijn plaat ging op de marmeren vloer!   

De villa waar ik aankom begin van de middag is werkelijk verbluffend mooi! Het ligt in een luxe woonwijk van Jaipur, ik kijk mijn ogen uit en het is hier zo rustig! Ik ontmoet de eigenaresse en ze verteld over de historie van het pand en de familie. Daarna ga ik op werkbezoek. We gaan langs hun andere 2 properties waarvan ook degene waar ik oorspronkelijk zou slapen. Geen  idee waarom ik deze upgrade heb gekregen maar ik waan me even in Westerse luxe. Het schijnt heel bijzonder te zijn om een stuk terrein te kunnen kopen tegenover het paleis van de koning van Jaipur. De reden dat deze familie dit voorrecht had jaren geleden is omdat zij hechte vrienden waren van de koning.   

Als we terug zijn strijk ik even neer bij een westers restaurant en bestel iets te eten.  

Ik ben nog steeds in onderhandeling over mijn trip naar Deogarh aanstaande maandag. Virendra bied een goede prijs alleen moet hem ook onderdak geboden worden als hij een paar dagen meereist. Op een gegeven moment stelt hij voor om dan op een matras op mijn kamer te slapen. Nou dacht t niet hè! Whahahaha dan maar iets meer betalen! Nu dus kijken wat hij gaat rekenen voor de dag trip daar naartoe.   

Voor het eten maak ik kort kennis met de man des huizes en eet ik samen met moeder en schoondochter. Het eten smaakt fantastisch en wederom wisselen we onze visie over cultuur en way of life.  

Na anderhalfduizend tafelen hou ik het voor gezien, ik ben nog steeds brak!  

Jaipur  08-10-2023 

Om 0750 schiet ik wakker, het plan om naar Central Park te gaan loop in duigen. Het is om 0830 al behoorlijk heet buiten!  

Om 10 uur kan ik terecht bij de Royal Gaitor; de Koninklijke cenotafen. Deze bevinden zich net buiten het centrum van Jaipur. Een plek die weinig bekend is bij buitenlandse toeristen. Wederom kijk ik mijn ogen uit. Ik besluit om de klim naar boven te maken om te kijken of ik vanaf daar een mooi uitzicht heb. Het is een behoorlijk klim voor een roker en telkens als ik een dergelijke wandeling maak neem ik mij voor om toch eens te stoppen met roken om vervolgens beneden aangekomen er weer 1 op te steken….   

Het is onderweg spek glad. Ik loop op mijn slippers en het zweet gutst over mijn hele lijf! Boven aangekomen had ik nog wat zijpaden kunnen nemen maar ik hou het voor gezien. Als ik een chai drink bestel ik een Uber. Ik ga naar een wijk in het oude centrum, Johari bazaar  om te kijken of ik een bepaalde steen voor de vrouw van (collega)  Rens kan vinden. Het schijnt dat je moet oppassen omdat je als niet kenner nogal eens opgelicht kan worden. We gaan t zien!  

Ik heb me 2 uur rot gezocht naar de bazar. Bijna alle juweliers waren dicht en toen ik me naar de laatst mogelijke plek liet brengen bleek daar niks te zitten. Er komt een mager mannetje bij mijn tuk tuk staan en wil ons verder helpen. Ik ben wat huiverig maar laat hem meegaan. Binnen de kortste keren wil hij me van hort naar her slepen, het kost me moeite om van hem af te komen. Uiteindelijk poeier ik hem af en laat me bij een prachtige bar (bar Palladio) afzetten. Het is hier een oase van rust en straalt luxe uit terwijl op 50 meter hiervandaan je je weer in de chaos waant.  

Om 1530 heb ik een date. Ja ja hihi punctueel zijn ze echt niet in India. Om 1600 is hij er nog niet. Aanvankelijk wilde hij me ophalen en bij zijn eigen hotel iets drinken maar ik ben graag onafhankelijk dus we spreken bij peacock bar af. Een super leuke bar op een dak terras op 450 meter van mijn onderkomen. Nou die bar zag er net als mijn date super leuk uit alleen was de service meer dan kut en bij mijn date moest ik de woorden uit zijn mond trekken. Dit heb ik niet eerder meegemaakt in India! Daarnaast is hij getrouwd,”. Naar zijn zeggen zit hij in een zeer gecompliceerd huwelijk, yep die heb ik eerder gehoord! Na een uur verveling neem ik de benen. Hij nodigt me nog uit om te gaan eten maar nee ik pas ff! 

Tijdens de date belt Jesse (mijn neefje) me, zo leuk vond ik dat! Het was even kort omdat zijn mobiele data anders te snel opgaat maar het was zo fijn om even zijn stem te horen! 

Net voor mijn date spreek ik Jigar nog even, de kamer in Pushkar wordt een andere plek omdat de eigenaar de guest house in de lease heeft gedaan. Wel heeft hij een alternatief. Nou ja we zien wel wat we gaan doen. Misschien ga ik er dan alleen voor de fair naartoe. Jigar laat me in ieder geval weten dat als ik in Pali district wil verblijven ik bij zijn ouders of in 1 van zijn appartementen mag verblijven. In India loopt nooit iets zoals gepland en eigenlijk vind ik dat best leuk!    

Als ik terug loop naar mijn hotel spreekt een man mij aan. Hij zegt dat ik zo’n blij gezicht heb (hoor ik wel vaker hier en ben me er niet van bewust). Hij zegt dat de meeste toeristen nors kijken en geen gesprekken met locals aan willen gaan uit angst dat ze iets van de toeristen willen. Mijn ervaring is over het algemeen dat de mensen oprecht geïnteresseerd zijn. Hij vraagt waar ik vandaan kom en wil ervaringen uitwisselen. Dat doen we dan ook. Dit is een van de dingen die ik hier zo leuk vind. De hele dag door raak ik met de meest uiteenlopende mensen aan de praat. Iedereen lijkt tijd te hebben om aandacht aan elkaar te besteden!  

Na wat belletjes met het thuisfront ga ik ergens een hapje eten. Ik dacht dat het een Indiaas restaurant zou zijn maar het blijkt een mengelmoes van alles en nog wat. Zeker een leuke tent vol Indiërs.  

Ik raak aan de praat met mijn buren die in het toerisme zitten en ik bestel wat zij ook aan het eten zijn. Een of andere kaas steak met saus er overeen en wat groente. Niet mijn ding maar mijn maag is weer gevuld, dat schiet er namelijk nog wel eens bij in. Ik moet toch wat overtollige kilo’s kwijt dus dat komt goed uit! Ik eet en drink denk ik voor 8 euro, nou dat zijn de kosten niet hè 🙂  

De auto van Virendra is volgens mij zo goed als gerepareerd dus we kunnen morgen op pad haha  

Deogarh  9-10-2023 

Vanochtend zou ik om 0930 vertrekken. Het wordt uiteindelijk 1130 voor Vivendra er is omdat zijn auto nog niet klaar was. Lichtelijk geïrriteerd was ik kan ik je vertellen toen zei iemand mij, in India gaan we ervan uit dat als  dingen anders gaan dan gepland het dan misschien wel zo had moeten zijn en het maar goed is ook. Tja een andere manier van kijken en een die ook een stuk meer rust geeft. Deze houden we er in!   

Toch verbetert mijn bui niet gaande weg. We komen aan in Bagru en blijkt dat hij er de weg niet kent en we veel te laat daar aankomen omdat de mensen die de stoffen met blockprint behandelen al lang klaar zijn. Ik zeg hem om dan maar direct door te rijden naar onze bestemming. Onderweg hou ik enkele keren mijn hart vast omdat zijn auto piepende en krakende geluiden maakt!  

Als we rond 17 uur aankomen bij de guesthouse ben ik aangenaam verrast. Het ligt op 2 km van het stadje Deogarh en op het terrein een huis van meer dan 200 jaar oud. Er staan een aantal prachtige bomen en de vogels fluiten er enthousiast. Ik ben de enige gast en krijg een kamer upgrade. De kamer is ruim en erg mooi. Wederom met een prachtige vloer en ruim terras.  

Toch voelt de energie van de eigenaar niet goed. Daarnaast pik ik het een en ander op uit gesprek tussen Vivendra en hem. Voelt niet oké daarnaast vragen ze de volle mep om je een paar km verderop af te zetten. Met hen ga ik zeker geen zaken doen!    

Als ik vanochtend wakker word besluit ik een wandeling te maken richting Deogarh. Ik bezoek daar het Koninklijk huis wat omgebouwd is tot een hotel. Wederom erg mooi. Wel wat aan de massale kant vind ik. Gaandeweg de wandeling besef ik me dat ik niet nog een nacht op deze plek wil blijven. Op de een of andere manier voelt de energie hier niet goed. Ik onderneem dan ook direct actie en regel vervoer naar mijn hotel in Jojawar. Mijn baggage wordt op het stoffige en afgelegen station Phulad  opgehaald en naar het hotel gebracht. Eenmaal in de trein besef ik me hoe hoog dit deel van Rajasthan ligt. Je kan de trein ook nemen vanuit Deogarh, maar als je dat in-the-middle-of-nowhere gevoel wil,  dan neem je de halte Khamli Ghat een paar kilometer verderop. Een echte aanrader, je waant je 100 jaar terug in de tijd! 

De metersporige lijn loopt van Udaipur naar het knooppunt Marwar, een afstand van iets minder dan 200 kilometer. De trein heeft geen naam. Hij heeft alleen een nummer – 222 die uit het Engelse tijdperk dateert.  Het is een kleine passagierstrein en voert je door behoorlijk ruig en een prachtig landschap. Het stuk tussen Khamli Ghat en Phulad is het mooiste en duurt anderhalf uur, de trein rijdt in een rustig tempo. Dit is ook het hoogste traject van de Western Railways. De treinreis was één grote, mooie verrassing! Onderweg stopt de trein nog een paar keer voor overstekende apen die door de locals vervolgens gevoed worden en daar neemt men gewoon de tijd voor! 

In de trein zit ik tussen een Indiase familie die geen Engels spreekt maar er van alles aan doet om zich verstaanbaar te maken. De kinderen vooral met lieve glimlachen trekken mijn aandacht.   

De mensen van het Jojawar hotel staan mij op te wachten op het station en direct heb ik een goed gevoel bij hen. Ze hebben een positieve energie en warme uitstraling. Nu al blij met mijn keuze!  

De omgeving vind ik hier een stuk mooier en ook rustiger. Jojawar, is een klein dorp in het Pali district van Rajasthan. Het dorp wordt omringd door de Aravalli heuvels wat een schilderachtige achtergrond creëert voor de traditionele boerderijen die het landschap rijk is.  

Aangekomen bij mijn hotel ben ik ook aangenaam verrast. Het is een prachtig gebeuren en er is een zwembad! Het eerste wat ik hier dan ook doe is een plons nemen!  

Aan het einde van de middag ga ik het dorp in. Het is een gezellig gebeuren op een paar ruziënde mensen na. Ik heb dit nog niet eerder gezien op straat. Het gaat er goed tekeer kan ik je vertellen! In het dorp kom ik de Rabaris tegen, de lokale kamelen hoeders en herders, die met hun dagelijkse activiteiten bijdragen tot de charme van deze regio. 

Ik laat me door een onbekende naar de liquor shop brengen, na deze korte rit komt hij me wel betrouwbaar over, ik vraag hem wat hij rekent  om me zaterdag  

naar mijn volgende bestemming te brengen, zo heb ik alvast vergelijkingsmateriaal.  

S’avonds ontmoet ik de eigenaar van het hotel en bespreken we het een en ander. Ik leg hem uit wat ik doe en wat ik zoek. Morgen ochtend ga ik met de man met de lieve ogen op pad.  

Jojawar 11-10-2023 

Ik ga vanochtend om 0646 op pad met de lieve man van het hotel. De straten zijn nagenoeg leeg. Langzaam ontwaakt het dorpje. Vrouwen bereiden het eten voor en de straten voor de huizen worden aangeveegd en gesproeid. Water wordt hier nog uit de put gehaald, hier kunnen wij ons toch niets meer bij voorstellen?!  

Ook lopen we een schooltje binnen, de docent is enthousiast maar legt uit dat een government school niet zomaar vrijwilligers aan het werk mag zetten. Dit zou eerst goedgekeurd moeten worden door de locale regering. Wat is dit jammer! 

We drinken op het plein een kop chai terwijl ik mijn ogen gericht hou op de mooie taferelen die zich voor me afspelen. Na een paar uur ga ik alleen verder op pad en loop de woonwijken in. Mensen verwelkomen me en proberen een praatje te maken. Er is zelfs een oude man die tot een paar keer toe een dansje voor me maakt, te grappig! 

Vanochtend kom ik er achter dat ik mijn telefoonoplader ben vergeten. Er wordt wat heen en weer gebeld en de lader zal als het goed is met een bus vandaag meegenomen worden zodat we niet de weg naar Deogarh horen af te reizen.   

Tussen de middag lig ik een paar uur aan het zwembad met een boek en voel ik dat ik de rust begin te vinden. Ik val zo nu en dan in slaap en zit veel in het water om wat verkoeling te vinden. Om 15 uur ga ik weer op pad met de mannen. We stoppen bij diverse dorpen waar we keer op keer thee aangeboden krijgen. Bij de laatste boerderij waar ik te zien krijg hoe men dahl oogst wordt ons wederom thee aangeboden. Snel worden er wat geiten gemolken, de melk gebruiken ze voor de thee. Geen idee of ik risico loop om ziek te worden. Ik neem het voor lief, ik kan deze vers gemaakte thee onmogelijk weigeren. Ik zie vanmiddag hoe men mais korrels plukt, groente plukt, katoen velden, allerlei olie plantages, schapen herders, kamelen op de straat. Het is hier een oase van rust en de mensen zo vriendelijk en gastvrij! De kindjes allemaal even enthousiast om een buitenlander te zien.  

Wederom valt me op dat dit de plekken zijn waar ik tot rust kom.    

Als ik s avonds de foto’s op mijn laptop zet zie ik dat Ik heb vandaag best wat foto’s gemaakt waarover ik tevreden ben. Van het vast leggen van het dagelijks leven tot karakteristieke koppen, wat is India en haar mensen toch een fotografisch land! 

Pali District 12-10-2023  

Vanochtend ga ik weer op pad. Deze keer daar waar het Pali district start en ook de bergen. Het is hier niet ver vandaan. Onderweg zie ik kinderen die zich klaar maken voor school, anderen hebben dit voorrecht niet, zij moeten helpen op het land. Zo zie ik jonge kinderen die takken naar huis dragen om zo een vuurtje te kunnen stoken voor het bereiden van het ontbijt. Een ander kindje helpt zijn moeder bij het halen van drinkwater bij de put, een ander wast zich juist bij deze put. De lucht ruikt hier schoon, de wegen zijn rustig en het is vrij stil, ik geniet!  

Tussen de middag lig ik weer veel in het water, wat ook nodig is want het is bloed heet! Veel te heet voor de tijd van het jaar, ze verwachten dan ook over drie dagen behoorlijk wat regen, wat ook ongebruikelijk is medio oktober. 

Tussen de bedrijven door ga ik toch maar achter een trein ticket aan voor Caroline (mijn dochter), treinkaartjes zijn namelijk vaak al 6 maanden van te voren uitverkocht. Ook nu blijkt dit het geval te zijn. Het wordt nog even puzzelen hoe dit te regelen. Gelukkig helpt Udai hier een handje bij!  

Eind van de middag ga ik met de eigenaar op pad om fotos te maken van een van zijn Marwari paarden. Best spannend vind ik het. Geen ervaring mee en ik doe het niet voor me zelf dus moet het goed zijn he…. Nou wat een drama. Ten eerste is een van de medewerkers ziek waardoor er maar 1 paard is. Het paard is werkelijk prachtig maar werkt voor geen meter mee. Daarnaast gaan we naar een gebied waar veel groen is en het is lasttig om scherpte diepte te creëren. Ook wil het paard het water niet door hahaha  

Nou ja het beste van geprobeerd te maken maar ik ben alles behalve tevreden. Wel praten we over het tourisme. Hij vertelt mij dat wat ik wil bieden een gat in de markt is. De meeste tour operators bieden de bekende plaatsten aan waardoor men het echte India niet leert kennen. Nou ja zo dacht ik er dus ook over. In ieder geval ideeën uit kunnen wisselen!   

Na de shoot gaan we naar zijn ranch, waar een stuk of 15 paarden staan en wel honderden vogels zingen, nou ja noem het maar krijsen, wat een herrie maken die beesten zeg! Ze hebben hier zoveel meer ruimte en alles ziet er spek en span uit. Ik kan me voorstellen dat de mensen die hier werken heel tevreden zijn. Een beetje de hele dag met paarden bezig zijn, midden in de natuur, goed eten krijgen, wat heeft een mens eigelijk nog meer nodig? 

14-10-2023  

Gister ben ik op de vroege ochtend na, thuis gebleven omdat ik moest werken. Na 7 uur zitten op een houten stoel en slechte nacht word ik vanochtend letterlijk in de kreukels wakker. Hier moet ik iets op gaan verzinnen!  

Vandaag ga ik een lange dag op pad. Op 60 km hier vandaan staat de Jain tempel Ranakpur. Ik had deze in 2019 ook al bezocht alleen had ik toen geen tijd om hem van binnen te bezoeken dus grijp ik vandaag mijn kans. Ook ga ik het Kumbhalgarh fort Bezoeken en een Luipaard Safari doen eind van de dag. Mooi vooruitzicht dus!  

Oh ja ik heb gister besloten hier 2 nachten langer te blijven. Ook in het verschuiven van vertrek of aankomstdagen in hotels zijn de Indiërs heel makkelijk, iets wat goed bij mij past!   

Onderweg stoppen we in het pittoreske dorpje Narlai.  

Als ik al kletsend met een oudere dame op mijn slippers  door het dopje loop sta ik met mijn linker voet midden in een verse koeienvlaai. Gadver de gadver! De dame veegt met haar slipper wat stront van mijn voeten en later zie ik bij de tempel een waterput waar ik uitgebreid mijn voet en slipper schoon maak.   

De omgeving hier is wederom prachtig. De route van Jojawar naar het fort ook! We rijden weer door het Aravelli gebergte met veel bergen, veel groen, meren en hier en daar een slapend dorpje. 

Op de snelweg (die in niets op een snelweg lijkt) lopen herders met hun kudde. Niemand maakt zich hier druk om!   

De weg van het fort naar Ranakpur duurt ongeveer anderhalf uur. We rijden over kronkelende, soms smalle wegen door een prachtig natuurgebied. Je komt hier amper tegenliggers tegen.    

We komen aan bij de middeleeuwse citadel van Kumbhalgarh welke is gelegen te midden van een cluster van dertien bergtoppen van de Aravalli-reeks,  De muur van het fort strekt zich zo’n 36 km uit en ligt op 1.914 m boven de zeespiegel. Het werd in de 15e eeuw gebouwd door Maharani Kumbha. De kantelen zouden qua omvang de tweede zijn na de muur van China.     

Onderweg zie ik om de haverklap jonge vaak onverzorgde kinderen langs de weg staan en zodra een auto langs rijdt dan springen ze op rennen ze de weg op om hun fruit te slijten aan voorbij rijdende mensen. Ik heb niet 1 auto zien stoppen. Ook zie ik jonge meisjes die de was doen in de rivieren of aan de waterpomp. Jonge meisjes zitten naakt in water reservoirs voor de dieren op zoek naar wat afkoeling, Oudere mannen badend in de rivier met een paar meter verderop de Buffalo’s die in dezelfde rivier verkoeling zoeken.  

Lunchen doe ik in een tentje aan de river, ik ben de enige gast. Ik geniet van de rust!  

We rijden door naar de 15 eeuwse Ranakpur Jain tempel (Chaturmukha Dharana) het marmeren tempel complex bestaat uit 1444 gesneden pilaren, 24 hallen met pilaren, vergezeld van 80 koepels die worden gedragen door 400 kolommen. Het hoogtepunt van deze hele tempelarchitectuur is het feit dat geen twee pilaren hier hetzelfde zijn!  

De tempel schijnt een van de meest briljante architectonische monumenten op het Indiase subcontinent te zijn. Ook is deze tempel de grootste en belangrijkste gebedsplaats voor de Jains.   

Aan het eind van de middag gaan we op jeep Safari op zoek naar de luipaarden. We crossen het gebied door en hebben het geluk er 2 te zien. Van een behoorlijke afstand, maar toch. 

Als we rond 1830 richting Jojawar rijden merk ik dat ik nog steeds niet helemaal lekker ben. Spieren doen zeer, mijn hoofd raar, voel wat warm aan geloof ik en voel je rillerig… 

Op een gegeven moment staat er een group koeien en een stier midden op straat. De chauffeur toeteren en toeteren maar die stier die blijft echt prompt op zijn plek staan. Gelukkig is het kalfje wel bereid om ons er door te laten!  

Als we aankomen bij het hotel staan de manager en de man met de lieve ogen me op te wachten. Lieve ogen is vanochtend voor me naar de farm gereden waar we laatst waren om die verse (volgens hem) heerlijke groente te halen. Hij heeft het zelfs persoonlijk voor me bereid, de zoeterd ! 

Jojawar  15-10-2023 

Vandaag doe ik het wat rustig aan omdat ik koorts heb.  

Bij het ontbijt voel ik me wat ongemakkelijk. Ik heb deze ochtend 3 man om me heen die toekijken terwijl ik eet. De manager, een hele oude man volgens mij, is nogal van me gecharmeerd. Iedere keer als ik hem spreek begint hij over mijn mooie glimlach en staart me vervolgens de hele tijd aan!   

Na een rustige dag op bed besluit toch om nog wat dorpjes te bezoeken en de ranch. Het feit dat ik niet tevreden ben over de paarden foto’s zit me niet lekker. Dit moet ik overdoen! 

Vandaag spreek ik Dhanraj uit Jodhpur. Ik besluit om een aantal dagen bij zijn gezin in te trekken. Hij heeft 7 Marwari paarden en werkt in het toerisme, leuk dus lijkt mij!  

Ik vraag om wat eerder te vertrekken voor de Safari maar dat houdt de manager duidelijk tegen, heel irritant!    

We gaan uiteindelijk naar de farm en daarna loop ik met lieve ogen door Jojawar. Hij laat me ambachtslieden aan het werk zien. Van handgemaakte scharen tot leren schoen tot vrouwen die graan verwerken of de prachtigste kledingstukken maken op hun naaimachine. 

Binnen de kortste keren lopen er een aantal kindjes met ons mee. Allen willen mij een hand geven en vragen naar mijn naam. Een voor een zijn ze vrolijk en opgewerkt!  

Ook maak ik een praatje met een oude dame (voor zover dat kan, dit doe ik voornamelijk met gebaren en uitdrukkingen). Zij draagt aan beide enkels zilveren enkelbanden van maar liefst 1000 gr per stuk!  

Vanavond begint het Navrati festival. Het plan was om het dorp in te gaan maar ik voel me nog net helemaal lekker, morgen in Chandelao is het vast ook leuk…. 

Jojawar 16-10-2023  

Vanochtend rijden we naar Chandelao. We pakken niet de snelweg om zo onderweg nog wat dorpjes aan te doen.  

Ik voel me nog niet 100%. Zweten en pijnlijk lijf. Gewoon paracetamol innemen en gaan! 

Als we bij het eerste dorp aankomen stoppen we bij een huis. Er zit daar aan de ene kant een stuk of 15 mannen bij elkaar van verschillende etnische groepen. Je herkent ze aan de kleur van hun tulband. Zo hebben de Rabari een rode tulband. De mannen met een witte tulband zijn weduwnaar. Zij behoren tot een inheemse stamkaste van nomadische vee- en kameelherders en herders. 

Ook de vrouwen van de verschillende etnische groepen herken je aan hun kleding en sieraden.    

Aan de andere kant van het terras zitten vrouwen die chapatis aan het maken zijn, ik word gevraagd om bij de mannen te zitten. Bizar eigenlijk, hun vrouwen mogen er niet bij en ik als buitenlander wel. Als ik ga zitten zegt mijn driver dat ze opium aan het roken zijn. Er staan een aantal schalen op de grond met daarin smerig uitziende peuken. Hij vraagt of ik ook wil roken, alsof het roken van opium de normaalste zaak van de wereld is. Ik bedank vriendelijk!  

Ik merk dat zelfs de geur van de rook iets met me doet, ik word duizelig dus neem afstand en neem een kijkje bij de dames. Wel weer een bijzondere ervaring dit!  

Als we langs de weg stoppen voor een beker Chai zie ik hoe men hier de wegen van witte markeringen voorzien. Ook dit wordt op een zeer primitieve wijze en heel zorgvuldig gedaan!  

Aan de overkant van het thee tentje, zie ik een een gypsy “huis”. De zigeunerstam van Rajasthan is een van de nomaden- of zwerversgemeenschappen in India. De oorsprong van de stam gaat enkele eeuwen terug. De mensen van deze Rajasthani-stam behoren tot de laagste trede van de sociaal-culturele en sociaal-economische ladder. 

Je komt deze zon beetje overal langs wegen en de meer afgelegen gebieden tegen. Het valt ook op dat deze mensen er vaak slecht verzorgd uitzien en veelal op blote voeten lopen.  

Als we daadwerkelijk dichtbij een gypsy familie komen en ik fotografeer de kindjes ben ik ben ontdaan. Het raakt me om deze armoede te zien en het liefst zou ik ze allemaal onder mijn hoede nemen en een beter leven willen bieden. Ja dit is de keerzijde van India! 

Sigaretten hebben hier een vaste prijs. Als ik wat pakjes wil inslaan proberen ze me (weer) te bedonderen. Allereerst zeggen ze de juiste prijs maar als je eenmaal betaald weigeren ze om je het juiste wisselgeld te geven. Tot 3 keer toe vraag ik mijn geld terug en loop ik weg. Na de vierde poging betaal ik uiteindelijk wat een pakje ook kost. Ach je hebt hier alle tijd dus ook dit is een soort spelletjes is wat bij India hoort!   

We weg richting Jodhpur is een stuk saaier dat rondom Jojawar. Het is er vlak met zo hier en daar een riviertje en er is weinig variatie in de vegetatie. Ook is het bewolkt vandaag wat het niet bepaald opfleurt  

Als we een half uur van onze bestemming zijn stoppen we in een dorp (Hoongaon Khurd) en bezoek ik een Krishna tempel waar ik gezegend word. Ze bieden met heilig water en suiker aan. Daarnaast krijgt ik een oranje stip op mijn voorhoofd en een oranje armband. De vrouwen dragen prachtige sieraden op hun voorhoofd.  

Ook hier zijn de mensen super vriendelijk en allemaal willen ze een selfie. 

2 km verderop gaan we bij een vriend van de driver op uitnodiging een kop thee drinken. Ik vergeet het steeds te melden, het is heel bijzonder (en ranzig om te horen) hoe men al slurpend geniet van iedere slok thee!  

Ondertussen heb ik contact met Milan die bezig is met het zoeken van een betaalbare slaapplek tijdens de Pushkar fair. Er was een appartement beschikbaar maar die had ik moeten delen. Dit vond Milan niet veilig dus zoekt hij verder voor me.   

Rond 14 uur komen we in het dorpje Chandelao aan. Een klein dorp met 2000 inwoners. Het Chandelao Garh is een prachtig landhuis omgebouwd tot hotel. Omdat ik een aanzienlijke korting heb gekregen verblijf ik in een kamer die wat donker is gelegen maar niet getreurd, de tuin is prachtig en als je aan het zwembad zit zie je tientallen groene papegaaien in de bomen. Ze zingen er lekker op los! 

Even met Ies bellen ook vandaag , eindelijk is de verkoop van hun huis rond. Ook voor haar en Rene een nieuwe start in hun leven, ik geniet met ze mee !  

Eind van de middag raak ik aan de praat met  moeder en dochter uit Nieuw-Zeeland. Ik eet ook samen met ze, we delen ervaringen over India en ze vragen me om tips, best leuk ik merk dat ik al best wel wat weet en mensen de weg kan wijzen! Net voor het eten begint het te regenen, de wind neemt toe en de temperatuur daalt. Ik voel me nog niet goed dus ga vroeg mijn kamer in.   

Manda 21-10-2023

Het is inmiddels mijn vijfde dag in Chandelao. Veel heb ik hier nog niet gedaan omdat ik me niet al te lekker heb gevoeld.  Na 2 dagen bed had ik gehoopt dat het drukkende gevoel bij mijn oogkassen wel weg zou moeten zijn maar helaas!  

Je merkt dat het langzaam richting winter gaat. De ochtenden zijn aangenaam koeler, de lucht strak blauw. De palace uit 1744 waar ik verblijf is wederom prachtig. Vooral de mooi onderhouden tuin vol bomen en bougainville trekken keer op keer mijn aandacht!  

De eigenaar is erg vriendelijk. Hij houdt zich naast het runnen van zijn hotel ook bezig met emancipatie van vrouwen die voor hem aan het werk gaan door het maken van souvenirs en kleding. Ze krijgen een basis salaris en commissie op ieder product dat verkocht wordt. Zo dragen deze vrouwen gemiddeld 30% bij aan het inkomen van het gezin.  

Voor dit project heeft Praduman  hulp gekregen van een paar vrouwen uit Noorwegen. We hebben het ook gehad over the key en wat wij zouden kunnen betekenen. Zodra de directeur van het schooltje weer in het dorp is gaan we het gesprek met hem aan. Inmiddels heeft de ontmoeting met de directeur van de school plaatsgevonden en gaat hij overleggen met de lokale autoriteiten. Ze hebben er vertrouwen in dus laten we er het beste van hopen! Na mijn paar dagen ziek zijn volgen 2 werkdagen die voor wat stress zorgden omdat mijn internet verbinding hier niet al te stabiel is. Met een wat af en toe haperend beeld lukt het me toch om de gesprekken te voeren. Eind van de dag ga ik er hier voor het eerst op uit. We pakken de jeep richting het meer om de vogels te stoppen die uit Siberië hier komen overwinteren. Ook zie ik heel wat antilopen. Het gebied rond om Jodhpur ( ik zit er 40 km vandaan) vind ik minder uitnodigend dan het gebied rondom Jojawar. Het is hier vlakker en minder groen. Toch blijf ik hier nog wel even om wat dagen rust te pakken!

Chandelao  22-10-2023 

Vandaag ga ik er weer eens op uit om het lokale leven hier te ontdekken. Zoals in ieder dorp in India komt men pas later op gang. Als we om 7 uur vertrekken is er nog niet veel leven op straat. Onderweg naar het dorp waar een pottery familie is gevestigd stoppen we bij vrienden van de driver voor een kop thee. De man kletst de oren van mijn kop. Hij lijkt best goed Engels te spreken maar schijn bedriegt, ik snap slechts de helft van wat hij allemaal zegt!    

We nemen de korte routes van het ene dorp naar het andere waardoor we off road rijden waar ik absoluut zou verdwalen als ik hier in mijn uppie zou toeren!  

We stoppen bij het gezin dat in de pottery handel zit. Al 4 generaties wordt de zaak door de familie gerund! Het is indrukwekkend om te zien hoe ze met blote handen de water potten maken, ze zien er prachtig afgewerkt uit!  

We hangen hier wat rond zodat ik wat foto’s kan maken en vervolgen onze route. We stoppen bij een Bishnoi gezin die een opium ceremonie demonstreert. De opium wordt geregeld gebruikt als medicijn. Mijn driver drinkt er nogal wat slokken van en mij wordt ook voorgesteld om te drinken, ik krijg wat van het spul in mijn handpalm gegoten en ik slurp het kleine beetje op. Het smaakt bitter en zeker niet naar meer! Wel voel ik een aangename verdoving in mijn nog wat gevoelige keel…. Na de ceremonie laat  mijn driver zien hoe men een tulband op zijn hoofd rolt. Ze hebben gewoon 11 meter stof op hun hoofd!    

Om 10 uur ben ik terug bij het hotel voor het ontbijt. Ik kletst wat met Indiase gasten die uit Delhi komen en in de fashion industrie werken. Ik vraag hen of ik hen een persoonlijke vraag mag stellen: of ze homoseksueel zijn? Ze zijn hier heel open over en totaal niet in chock door mijn vraag. Ze vertellen dat sinds 2016 homoseksualiteit geaccepteerd is bij de wet. Een homo huwelijk is daarin tegen ten strengste verboden. In de grote steden en in hun werkveld hebben ze geen last van discriminatie. Ook binnen hun familie wordt hun geaardheid geaccepteerd. Iets wat zeker niet vanzelfsprekend is in India. Ook dit verschilt per kaste. Hoe rijker, hoe bereisder en hoe groter de kans op acceptatie!    

Onderweg naar het stadje Pipar komen we eerst een hele groep mannen tegen die op weg zijn naar de inauguratie van een tempel en daarna volgen de vrouwen. De mensen zijn vrolijk, ze zingen en dansen op straat. Als de mannen mij zien heb ik binnen een mum van tijd wel 50 kerels om me heen. Ze komen te dicht in mijn aura. Een split second voelt het bedrukkend. Al snel verdwijnt het omdat er niks achter zit. Dit is hoe men hier is. Mijn driver houdt ze wel wat op afstand. Ook kinderen staan om me heen, ze willen dat ik foto’s van ze maak en ze willen selfies met mij op de foto. De vrouwen vinden het ook maar al te leuk om te poseren. Ze willen dat ik mee ga naar de tempel. Dat lijkt me gaaf maar om de een of andere reden ziet mijn driver dat niet zitten. Het zou gevaarlijk zijn omdat ze stoned zijn. Het zal…we vervolgen onze route naar het stadje Pipar waar we een demonstratie van block painting krijgen. Prachtig om dit ingewikkelde proces te zien. Alle kleuren worden door middel van mening van kruiden verkregen. Daarna wordt het in de zon te drogen gelegd. 

Het stadje met toch wel 1 miljoen inwoners oog rustig en zeer gemoedelijk. Wederom zoveel kinderen die met ons meelopen en hun Engelse taal oefenen! We lopen op een gegeven moment een huis binnen, een heel gezin inclusief wat geiten die daar gewoon binnen verblijven. Te grappig!  

Ik voel me vandaag voor het eerst weer helemaal oké, ik geniet van alle indrukken die ik vandaag weer heb opgedaan! Ziek ben ik als ik na het formatteren van mijn SD kaart ik ontdek dat het grootste deel van mijn foto’s en ook nog eens de gaafste nog niet gedownload waren waardoor ik ze kwijt ben!! Het hele gebeuren rondom de tempel en alle shoots in het stadje, weg. Godver de godver!!!!!! 

Jairoop Nagar   23-10-2023

Gister avond heb ik een meeting gehad met Vipin en Anku over onze toerisme business. We hebben wat deadlines gesteld waardoor ik vanochtend direct in de actie schiet!  

Ik zet het een en ander op papier en stuur de tekst voor de website. Ook deze is in volle ontwikkeling! Daarnaast ben ik hier bezig met een schooltje waarvoor ik vanochtend groen licht krijg. Snel naar school dus om wat foto’s de schieten voor Marian!    

Ik raak ook aan de praat met een aan guide die hier met gasten  is en ik bel met Ranjeet en Barli Fort over een mogelijke samenwerking. Ik ben met van alles tegelijk bezig en vind het leuk! Tijdens het middag uur zorg ik dat ik veel in het water lig om wat verkoeling te vinden. Om 16 uur ga ik weer richting het meer om vogels te spotten. Ik ga met een stel uit Quebec mee die Frans spreken maar lastig te verstaan zijn.    

Na het eten zit ik buiten met mijn laptop om de fotos van vandaag te importeren. Achter mij zit een groep oudere dames. Een van hen komt naar me toe en vraagt of ik fotografie werk doe. Ze had mij bezig gezien met de fotos. Al snel raken we aan de praat. De engelse dame is een gids hier in India, al jaren. Ook zij houdt zich bezig met opzetten van vrijwilligers projecten. Ze weet ontzettend veel over het land en de mensen. Ook zij zal in Pushkar zijn als ik er ben. Ze geeft me de naam door van een Amerikaan die daar het een en ander heeft opgezet en spreken af elkaar te ontmoeten als we in Pushkar zijn. Bizar weer hoe je mensen tegen komt  met dezelfde interesses! 

Al met al weer een interessante dag vandaag, ik voel me in mijn nopjes! 

Chandelao 25-10-2023 

Na veel wikken en wegen besluit ik om vandaag te vertrekken uit Chandelao. De internet verbinding hier is te instabiel om voor de komende 2 werkdagen hier te blijven.   

Ik lees mijn boek uit in afwachting van mijn taxi en voel iets op mijn voet. Een enorme wesp. Groot met hele lange poten en egaal oranje van kleur. Ik schrik me rot! De beesten had ik al eerder gezien maar sinds 2 dagen zijn het er steeds meer! Als ik vraag om de reden laat de man mij het enorme nest in de boom zien. Ik neem er wat foto’s van en wacht mijn kamer op mijn driver. 

Ik kom er tijdens het maken van foto’s achter dat er ondanks mijn zorgvuldigheid een vlek op mijn sensor zit. Nu moet ik toch de uitdaging aangaan om te reinigen met de swabs. De angst die Karel hier ooit voor had achtervolgd me nog steeds waardoor ik het haast niet aandurf. Daarnaast moest ik een aantal handelingen volgen en ik weet niet meer welke dat waren. Karel kan jij mij op weg helpen? 

Om 1445 rij ik richting Jodhpur, blij te weten dat ik daar meer bewegingsvrijheid zal hebben!    

De chauffeur vraagt of ik van muziek hou, ja natuurlijk mag je muziek opzetten. Niet wetende dat het katten gejank zou zijn….  

Nic zou Nic niet zijn als ze geen impulsieve overnachting actie zou maken. Ik boek vanochtend dus via Airbnb een kamer die er op de foto goed uit zag, goede reviews en zogenaamd bij de clock tower met geweldig snelle WiFi. Precies wat ik nodig heb voor de komende 2 werkdagen!  

Daar aangekomen blijkt de WiFi er om de haverklap uit te liggen en bevindt het huis zich in een afgelegen en wat ranzige straat. Ik besluit om direct naar het hotel te gaan welke ik voor vanaf maandag had geboekt. Waarom ik dat niet eerder heb gedaan? Nou mijn gierigheid had vanochtend de overhand! Ik bespaarde hiermee 8,50! Ik kan me soms achteraf zo ergeren aan mijn eigen gedrag! Dit hele gebeuren heeft me naast nu dubbele kosten ook nog eens mijn hele dag gekost! Hahaha    

Nou ja ik zit goed waar ik nu zit met fatsoenlijke tafel met stoel waaraan ik morgen kan werken. Ook omdat ik net buiten het oude centrum zit heb ik goede internet verbinding. Iets waar ik vanaf nu toch meer rekening mee moet houden!  

Als ik s’middags door de stad loop, kropt mijn ervaring uit 2019 op. Jodhpur was mijn 2 de bestemming in India (nou ja derde als ik de stop in Delhi meereken). Ik had hier bij de meest geweldige lassie tend van rajasthan met Jigar afgesproken. Net voor mijn afspraak met hem brak de hel hier los ivm een demonstratie. Ik heb toen in een winkel met doodsangst moeten schuilen! Ik herken iedere plek waaronder de lassi  tent waar ik een stop maak. Wederom smaakte het heerlijk! Ook neem ik een kijkje bij de Toorji Ka Jhaira step well die nog net zoveel indruk op me maakt als in 2019. Er zwemmen vissen in het heldere water en zo nu en dan duikt ook een local het water in. Hier ga ik morgen ochtend denk ik nog een keer heen om er gewoon te zitten en te aanschouwen.    

Als ik bij mijn huidige guesthouse de nodige onderhandelingen pleeg (ja ik leer het niet af!) en nog 4 euro van de nacht prijs weet af te snoepen besluit ik hier voor 9 nachten te blijven! Om 6 uur zit ik heerlijk op de rooftop met een biertje, een brief van iemand die me heel dierbaar is nog eens na te lezen. Het doet me goed de brief te lezen, aan de andere kant ook verdriet omdat ik hem mis en geen vooruitzicht heb op een weerzien. Dat is de keerzijde van mijn besluit om op avontuur te gaan. Ik laat ook mensen achter van wie ik hou en die ik toch best erg mis!   

S’avonds besluit ik om buiten de deur een hapje te gaan eten. Volgens mij voor het eerst dat ik uit eten ga. Vlak voor de deur van de guesthouse is een rotonde, ik heb nog nooit zo’n drukke rotonde gezien. De geur van de uitlaatgassen en het getoeter komt je tegemoet. Ik was even vergeten dat ook dit India is! De geur slaat op mijn keel, gelukkig is het niet ver lopen naar het restaurant en eet ik fantastisch voor slechts 1,50! Het zelfde hapje als de eerste maaltijd die ik met mama in Delhi heb gegeten, waarvan ik nu de naam weet: Raj Kachori. 

De reden dat dit kruispunt voor de deur zo druk is komt doordat het over nog geen 2 weken Diwali is en hier aan de overkant een vuurwerk winkel zit. Mensen van omringende dorpen komen het hier halen. Het schijnt dat de eigenaar van deze zaak zijn jaarlijkse inkomen haalt uit de periode voor Diwali. Net zo gek als de Nederlanders met oud en nieuw dus! Als ik bij de guesthouse terug ben hoor ik nog amper iets van het geluidsoverlast. Ik praat wat met de eigenaar over toerisme en the Key en ook hij wil meedenken of hij een gepast schooltje kent!  

Ik heb echt een mega fijne plek! Mijn zware antique voordeur is helder turquoise van kleur, iedere keer als ik er voorsta bewonder ik hem. Als ik de deur open en mijn kamer inloop ruik ik een heerlijke bloemige geur, ik heb ook een zit gedeelte met een bank en salontafels en een hele fijne douche. Ik voel me thuis, de energie die hier hangt is fijn!  

Chandelao – Jodhpur 26-10-2023

Om 0745 ga ik de hort op. Het leven komt nog maar langzaam op gang. Net buiten mijn hotel is een vuilnisbelt. De geur is penetrerend, ik hou mij hand voor mijn neus zo vies ruikt het. Ik zie een man midden op straat liggen, hij slaapt. Iedereen loopt voorbij alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Dat is het hier ook!  

Langzaam komen de mensen hun huis uit en vegen ze netjes de omgeving schoon. 

Ik ga via de clock tower weer richting de de step wel. Wederom is het hier prachtig, het straalt een soort sereniteit uit. Deze plek is geliefd bij film makers en fotograferen. Ik heb dan ook het gelukt om een paar shoots te mogen meemaken en probeer zo goed als ik kan wat momenten vast te leggen tussen de cameramannen door. Ik geniet!    

Om 0945 loop ik terug naar het hotel om te ontbijten. Eigenlijk was ik nog lang niet uitgekeken maar ik was zowel water als geld vergeten mee te nemen, dan hou je het niet lang vol!  

Ik ontbijt bij het hotel waar ik me onwijs thuis voel, het voelt letterlijk als thuis. De ambiance is fijn en de meeste gasten zijn Indiërs tot nu toe waar ik zo nu een dan een praatje mee maak.  

Voor Diwali moeten vanuit geloofsovertuigingen huizen, gevels, die kieren tussen de stenen, planten schoon gemaakt worden. Dit zijn ze hier in het hotel dus in alle hevigheid aan het doen.  

Het gebouw is zo mooi met de typische rode bakstenen uit Jodhpur met afstekende turquoise deuren en rood bruine vloeren en de groene planten die in de courts staan. Het is een lust voor het oog!  

Smiddags moet ik werken, de verbinding is top dus dat is fijn! Tussen de afspraken door regel ik mijn verblijf voor komende 2 weken hier met tussendoor 3 nachten in Osian dat in een woestijn  gebied ligt. Ik spreek Gemar. Met hem heb ik eerder contact gehad ivm vrijwilligers werk, zowel op gebied van scholing als van helpen bij het promoten van zijn bedrijf in het toerisme. Ik ga 3 nachten daar verblijven. De eerste man die geen cent aan me wil verdienen maar tegen kostprijs mij wil rondleiden. Als tegenprestatie ga ik kijken of ik mooie fotos voor zijn site kan maken en hoe ik hem verder kan ondersteunen met zijn bedrijf. Super gaaf! 

Met Dahnraj spreek ik ook. Ik ga met hem op pad zaterdag om de omliggende dorpen te bezoeken. Hij wil er duidelijk wel aan verdienen. Ook prima alleen ga ik niet bij hem thuis logeren, ik behoud toch liever mijn vrijheid hier in Jodhpur! 

Na het werk kijk ik naar de fotos die ik vanochtend heb gemaakt en merk dat ik best tevreden ben met het resultaat! Wederom een top dag gehad! 

Jodhpur 27-10-2023  

Ik moet vandaag werken dus blijf ik op een bezoek aan de camera shop na en wat  foto’s van Dalit mensen die zich op straat wassen na de hele dag binnen.  S ochtends doe  ik wat onderzoek over de plekken die ik hier wil zien en ga ik op zoek naar de camera zaak waar ik in 2019 ben geweest. Deze man had destijds prachtige foto’s van luipaarden en had me toen ook een adres in Jawai gegeven voor Safari. Ik zit van 11 tot 5 in de ontbijt ruimte en zie om 5 uur als ik buiten kom dat de zon volop schijnt. Dit had ik niet meegekregen na een dag opsluiting! Na mijn werk loop ik naar de winkel waarvan ik denk dat ik er 4 jaar geleden ben geweest en verdomd ik vind de winkel en klets wel een uur met de man! Weer loop ik langs die vuilnisbelt die s’middags na uren zon nog indringendere geuren verspreidt. Gelukkig heb ik een sjaal om en kan ik die als camouflage gebruiken! De eigenaar van de camerazaak nodigt me uit om in december of januari met hem mee te gaan als hij drie dagen naar Jawai gaat om te fotograferen. Dit is weer een typisch nadeel van planning maken want ik heb dan al iets staan (Caroline komt, gelukkig maakt dat het weer goed!) we kletsen een hele tijd en koop 2 reserve kaartjes bij hem. Daarnaast vraag ik hem om een paar tips omdat toch vaak bewegingsonschepte heb. Geen zorgen Karel hij kan jou niet vervangen, niemand kan dat maar ik ben wel even blij iemand bij de hand te hebben nu! Als ik s avonds de paar fotos bekijk van de mensen die op straat leven en moeten douchen, breekt mijn hart. Zoveel armoede, zo’n enorm verschil tussen arm en rijk…. 

Jodhpur  28-10-2023 

Mijn plan is om vanochtend net na zonsopkomst bij een view point over het fort te zijn. Hier kom ik lopend helaas niet terecht dus vraag het aan wat mensen. Uiteindelijk kom ik iemand tegen die mij er naartoe gaat rijden van de week. Ik had al zo’n vermoeden dat ik het park in zou moeten. Lopend is dat gewoonweg niet te doen! Ik wandel wat rond rondom Mehrangarh fort in afwachting dat die opengaat.  

Het Fort dat dateert uit de 15de eeuw en is gebouwd door Rao Jodha, een Rajput-heerser. Sindsdien heeft elke heerser van Jodhpur bijgedragen aan de bouw van dit fort.  

Het fort staat hoog op een klif en domineert de skyline van de stad. Het behoort tot de best bewaarde forten in India.  

Ivm Diwali is er in het fort overal muziek. Ik geniet zelfs van een meditatie sessie op Indiase muziek. De man die speelt en zingt vertelt dat zijn muziek van generatie op generatie is doorgegeven. Het zou je meridianen, chakra en nog iets in balans brengen. Of dat zo is weet ik niet. Wel geniet ik ervan.    

Na het fort loop ik door de “blauwe” stad. Prachtige steegjes en gebouwen kom ik tegen! Een tiener komt op me af en zegt me dat het hier niet veilig is ivm de zwerf honden. Even voel ik toch iets van een angstig gevoel maar snel bedenk ik mij dat het vast een trucje is van hem. Later blijkt dat niet de honden maar een local zelf niet helemaal 100% is…..   

Overal zie ik mensen hun gevel of winkel schilderen. Dit heeft met Diwali te maken. Ook worden de huizen  helemaal schoongemaakt en versierd met bloemen. Een  week lang eet men geen vlees en drinkt geen alcohol. Diwali staat voor de overwinning van het goede over het kwade, overwinning van het licht over de duisternis, overwinning van de gelukzaligheid over de onwetendheid.    

Als ik door de afgelegen en uitgestorven smalle straatjes loop, stop ik voor een hek met daar achter een enorm terras. Ik wil er heen maar ik weet niet of het een privé terrein is. Er komt een jonge man naar me toe en hij zegt dat ik naar binnen mag. Ik sta daar best een tijd om wat foto’s te maken en zie dat hij er ook nog is. Eerst op afstand later komt ie bij me staan. Hij zegt iets van boemmies, in eerste instantie valt er geen kwartje. Als ik besluit verder te lopen door een smal steegje komt hij schuin naast me lopen. Naast elkaar zou niet eens passen. Hij begint weer over die boemmies en rijkt zijn hand richting mijn linker borst. De duivel in mij komt boven, ik voel zelfs hoe wreed ik naar hem heb moeten kijken! Ik zei hè stop now and go away very quickly! Het joch wist niet hoe snel hij de benen moest nemen. Pfff ik snel lopend tussen de honden drollen door naar een wat drukkere plek om even een Chai te drinken. Bang ben ik niet eens geweest de jonge kwam wat timide op me over maar toch wat een gek zeg!  

Later moet ik denken aan die keer dat ik met Isabel door t bos liep en een of andere man op een fiets haar probeerde aan te randen en zij hem beet pakte en de bossen in gooide.  

De massala Chai smaakt naar een slappe kop, dat is meestal het geval bij die toeristische tenten. Je kan je thee veel beter op straat kopen! 

Over de straten gesproken, ik blijf mij verbazen over het handwerk hier in India. Vrijwel alles wordt nog in piepkleine winkeltjes of gewoon op straat gemaakt. Van kleding tot versierde armbanden, scharen en natuurlijk eten. Je kan t zo gek niet benoemen of het wordt hier gemaakt! 

Wat mij ook opvalt is een super druk stalletje. De man verkoopt frisdranken zoals Coca Cola, Fanta, sprite. En dit in de ouderwetste flesjes zoals wij ze jaren geleden zagen. Men komt dus naar dit mega drukke verkeersplein om te genieten van een frisje. Niemand, zowel rijk als arm lijkt zich hier druk te maken over het  geluidsoverlast en uitlaatgassen!  

Oh ja ik heb ook nog een prachtige jurk gekocht vandaag. Ik zag hem al dagen in de etalage hangen en kon de verleiding niet meer weerstaan:-)   

S’avonds schob ik tijdens het douchen zorgvuldig mijn smerige voeten met een afwasborstel. Weer een prachtige dag gehad die voorbij is gevlogen!  

Jodhpur  29-10-2023 

Ik ga vandaag met Dahnraj op pad. We gaan naar omliggende dorpen van Jodhpur. Ik was al gewaarschuwd dat deze dorpen erg toeristisch zijn en dat klopt ook. Niets authentieks aan, de guide die ik via Facebook ken was meer bezig met ranzigheid uit zijn neus peuteren dat met zijn tour. Dat heeft hij werkelijk de halve dag dat we op pad waren gedaan.    

We stoppen bij een enkel huis in een dorp, gaan zomaar de privé terreinen op en de mensen zijn niet geïnteresseerd, zelfs schuw (wat ik snap als je zo komt binnen vallen) en vragen via de guide om een vergoeding als je een foto maakt.  

Een tour die totaal niet bij me past dus maar wel goed dat ik deze trip met hem gemaakt heb want ik ga zeker niet met hem samen werken!    

Ik laat me door hem bij de clock tower afzetten en struin wat over de markt. Er wordt naast de gebruikelijke waar nu ook volop sieraden  en ardewerk schaaltjes verkocht voor Diwali.  

Ik slaap vannacht in een hotel in het blauwe deel van de stad omdat mijn hotel vol zit. Op de weg daar naartoe zie ik mensen die werkelijk in vreselijke omstandigheden leven tussen het vuil en geloof me daar wil je niet eens langslopen laat staan slapen!    

Het hotel waar ik verblijf is een prachtige Haveli van 500 jaar oud midden in het blauwe deel van de stad.. vanaf het dakterras heb ik uitzicht op het fort. Gaaf om ook hier een nachtje te verblijven!  

Om 1830 bel ik met de NGO in Jodhpur voor de key om een afspraak in te plannen. Blijkt er een of ander LGBT avond georganiseerd te zijn om de vrijheid hiervan voor locals te stimuleren. Ook zijn er vrijwilligers aanwezig uit verschillende Europese landen.  Ik word uitgenodigd en besluit er naartoe te gaan. En zo zit ik om 1930 in een tuk tuk die kant op. Nog even sterk onderhandelen want de driver probeert er een slag uit te slaan! Benieuwd wat deze avond me gaat brengen!    

Onderweg zie ik wat agenten lopen met niet zoals thuis een pistool op pad maar met een bamboo stok! 

Onderweg krijgt mijn driver nog even ruzie met een mede weggebruiker op een motor. Hij spreekt hem goed toe! volgens mij sneed mijn driver die ander de weg af maar goed… Echt uit zijn plaat ging hij niet. Echt schreeuwen hoor je ze hier sowieso amper.  

De beste man raakt de weg kwijt, wil onderweg nog 5 min stoppen, wat ik niet toe laat en hij rijdt als een bezetene met mijn telefoon in zijn hand. Als hij hem naast zich op de bank legt vraag ik vriendelijk om de telefoon direct terug te geven. Ik kom heelhuids aan. 

Op wat chips na heb ik vandaag niet gegeten, ik wacht met een knorrende maag tot Govind komt. Mijn sigaretten ben ik onderweg verloren dus dat gaat lekker!  

Ik was iets te laat, hij is nog later. Om 2030 zit ik hier nog te wachten. Op wat, geen idee! Het pensioen ziet er wel heel gezellig en huiselijk uit!    

Als ik zit te wachten bedenk dat ik ben vergeten om mijn zak chips uit mijn kamer te halen. Dit wilde ik perser niet op mijn kamer laten liggen ivm mijn ervaring in 2019 in Sulawesi waarbij ratten mijn koffie hadden geroken in mijn koffer en vervolgens heel mijn koffer aan gort hebben geholpen! Om 2045 komt Govind me halen en vertrek ik met zijn zoon richting “the party”. Mijn hemel daar aangekomen blijk ik voor een disco te staan. Je moet 1000 rupee entree betalen, wat ik niet bij me heb want ik had geen idee dat ik in een disco terecht zou komen. Voor de entree zie ik de meest vrouwelijke mannen ooit. Thailand is er niks bij! Het is een herrie van jewelste en ik wil maar 1 ding: WEG! Praten is er niet bij en de muziek is vreselijk! Ik zit een behoorlijk eind van mijn hotel en tuk tuk (die ik echt nodig heb om thuis te komen, die zijn hier niet!) echt weer een NIC actie dit! Ik ga na mijn drankje toch echt kijken hoe ik straks thuis ga komen want dit baart me enigszins zorgen!    

Ik raak aan de praat met een paar Françaises die vrijwilligers werk in de staat Osian doen. We wisselen nummers uit want zij denken dat we vanuit the key daar iets zouden kunnen beteken. 

Om 2230 heb ik het echt wel gezien. Ik word een stuk op weg geholpen door de zoon van Govind, die net zijn rijbewijs heeft en wat last heeft van afslaande motor zodra hij van stilstand moet optrekken. Ik hou wijs mijn mond en schiet maar niet te hulp.  Het laatste stuk leg ik af in een tuk tuk. Mijn oren galmen na en ik ben moe! 

Khejarli-Kalan 30-10-2023 

Vandaag heb ik zo goed als heel de dag doorgebracht bij Sambhali trust. Allereerst krijg ik een rondleiding. Ze laten mij de projecten voor onderbedeelde vrouwen zien en hoe ze met empowerment werken op zowel hun locatie als in de wijken van Jodhpur. Op weg daar naartoe rijden we door de nieuwe wijken die schoon zijn en brede rustige lanen heeft. Die wijken waar de scholen zich bevinden, zijn niet in de toeristische moslim wijken. De geiten aan kettingen liggend voor de huizen, magere paarden die wel 10 man in een kar achter zich moeten vervoeren. Ik ga hier weer50 jaar terug in de tijd. Ik zie hoe volwassen vrouwen hier leren rekenen, de Engelse taal leren en naailes krijgen. Bizar om dit mee te maken. Het is voor ons ondenkbaar dat een volwassen vrouw de tafel van 2 nog moet leren. 

Ook hebben ze een hulplijn voor vrouwen in nood bij bvb huiselijk geweld en krijgen seksuele voorlichting. Volgens Govind is Rajasthan de meest onveilige staat voor vrouwen. Vooral tijdens corona is het erg uit de hand gelopen toen men thuis kwam te zitten. Veel mannen gingen aan de drank met alle gevolgen van dien. 

De vrouwen komen meestal trouw naar de werkplaats en als een vrouw een tijd niet komt dan gaan ze op onderzoek uit. Als ze eenmaal gevorderd genoeg zijn mogen ze produceren voor de verkoop. De winst is dan voor hen.  

Ook voor kinderen zetten zij zich in. Aan de ene kant geven ze s’middags bijles aan kinderen en daarnaast hebben ze ook een internaat. De dame die me rondleidt vertelt me dat de eerste succes verhalen nu aan het licht komen. Zoals een van de meisjes die net is afgestudeerd op de universiteit. Het is heel wat wat zij doen! 

S’middag loop ik nog wat door Jodhpur en zie weer die vreselijke beelden van de mensen die op straat leven. Een meisje die haar neus dicht knijpt ivm de nijpende stank,  een man die slaapt en de jonge kindjes die hun ding doen met naast hen een dure jeep….(de fotos zijn niet geweldig maar geven wel een beeld)  

Om 17 uur ga ik terug naar de trust, ik ben uitgenodigd om bij hen te komen eten. Govind vertelt hoe de trust zich ook voor homoseksuelen en trans genders inzet. Ook zij krijgen voorlichting en hulp daar waar ze het nodig hebben. De inhoudelijke verhalen liegen er niet om. Het is werkelijk verschrikkelijk hoe deze menen in een dubbel leven verwikkeld zijn omdat er een taboe op heerst! Zo kunnen ze bvb in de ziekenhuizen gratis condoms krijgen maar doen ze dit niet omdat men in India heen privacy heeft. Een moeder, oma of wie dan ook kan ik je zakken of tas kijken en oh wee als ze een condoom vinden. Hierdoor heeft 40% van de homoseksuelen HIV in India. Dit komt ook doordat ze zich voor soms 100 tot 200 rupee (1,10 ot 2,20 euro) langs de weg prostitueren. dit zijn vaak mannen die geen seks met meisjes hebben gehad of mannen uit de grote steden die hun kwak kwijt willen vertelt Govind. We zien ze langs de weg staan…. Vreselijk! 

Verder vertelt Govind hoe het komt dat hij ooit hulp is gaan bieden aan misbruikte vrouwen en ook ik deel mijn verhaal over hoe ik in de verslavingszorg  ben werken. Het is een bijzondere avond! 

De vriend van Govind werkt al jaren in het toerisme dus ook daar hebben we het over. Ik ga morgen met een van zijn mensen op pad. Benieuwd wat dit gaat brengen! 

Ook nodigen ze mij uit om met hen een paar dagen mee te gaan naar het dorp waar Govind is opgegroeid. Ook hier hebben ze een paar locaties waar ze vrouwen helpen en daarnaast schijnt het een mooi en niet toeristisch dorp in de woestijn te zijn. Het lijkt me wel gaaf om met ze mee te gaan. Dat betekend wel dat ik het een en ander moet omgooien hahaha 

Jodhpur 31-10-2023  

Vanochtend ga ik via Virendra van de trust op pad. Hij verzekerd me dat zijn tour een stuk beter zal bevallen dan mijn laatste ervaring.  

We gaan om 06:30 op pad. Mijn guide vertelt ronduit. Zo heb Ik heb al die tijd gedacht dat de koeien die over straat lopen wilde koeien zijn. Blijkt dat alleen de stieren geen eigenaren hebben want die leveren op zaad na niks op. De koeien laat men de hele dag los zonder begeleiding omdat zij dan door voorbijgangers gevoed worden. En dit komt weer omdat koeien heilig zijn en men ervan overtuigd is dat als zij de dieren voeden er geluk voor hen tegenover staat. En zo kost een koe niks en levert het ook op (melk). 

De zwerf honden behoren allemaal tot een bepaalde straat die ze dan ook, vooral s’nachts bewaken. Zodra een hond een vreemd gezicht ziet slaat hij alarm. Maar een eigenaar heeft hij niet.   

Bishnoi village blijkt niet een dorp te zijn maar staat voor eco vriendelijke dorpen en de bewoners behoren tot een bepaalde kaste. De bewoners staan bekend om hun drive om bomen en dieren te beschermen.  

We stoppen vandaag ook weer bij een gezin die aardewerk maakt. Een heel vriendelijk gezin en ik mag zelf ook iets maken. Heel gaaf om te doen en zo rustgevend!    

Om tot een eind product te komen zijn de mensen wel even bezig. Eerst wordt de klei gezeefd waarna ze het met water gaan bewerken en er van water potten tot vogel huisjes van gaan maken. Dit moet vervolgens 2 dagen drogen in de schaduw, om daarna 2 dagen in de zon te liggen om het uiteindelijk in een oven af te maken. Uiteindelijk wordt zo’n water pot verkocht voor 120 rupee (1,40) verkocht. Bizar!    

Onderweg stoppen we hier en daar. Op een gegeven moment zien we een aantal kinderen die lopend naar school gaan. We geven ze een een lift. We nemen een stuk of 6 kindjes mee. De die opwinding en blijheid zijn zo mooi om te zien. Deze kindjes hebben het de hele dag over niets anders dan dat zij een met een gypsy naar school zijn gekomen en ook nog met een buitenlander aan boord. Hun blije koppies maakt ook mij blij en dankbaar dat ik hier mag zijn!    

Even later zien we een man lopen. In India hoef je niet te liften om meegenomen te worden. Als je zelf in een auto zit en je ziet iemand lopen dan biedt je een lift aan… 

We rijden verder richting Rohat waar we langs de weg stoppen voor een snak: Catchurie een locale specialiteit van Rohat   

We rijden een kilometer of 10 verder om een gedenk plaatst te bezoeken, de Om eama temple waar de motor staat van iemand die jaren geleden daar aan een motor ongeluk is overleden. De legende vertelt dat na het ongeluk de motor door de politie daar is weg gehaald en naar het bureau is gebracht. Tot 3 keer toe verdween de motor en stond hij weer op de plek van het ongeluk. Ze zijn er nooit achter gekomen hoe dit kon gebeuren, ze gaan ervan uit dat de overleden man dit zo heeft geregeld en dat de motor anderen geluk zou moeten brengen. De familie heeft daar toen een tempel gebouwd en de motor bij gezet. Deze staat er nog steeds. Een bezoek aan de temple zou je nu dus geluk brengen als je op reis bent. Ik loop het ritueel mee en maak wat foto’s.    

Daarna rijden we naar Rohet Garh uit 1662 wat sinds 35 jaar een heritage hotel is. Het is  al 15 generaties in het bezit van dezelfde familie is. Het is prachtig, we worden warm ontvangen met een lime soda en krijgen een rondleiding door het gemoedelijke dorp.  

Daarna rijden we naar Dondsli. Hier wonen Bhramin mensen (ook een naam van een kaste). Het is een schattig (overwegend) blauw dorp aan een meer en de mensen zijn erg vriendelijk! Ik mag een kijkje nemen in een huis en ze vertellen via mijn driver hoe ze sesam zaad verwerken en in enorme prachtige potten tot wel 3 jaar kunnen opslaan. Ik vind het bijzonder om te zien hoe men alles maar dan ook werkelijk alles wat ze in de natuur vinden gebruiken! We rijden verder richting het andere hotel van deze familie inde woestijn. Het ligt in the middle of no where, er heerst een serene rust. Ze hebben ook hier paarden en het is werkelijk prachtig. Alles klopt! Van de omgeving tot de architectuur en de aankleding. Het is een lust voor het oog. Dat mag ook wel als je per nacht 450 euro betaald! Vooral de tuin met een prachtige witte tempel, de zithoeken , restaurant en het algemene zwembad zijn een lust voor het oog!  

Als we via b wegen terug rijden richting Jodhpur zie ik mensen die aan de weg werken. Ik vraag wat deze mensen verdienen. 

Vrouwen 400 rupee en mannen 650 (4,55 / 6,80) per dag! Ze zetten keer op keer tenten op bij de plek waar ze aan het werk zijn.    

Rond 17 uur ben ik terug bij mijn hotel en kijk ik onder het genot van een biertje terug op een onvergetelijke dag! 

Om de dag nog completer te maken, ook even een update als het gaat om the projecten. Samen met Marian hebben we nu in die paar maanden 9 scholen gevonden die ons programma willen volgen. Super gaaf! 

Rohat  01-11-2023   

Vandaag niets gepland op de wandeling door het Rao Jodha Desert Rock Park na. Ik ga hierheen met Camey uit Chandelao. Het is een prachtige wandeling zo vroeg in de morgen. We gaan ergens boven op een rots zitten met uitzicht op het fort en over de blauwe stad en kletsten heel wat. We hebben het voornamelijk over normen en waarden, over hoe zijn leven is verlopen en waar hij nu staat. Een bijzonder mens! Daarna drinken nog een cappuccino, die erg goed smaakt! Camey moet weer aan het werk dus dropt hij me met de scooter af bij het museum van het Umaid Bhawan-paleis museum dat vast zit aan het duurste hotel van Rajasthan. Het museum is wel oké, het uitzicht vanaf hier over de stad is prachtig!    

Ik laat me na mijn bezoek afzetten beneden aan de berg. Ik hoor muziek en zie heel wat mensen dus ik besluit een kijkje te nemen. Er blijkt een huwelijk gaande te zijn. Mijn hemel wat is dit gaaf om te zien!  

Het vindt plaatst in een luxueuze hotel, het Ajit Bhawan hotel wat ik van buiten af nog mooier vind dan het Umaid!  

Ik probeer wat foto’s te maken. Eerst wat terughoudend en nadat ik goedkeuring krijg van een gast die me laat weten dat het helemaal oké is loop ik met de menigte mee. Het is zo bijzonder om te zien! Ik raak aan de praat met een mega knappe vent uit Punjab. Hij hoort bij de gasten van de bruid. We praten heel wat en soms heb ik moeite met luisteren omdat ik gebiologeerd ben door zijn mannelijke schoonheid!  

Overal staan de meest uitgebreide buffetten en men komt langs met hapjes. Het ziet er perfect verzorgd uit! 

Uiteindelijk komt de bruid naar beneden en loopt zij met een bed versierd met bloemen boven haar hoofd en met haar bruismeisjes (denk dat het bruidsmeisjes zijn) naar haar bruidegom. Ik zie alles van een afstand. Er worden wat rituelen uitgevoerd waarna zij de dans openen op een prachtig engels nummer waarvan ik de titel niet meer weet.  Het is zo ontroerend om te zien! Aan de andere kant voel ik een golf van verdriet in me opkomen, het verdriet van geen geluk hebben gehad in de liefde. Het komt even op en is ook zo weer verdwenen en ik geniet verder van dit sprookjesachtige tafereel!   

Als ik nog wat rond struin in de nabije straat komt er een jongetje naar me toe, hij bedeelt. Geld ga ik hem niet geven. Wel heb ik vanachtend bij mijn ontbijt 4 koekjes gekregen.  Ik besluit hem deze te geven, wel iets lekkers. Als ik hem even later in de verte zie, zie ik dat hij de koekjes met nog 2 kinderen en 2 volwassenen deelt. de koekjes heeft hij in stukjes gebroken, de mensen lachen en ik zie ze duidelijk genieten. Even later krijg ik een berichtje van  Gemar van Hacra desert lodge waar ik contact mee heb ivm the key en ook om wat fotos voor hem te maken als promotie voor zijn website.  Hij is in Jodhpur omdat zijn gasten hun paspoort waren vergeten. Men reist je hier dus gewoon 2 uur met de bus na om je een handje te helpen…. Ik vraag hem of hij tijd heeft om een chai te drinken en dat heeft hij wel voor hij de bus terug neemt. Ondertussen raak ik met een stel fransen aan de praat. Zij zijn voor het eerst in India, voor zaken. Ook zij zijn betovert door het land en de mensen. Ze vertellen mij van alles over hun business en ik vertel hoe ik hier ben gekomen en waar ik mee bezig ben. Bijzonder want op een gegeven moment vertelt de vrouw dat zij eigenlijk wel alles heeft bereikt wat zij wil, ze leeft een goed leven en wil naast haar business nu ook iets voor andere betekenen. Ze denkt aan financieel ondersteunen in het onderwijs. Van het een komt het ander, we wisselen insta accounts uit en spreken af in contact te blijven als het gaat om iets voor de mensen hier te betekenen. Daarnaast zegt zij dat zij zodra mijn website online is zij mijn bedrijf wil promoten op haar website. 

Wat een fantastische dag vol ongeplande en bijzondere ontmoetingen! 

Vanavond ga ik mijn eerste massage nemen. Een Hazma therapie.  Het is een aparte massage waarbij je een soort glazen op je rug krijgt. Hij brandt eerst wat katoen waarmee hij de kopjes verwarmt en vervolgens laat hij het vacuum trekken. Hij laat mij fotos zien van mijn rug. Mijn huid is in het kopje getrokken, het ziet er bizar uit. Dit zou goed zijn voor de bloed doorstroming en je lichaam lichaam zuiveren. 

Ik geniet volop en voel me zo gelukkig ondanks het verdriet van de toestand van mijn kind en wat dit met me doet. Het leven zit duidelijk niet alleen in India vol tegenstrijdigheden…..  

Rohat  01-11-2023   

Vandaag niets gepland op de wandeling door het Rao Jodha Desert Rock Park na. Ik ga hierheen met Camey uit Chandelao. Het is een prachtige wandeling zo vroeg in de morgen. We gaan ergens boven op een rots zitten met uitzicht op het fort en over de blauwe stad en kletsten heel wat. We hebben het voornamelijk over normen en waarden, over hoe zijn leven is verlopen en waar hij nu staat. Een bijzonder mens! Daarna drinken nog een cappuccino, die erg goed smaakt! Camey moet weer aan het werk dus dropt hij me met de scooter af bij het museum van het Umaid Bhawan-paleis museum dat vast zit aan het duurste hotel van Rajasthan. Het museum is wel oké, het uitzicht vanaf hier over de stad is prachtig!    

Ik laat me na mijn bezoek afzetten beneden aan de berg. Ik hoor muziek en zie heel wat mensen dus ik besluit een kijkje te nemen. Er blijkt een huwelijk gaande te zijn. Mijn hemel wat is dit gaaf om te zien!  

Het vindt plaatst in een luxueuze hotel, het Ajit Bhawan hotel wat ik van buiten af nog mooier vind dan het Umaid!  

Ik probeer wat foto’s te maken. Eerst wat terughoudend en nadat ik goedkeuring krijg van een gast die me laat weten dat het helemaal oké is loop ik met de menigte mee. Het is zo bijzonder om te zien! Ik raak aan de praat met een mega knappe vent uit Punjab. Hij hoort bij de gasten van de bruid. We praten heel wat en soms heb ik moeite met luisteren omdat ik gebiologeerd ben door zijn mannelijke schoonheid!  

Overal staan de meest uitgebreide buffetten en men komt langs met hapjes. Het ziet er perfect verzorgd uit! 

Uiteindelijk komt de bruid naar beneden en loopt zij met een bed versierd met bloemen boven haar hoofd en met haar bruismeisjes (denk dat het bruidsmeisjes zijn) naar haar bruidegom. Ik zie alles van een afstand. Er worden wat rituelen uitgevoerd waarna zij de dans openen op een prachtig engels nummer waarvan ik de titel niet meer weet.  Het is zo ontroerend om te zien! Aan de andere kant voel ik een golf van verdriet in me opkomen, het verdriet van geen geluk hebben gehad in de liefde. Het komt even op en is ook zo weer verdwenen en ik geniet verder van dit sprookjesachtige tafereel!   

Als ik nog wat rond struin in de nabije straat komt er een jongetje naar me toe, hij bedeelt. Geld ga ik hem niet geven. Wel heb ik vanachtend bij mijn ontbijt 4 koekjes gekregen.  Ik besluit hem deze te geven, wel iets lekkers. Als ik hem even later in de verte zie, zie ik dat hij de koekjes met nog 2 kinderen en 2 volwassenen deelt. de koekjes heeft hij in stukjes gebroken, de mensen lachen en ik zie ze duidelijk genieten. Even later krijg ik een berichtje van  Gemar van Hacra desert lodge waar ik contact mee heb ivm the key en ook om wat fotos voor hem te maken als promotie voor zijn website.  Hij is in Jodhpur omdat zijn gasten hun paspoort waren vergeten. Men reist je hier dus gewoon 2 uur met de bus na om je een handje te helpen…. Ik vraag hem of hij tijd heeft om een chai te drinken en dat heeft hij wel voor hij de bus terug neemt. Ondertussen raak ik met een stel fransen aan de praat. Zij zijn voor het eerst in India, voor zaken. Ook zij zijn betovert door het land en de mensen. Ze vertellen mij van alles over hun business en ik vertel hoe ik hier ben gekomen en waar ik mee bezig ben. Bijzonder want op een gegeven moment vertelt de vrouw dat zij eigenlijk wel alles heeft bereikt wat zij wil, ze leeft een goed leven en wil naast haar business nu ook iets voor andere betekenen. Ze denkt aan financieel ondersteunen in het onderwijs. Van het een komt het ander, we wisselen insta accounts uit en spreken af in contact te blijven als het gaat om iets voor de mensen hier te betekenen. Daarnaast zegt zij dat zij zodra mijn website online is zij mijn bedrijf wil promoten op haar website. 

Wat een fantastische dag vol ongeplande en bijzondere ontmoetingen! 

Vanavond ga ik mijn eerste massage nemen. Een Hazma therapie.  Het is een aparte massage waarbij je een soort glazen op je rug krijgt. Hij brandt eerst wat katoen waarmee hij de kopjes verwarmt en vervolgens laat hij het vacuum trekken. Hij laat mij fotos zien van mijn rug. Mijn huid is in het kopje getrokken, het ziet er bizar uit. Dit zou goed zijn voor de bloed doorstroming en je lichaam lichaam zuiveren. 

Ik geniet volop en voel me zo gelukkig ondanks het verdriet van de toestand van mijn kind en wat dit met me doet. Het leven zit duidelijk niet alleen in India vol tegenstrijdigheden…..  

Jodhpur  02-11-2023  

Ik ga vanochtend met Virendra op pad. Hij neemt me mee naar de oude stad om deze nog beter te leren kennen. We starten bij de clock tower waar de mensen uit Gujarat die hier voor het toeristische seizoen naar Rajasthan komen en hun  kraampjes opzetten. Daarna lopen door de buurten waar verschillende waar wordt verkocht. Iedere straat heeft zo zijn specialiteit. We lopen door de straat waar alle zoetigheden worden gemaak. Jodhpur heeft een specialiteit, de  basis van deze specialiteit waarvan ik de naam ben vergeten is gekookte melk met suiker. Deze staat uren op tot het dik is en wordt vervolgens voor verschillende recepten als basis gebruikt.  (en god wat smaakt dit lekker!). We stoppen bij de lokale tabac winkel waar je allerlei verschillende soorten tabak kunt kopen, de juwelier die het goud nog met een ouderwetse weegschaal afweegt, de parfumerie waar de royals hun parfum kopen (de zaak is generaties van de zelfde familie en telkens als de eigenaar een nieuw parfum ontwerpt krijgt de maharadja deze van hem cadeau). Hij attendeert me op de meest prachtige huizen, vertelt dat de blauwe kleur niet alleen is om de warmte buiten te houden maar ook de insecten.  

We stoppen bij het verzamelplein van de locals waar zich ook een SEH bevindt. Men komt hier om onder een boom de krant te lezen, een chai te drinken of om even bij te kletsen. Wederom zie je alleen mannen. Als vrouwen zouden komen zou dit betekenen dat zij open staan om seks te hebben. Zij kletsten dus voor hun huizen. Je ziet ook voor ieder huis een soort verhoogde entree. Dit is dus een terras voor het huis en daar zitten de vrouwen. Het is toch wel gaaf om een guide bij je te hebben die je van alles over de lokale gebruiken kan vertellen! 

We stoppen voor een Chai op dat bewuste plein. Deze hebben ze met saffraan gemaakt. Ook  erg lekker! 

Onderweg laat hij mij ook een paar tempels zien waar ik naar binnen loop. De vrouwen die aan het bidden zijn vragen mij om bij hen te komen zitten. Het was het dubbel en dwars waard om met hem op pad te gaan!   

Rond 12 uur ga ik naar Virendra en Govind om het te hebben over het toerisme en of we iets voor elkaar kunnen betekenen. Ik laat hem mijn lijst van bestemmingen in Rajasthan zien en hij heeft er slechts een enkele aan toe te voegen. Goed werk Dane!   

Toen we vanochtend op pad waren heeft Virendra een Haveli te koop gezien voor 120.000 euro. Je wilt niet weten hoe mooi, oud en groot deze is! Wel wat opknap werk aan maar zo gaaf! Ze vragen of ik interesse heb om met hen hierin te investeren. Ik vertel hen dat ik geen geld heb hiervoor. Later vragen ze mij of ik hun guesthouse zou willen huren en runnen. Momenteel is het verhuurd aan een man die niet veel effort in de zaak steekt en zij krijgen slecht 1250 euro huur van hem. Er zijn volgens mij in totaal 18 kamers en het is een gave plek! Ik denk alleen niet dat ik me voor nu hier wil vastpinnen daarnaast ken ik ze niet goed genoeg….   

Als ik tussendoor even bij de dames ben om een topje te laten naaien word ik op slag verliefd op een jongetje. Taimur, 3 jaar. Hij zit in een kamertje in zijn eentje te spelen. Hij geeft geen kik. Als ik naar hem toe loop lacht hij naar me en zegt wat in het Hindi. Ik smelt meteen, hij praat Hindi, ik engels.  

Ik vraag naar zijn moeder, ze blijkt een alleenstaande vrouw, werkt hier om wat te verdienen maar het kindje gaat niet naar school omdat zij hier geen geld voor heeft. Het raakt me enorm, wellicht omdat mijn neefje in zekere zin het zelfde heeft meegemaakt. Ik weet meteen dat ik hen wil ondersteunen. Ik ontmoet de moeder. Ze heeft een lieve uitstraling en is graat mager. Ik ga in gesprek met de dame die gaat over ondersteuning voor de onderbedeelde kinderen. Er staan nog een aantal kindjes op de lijst voor hem. Ik zeg haar dat ik absoluut dit kindje en moeder wil ondersteunen en leg uit waarom. Een uur later heb ik een god son (zoals ze het hier noemen). Zijn moeder omhelst me en is emotioneel. Ook zij wil in contact blijven wel via via omdat ze zelf geen telefoon heeft.  

Ik ga dus zijn schoolkosten betalen (220 euro per jaar, waar hebben we het over?!). Ik kan nu niet meer doen dan hem hiermee geluk wensen en hopen dt hij op deze manier een kans krijgt in zijn leven en deze ook zal aangrijpen! 

Ook met Muriel (de franse dame van gister) heb ik contact. Ze nodigt me uit om met hen een hapje te eten vanavond. Dat lijkt me super leuk!   

Als ik terug ben op mijn kamer pak ik mijn ontbijt die ik niet heb gegeten en breng dit naar de plek waar ik gister een aantal gypsy’s had gezien. Als ik daar aankom zie ik wel 5 of 6 gezinnen. Tja aan wie ga je dan 4 broodhammen en 4 koekjes geven? Ik zie een gezin dat op een berg steen naast hun kar ligt te slapen, op klaar lichte daag. 2 ouders en 3 kinderen. De 2 jongste liggen bloot. Ze zijn denk ik 1 en 3 jaar. Ik heb zelden zoveel vliegen op en rond een mens gezien. Ze zien er allen onverzorgd uit. Het is verschrikkelijk om te zien. Ik leg het tasje eten tussen moeder en jongste kind en loop weg. Het is hen niet eens opgevallen dat er iemand zo dichtbij hen stond…..    

Wat ik nog vergeet te vermelden is dat ik vandaag een bericht van Jikke een cliënte van mij heb ontvangen. We hebben bijna een jaar geknokt om haar baby terug te krijgen na een uithuisplaatsing direct naar de geboorte van Billy. Jeugdbescherming volgde het advies van de rechtbank niet op waarna ik uiteindelijk contact heb gezocht met de rechtbank. Jeugdbescherming is blijkbaar goed op zijn vingers getikt want Billy is thuis, eindelijk! Het koste mij een klacht vanuit jeugdbescherming en ja ik ben buiten mijn boekje gegaan maar het resultaat is er. Ook dit maakte mij intens gelukkig vandaag!  

Jodhpur  04-11-2023 

Vannacht heb ik in een ander hotel geslapen omdat mijn hotel volgeboekt was. Ik zit op 100 m van de stepwell dus loop ik er vanochtend vroeg naartoe om te kijken of er nog pre huwelijk shoots bezig zijn. En ja hoor ik val met mijn neus in de boter! Men vindt het ook gewoon prima als je mee fotografeer en wat me opvalt is dat hoe brutaler je bent hoe welkomer. Ik sta vandaag zo nu en dan gewoon naast de fotografen. Met een fotograaf en 2 bruidjes wissel ik nummers uit zodat ik hen wat kan toesturen mits ze goed genoeg zijn natuurlijk!  

Terwijl de fotograferen druk bezig zijn met de aanstaanden bruidsparen zijn de Dalit mensen druk bezig met hondenpoep te ruimen en de boel schoon te maken.    

Rond10 uur taai ik af en ga ik bij het blue cafe een Chai drinken. Het bevind zich iets in de hoogte pal tegenover de stepwell, ik heb een schitterend uitzicht! Over 2 uur 2 wat geld verdienen en dan weer lekker verder genieten! 

Het etentje met de Fransen (Muriel en Roger) was trouwens erg leuk. We zitten in de prachtig tuin van een luxueus hotels, aan weerszijden staan de meest prachtige oldtimers. Er wordt klassieke muziek gedraaid, een stuk of 4 obers aan onze tafel zorgen ervoor dat we niets tekort komen. Het eten was lekker maar niet subliem. Zelfs voor mij wat te zout, jammer!  

Muriel vertelt voornamelijk over de business die ze hier gaat opzetten en kletst aan een stuk door. Roger is een wat stillere erg sympathieke man. Het was een mooie ontmoeting!    

Op de weg richting het hotel stop ik bij the omelette shop. De beste omeletten van Jodhpur hebben ze hier en hij heeft wel 26 variaties!   

Als ik s avonds de foto’s bekijk vraag ik mij af of de dame in het roze wel zo blij is met haar aankomende huwelijk! De dame in het rood vind ik bloed mooi en is erg fotogeniek, de dame in het oranje is mijn favoriet. Zij had zo’n lieve uitstraling en het geluk straalde van haar koppie af. Helaas kwamen zij later in de ochtend aan waardoor het licht te hard werd en ik de benen nam.    

S’middags verdien ik mijn centen en ga ik achter een verloren broek aan. Ik had hem meegegeven om te wassen maar blijkbaar ging er iets mis. Direct staan ze dan klaar om met een oplossing te komen. In dit geval een nieuwe broek maken mocht die van mij niet boven water komen…    

Als ik aan de eigenaar van het hotel vraag naar een kaartje voor de bus morgen schikt hij zich wild. Mam those  busses are so busy please go by car, this wil not be convenient for you! Als ik uitleg dat ik wel vaker met de lokale bus reis legt hij zich erbij neer. 

Mijn foto’s zijn trouwens een stuk scherper. Met dank aan de tips van Karel! 

Jodhpur – Osian  05-11-2023 

Om 0740 kom ik aan bij Paota bus station. Het kopen van een kaartje verloopt best soepel. Er is namelijk altijd wel iemand die je te hulp schiet. Ik koop een kaartje voor Bhikamkor wat 2 uur reizen is. Het kaartje kost me slecht 45 rupee (50 cent). 

Ik vraag de bijrijder mij te waarschuwen als we bij mijn halte zijn. Hopelijk gaat t goed!  

Ik ben de enige blanke in de bus en een bezienswaardigheid. Ze staren me allemaal aan haha    

Het meisje met de oranje jurk heeft de foto’s ontvangen die ik gister gestuurd heb. Ze was er erg blij mee en nodigde me uit voor hun huwelijk op 27-11, Lets see!  

De bus vertrekt op tijd en word straks door Gemar opgehaald.  

Behalve het meisje dat naast me zit, zitten er alleen maar mannen in de bus. De man die naast me komt zitten wordt door de conducteur weggestuurd, er zijn immers nog andere plekken beschikbaar in de bus. Even later komt er een vrouw binnen die krijgt de plek naast me en zo zitten we met z’n drietjes als prinsesjes op de eerste rang en rij.  

De bus zit voor we Jodhpur uit zijn al vol. Geen idee hoe vaak we nog gaan stoppen en hoeveel mensen er nog mee moeten maar ik denk dat de bus bomvol zal zitten!   

Zo vol zat de bus niet en ik heb een prima reis gehad! Ik denk omdat we s’ochtends richting dorpen gaan ipv de grote stad want de bussen die richting Jodhpur rijden zitten een stuk voller! Gemar pikt me bij de bushalte op en we rijden naar zijn huis. Hij heeft een prachtig klein resort gebouwd in 2001 wat hij met behulp van de mensen uit het dorp wat heeft uitgebreid. Hij heeft 5 hutten in traditionele stijl gebouwd. Ook hier weer een oase van rust, midden in de natuur. Een plek waar je weer even tot rust kan komen. Zelfs elektriciteit heb ik niet in mijn kamer, op een generator na voor een lichtpunt.  

De wespen zijn ook hier weer aanwezig, gadver! Volgens Gemar komen ze als het winter wordt richting de dorpen om daar nesten te bouwen omdat het in de natuur gebieden te koud is voor ze. Ook zouden ze niet prikken, laten we t hopen. Overal om je heen hoor je een hard gezoom!   

S’middags doe ik niet veel, je kan hier verder nergens heen en op mijn kamer zitten is ook geen goed plan. Als ik deuren of ramen open om wat licht te hebben vliegen de wespen naar binnen dus zit ik op een muurtje in afwachting van wat vogels. En die komen dus ik kan wat oefenen. Verder klets ik wat met Gemar en maak wat foto’s van zijn huisjes. Eind van de middag gaan we een uurtje wandelen en lopen langs huizen en zien weer wat vogels, een woestijn muis en wat schattige geiten. De kindjes van de naburige huizen komen naar buiten rennen, het is een feest voor ze als iemand langs komt en dat straalt ook van hun gezichtjes af. Dit is echt lokaal India!    

De vrouw des huizes maakt s’avonds chapati op nog traditionele wijze (op houtskool) in een hutje naast hun huis. Verder is het hier pikke donker. Gelukkig heb ik een zaklamp bij me en heb ik de enige kamer met en-suite badkamer gekregen ( omdat ik hem over mijn angst voor slangen heb verteld hahaha)  

Mijn foto’s bekijk ik zoals locals ook zouden doen: op de grond met een kleed onder mijn billen.    

Het prijs verschil tussen een huis op het platte land of in Jodhpur is schrikbarend.  Je betaal je hier voor het bouwen van een huis met 2 slaapkamers 25.000 euro terwijl in de chique wijk Jodhpur een 2 kamer appartement rond 230.000 euro!  

Op mijn kamer is t bloed verziekend heet, geen fan en met lichten aan moeten de ramen dicht. Ik heb t voorrecht van een sauna vannacht! 

Osian  06-11-2023 

Een van de redenen dat ik naar Bihkamkor gereisd ben is omdat het stadje Osian in de lonely planet werd aanbevolen ivm de ( de deels ruïnes) van hindoeïstische en Jainistische tempels uit de 8e tot 12e eeuw. De stad was een belangrijk religieus centrum van het koninkrijk Marwar tijdens de Gurjara Pratihara-dynastie. 

Ik ga er dus vol verwachting heen vanochtend na een wandeling door de Tharwoestijn. De Mahavira Jain tempel is de oudste en belangrijkste Jain pelgrim centra van Rajasthan.  

Het is gebouwd in zachte rode zandsteen en met prachtige ingewikkelde patronen!    

Gemar laat mij hier achter want hij moet wat gasten ophalen.  

De stad is verder niet bijzonder. Ik neem een kijkje bij de Hindoe tempel waar een ceremonie gaande is. 

Als ik buiten op Gemar wacht zie ik steeds meer mensen het dorp in en uit rijden. Dit heeft te maken met de komende verkiezingen 25 november. Ik neem een Chai en ga rustig op een bankje zitten en aanschouw het tafereel. Alles verloopt gemoedelijk, ik denk dat de boeren beweging werd gepromoot omdat ik overal tractoren zie rijden.    

Gemar wil me naar huis brengen, verder staat er niks op de planning vandaag. Dit zie ik niet zitten omdat het er wemelt van de wespen. Uiteindelijk zit ik een paar uur op een bankje te kijken naar wat er om me heen gebeurd. Rond 1630 dropt Gemar me bij de plek waar ik een stukje op de rug van een kameel de  zonsondergang ga bekijken. De beesten zien er goed verzorgd uit en 1 van hen is mega nukkig! Hij brult en weigert zo nu en dan op te staan of verder te lopen. Als we bij de kruising richting zij huis aankomen en we rechtdoor gaan ipv links af, breekt de pleuris uit. Hij zakt door zijn knieën en brult. Ook steekt hij mijn kameel aan. Ik schik me het lap lazarus! De kamelen rijder heeft ze gelukkig goed onder controle en voor ik er erg in heb is alles back to normal en schokken we rustig de berg op. Het uitzicht is wijds! Persoonlijk vind ik het woestijn bij Jaisalmer mooier. 

Ik word opgehaald om terug te gaan naar de homestay. Het begint goed donker te worden en we moeten 20 km door allerlei zanderige paden met zo nu en dan een stukje asfalt. De driver rijdt goed door. IK denk dat hij zo kort mogelijk in het donker wil rijden en dat snap ik. Het zijn namelijk geen wegen maar echt paden en soms gewoon struiken waar we doorheen rijden. Naar mijn zin heb ik het niet echt. Ik verzin allerlei ramp scenario’s die me alleen maar gekker maken! 

Uiteindelijk komen zonder een schram aan. Heel knap!  

Ik eet weer buiten, op de grond met een tafeltje voor me een uitgebreide maaltijd!  

Jodhpur 08-11-2023  

Gister middag heb ik Ranjeet ontmoet. Hij was toevallig ook in Jodhpur. Ik heb bij hem toch nog steeds het beste gevoel als het gaat om samenwerking. Alvorens verder te spreken over samenwerking wil hij eerst Vipin en Anku ontmoeten. Ik neem direct contact op met Anku en vraag hem om naar Puskar te komen. Hij zegt dat hij kan komen en we prikken een datum.  

Na een hele gezellige avond en te laat naar bed gaan voel ik me iets brak vandaag. Toch ga ik op pad. Ik heb van locals wat bazaars door gekregen. Als ik even op een rustige plek aan het water zit raak ik aan de praat met 2 Engelse dames. Een van hen werkt voor een NGO in Jaipur. Ze werken daar met slum kindjes die basis onderwijs nodig hebben alvorens ze op public school terecht kunnen. 

We wisselen nummers uit en ze geeft de gegevens  van de NGO. Wie weet komt er iets uit!  

Als ik bij de step well aankom zie ik weer de dame die me keer op keer haar zelfgemaakte kettingen verkoopt. Telkens als ze me ziet glimlacht ze en vraagt of ik een ketting wil kopen. Het is niet mijn smaak dus koop ik niks. Wel besluit ik haar vandaag wat geld te geven. In tegenstelling tot veel andere mensen die de hele dag bedelen staat zij de hele dag op haar benen in de hoop iets te verkopen. Dat siert haar!  

We raken aan de praat, ze verteld dat ze in een dorp woont 2 uur hier vandaan. Iedere ochtend pakt ze om 7 uur de bus en om 17 uur gaat ze naar huis om voor haar dochter en moeder te zorgen. Ze kookt en maakt in de avonden nieuwe kettingen. Je kan hier werkelijk op iedere hoek van de staat zomaar een kwartier met onbekenden kletsten. Ik vind dat zo gaaf!  

Ik geniet volop van mij verblijf hier en alle mensen die ik ontmoet. Ik voel me gelukkig!  

Verder doe ik weinig vandaag. Ik voel me brak, volgens mij ook weer kou gevat door airco in de auto laatst dus hang een beetje op mijn kamer.  

Jodhpur 08-11-2023  

Gister middag heb ik Ranjeet ontmoet. Hij was toevallig ook in Jodhpur. Ik heb bij hem toch nog steeds het beste gevoel als het gaat om samenwerking. Alvorens verder te spreken over samenwerking wil hij eerst Vipin en Anku ontmoeten. Ik neem direct contact op met Anku en vraag hem om naar Puskar te komen. Hij zegt dat hij kan komen en we prikken een datum.  

Na een hele gezellige avond en te laat naar bed gaan voel ik me iets brak vandaag. Toch ga ik op pad. Ik heb van locals wat bazaars door gekregen. Als ik even op een rustige plek aan het water zit raak ik aan de praat met 2 Engelse dames. Een van hen werkt voor een NGO in Jaipur. Ze werken daar met slum kindjes die basis onderwijs nodig hebben alvorens ze op public school terecht kunnen. 

We wisselen nummers uit en ze geeft de gegevens  van de NGO. Wie weet komt er iets uit!  

Als ik bij de step well aankom zie ik weer de dame die me keer op keer haar zelfgemaakte kettingen verkoopt. Telkens als ze me ziet glimlacht ze en vraagt of ik een ketting wil kopen. Het is niet mijn smaak dus koop ik niks. Wel besluit ik haar vandaag wat geld te geven. In tegenstelling tot veel andere mensen die de hele dag bedelen staat zij de hele dag op haar benen in de hoop iets te verkopen. Dat siert haar!  

We raken aan de praat, ze verteld dat ze in een dorp woont 2 uur hier vandaan. Iedere ochtend pakt ze om 7 uur de bus en om 17 uur gaat ze naar huis om voor haar dochter en moeder te zorgen. Ze kookt en maakt in de avonden nieuwe kettingen. Je kan hier werkelijk op iedere hoek van de staat zomaar een kwartier met onbekenden kletsten. Ik vind dat zo gaaf!  

Ik geniet volop van mij verblijf hier en alle mensen die ik ontmoet. Ik voel me gelukkig!  

Verder doe ik weinig vandaag. Ik voel me brak, volgens mij ook weer kou gevat door airco in de auto laatst dus hang een beetje op mijn kamer.  

Jodhpur 09-11-2023 

Ik ga vanochtend vroeg (06:30) naar Jaswant Thada om de zonsopkomst te bekijken en vanaf hier fotos van het fort te maken. Helaas is het bewolkt en moeten we het met een grijze lucht doen. Ik ontmoet hier een paar mensen waaronder een Indiër die in Dungapur woont. Volgens hem een mooie plek om je te settelen. Het is een niet al te grote stad met veel tribe dorpjes in de buurt niet ver van Udaipur. Sowieso een streek die ik verder wil ontdekken dus wie weet… 

Als ik terug loop richting het hotel kom ik de dame van gister tegen (Bimdya die van de kettingen). Ik nodig haar uit voor een chai. Aanvankelijk staat zij er op om mij uit te nodigen, terwijl ze geen cent te makken heeft! 

Uiteindelijk sluiten we een deal. Mijn slaapplek voor vannacht is in de buurt van waar zij werkt dus morgen mag zij trakteren. We zitten op de stoep en kletsen wat. De locals om ons heen staren ons aan…. 

Begin van mijn werkweek is weer aangebroken dus de middag spendeer ik in het hotel.  

Vanavond ga ik mezelf op een chique restaurant trakteren. De tuin waar het restaurant zich bevind is prachtig, het heeft een rooftop bar met uitzicht op het verlichte fort en ze hebben ook westerse gerechten waar ik wel weer een keer zin in heb. Veel tijd heb ik niet want om 2030 heb ik mijn laatste afspraak.  

Als ik eind van de middag naar mijn nieuwe hotel ga voor 1 nacht kom ik mijn vriendinnetje weer tegen, zij ziet me in de tuk tuk zitten en roept me. We spreken af om elkaar bij de step well te ontmoeten. Ik moet eerst mijn tas afgooien. We gaan in een klein hokje zitten, het winkeltje van een vriendin van haar. We kletsten weer een hele tijd. Haar Engels is mega goed voor iemand die geen scholing heeft gehad! Lezen en schrijven kan ze niet. Ze verteld dat haar vader op vroege leeftijd is overleden en dat haar moeder daarna is gaan bedelen om aan geld te komen. Zij heeft toen besloten om dit zelf later nooit te doen en zo is ze in de kettingen handel terecht gekomen.  

Ik had iets verkeerd begrepen gister, niet haar man maar haar zoontje is overleden door ondervoeding. Haar dochtertje van anderhalf drinkt s’ochtends en s’avonds nog aan de borst. Waar de voeding vandaan komt vraag ik me af. Bymdia is namelijk graat mager.  

Op een gegeven moment vertelt ze dat zij mij eerder gezien heeft in Jodhpur een jaar of 6 geleden.  Het is 4 jaar geleden, maar toch heel bijzonder dat ze dit nog weet!  

Ze is 21, ziet er uit als 30. Heeft een prachtige warme uitstraling en mijn hart breekt werkelijk als ik haar verhalen hoor. Ze vertelt niet alleen over zichzelf, ze is ook geïnteresseerd in mijn verhaal.  

Als ik zo in gesprek ben met haar voel ik zo een noodzaak om iets voor haar te doen! Ik zit straks na ons gesprek aan een biertje voor 8 euro in een mega luxe tent. De wereld is zo oneerlijk verdeeld!  

Morgen ochtend gaan we samen naar de markt. Allerlei Punja spullen halen (voor de religieuze rituelen voor Diwali) en wat gezond eten. Het is natuurlijk geen structurele oplossing dat weet ik maar al te goed. Ondersteunen in scholing heeft geen zin. Er moet geld op de plank komen en ze heeft de zorg van haar dochter en moeder die prioriteit verdienen. Zonde want volgens mij heeft ze echt potentie!   

Nou ja ik zit hier dus te typen op de rooftop bar van het Raas hotel. Het uitzicht is fantastisch! De sfeer is er koel en saai. Mensen praten zachtjes, je hoort geen gelach, geen leven. Een plek geschikt voor als je wilt ontsnappen aan de werkelijkheid.  

Als ik in mijn guesthouse aankom begint de eigenaar met me te kletsten. Uiteindelijk komt mijn vertrek uit Nederland naar voren en mijn wens mij ergens in India te settelen. Hij vindt dat ik absoluut in Jodhpur moet gaan wonen. Mocht ik dat ooit willen dan kan hij me voor weinig helpen aan een mooie kamer bij een gezin. Ach altijd goed om in mijn achterhoofd te houden!  

Jodhpur 10-11-2023 

Vanochtend heb ik slechts afgesproken met Bimdya en moet ik wat lokale sweets halen voor als ik ga lunchen bij Divraj in Barli. Het is een gewoonte om (het liefst zoetigheden of whiskey) mee te nemen als je ergens wordt uitgenodigd. Ik zoek uit waar de beste zoetigheden te koop zijn en ga via Uber achter op de motor daar naartoe. Onderweg kom ik Virendra nog tegen die met toeristen op pad is. Hij nodigt me uit om vanmiddag bij hem langs te komen. Helaas geen tijd vandaag!   

Verder zit ik met Bimdya op het plein, geef haar wat fruit, overgebleven van t ontbijt en gaan vervolgens op pad over de bazar waar ik weer een veelzijdigheid aan shops tegenkom. Van sloten maker tot muziekinstrumenten en weer die soft drink tent. Veel kindjes lopen op straat met hele bossen Pauwenveren in de hoop deze te verkopen. Ook overal shops die zich richten op lichtjes avond (Diwali)    

Na mijn werk (jaja ik heb wel 6 uur gewerkt vandaag) komt de eigenaar van het hotel naar me toe met een een doos vol zoetigheden als Diwali cadeau. Zo lief!  

Als ik op pad ga s’avonds zijn de straten nog drukker dan normaal. Iedereen komt nog wat lichtjes en vuurwerk kopen voor Diwali. Het is te vergelijken met oud jaars dag in Nederland wanneer iedereen zich haast naar de bakker en gebakskramen om olibollen te halen. Het is een drukte van jewelste!  

Ik eet weer dat hapje die ik in maart in Delhi met mama heb gegeten, mijn God wat is dat lekker! 

Mijn Jodhpur avontuur zit er na 2,5 week op. Ik heb me hier geen seconde verveeld en zo naar mijn zin gehad!  

Jodhpur – Pushkar 11-11-2023 

Ik vertrek vroeg richting Pushkar. De afspraak is om de snelweg te vermijden en zo het lokale leven te proeven. De taxi chauffeur lijkt dat niet te begrijpen, zelfs als hij de tekst in Hindi voor zich krijgt. Onderweg wil ik langs 2 specifieken dorpen waar ik (vooral in 1 dorp) een prachtig hotel heb gezien. We komen aan bij het eerste hotel in Raipur. Het ligt aan een meer een paar km van het dorp en is het meest bijzondere hotel dat ik tot nu toe gezien heb!  De 2 hoofdgebouwen dateren uit 1850. Alles is in oude Rajasthani stijl. Aan werkelijk ieder detail is gedacht. 

Kleuren van de aankleding matchen met elkaar en steken van elkaar af. Er wordt slechts gekookt met ingrediënten uit eigen tuin. Je kan er leren kruiden mengen en verwerken in gerechten, een pottery cursus volgen, ochtend wandelingen maken om vogels te spotten. De huisjes zijn voorzien van ouderwetste Indiase open haard, een eigen zwembad met uitzicht op het meer. In de badkamer staan kruiden en rozenwater die je kunt mengen voor een masker en ga zo maar door. Het is een lust voor het oog en zeker een bestemming die ik ga aanbieden!   

Ik klets met de manager, hij vertelt over de historie van de plek, hoe zij verantwoordt ondernemen, de locals ondersteunen en we spreken over de prijs van de kamers. We komen tot een mooie deal!   

We rijden door naar het 2de dorpje (Nimaj) weer via de snelweg! Dit hotel is luxe maar heeft niets van Indiase sfeer dus daar ben ik snel klaar! 

Eindelijk rijden we via een touristische weg naar Pushkar. Wederom prachtig, dwars door het Aravelli gebergte. We rijden langs dorpjes, het leven vertraagd hier. Ook de snelheid van de auto gaat omlaag waar mijn chauffeur alles behalve blij mee is. Hij klaagt dat de weg gevaarlijk is omdat het een brede eenbaansweg is hahaha. Uiteindelijk komen we tegen 6 uur aan en word ik onaangenaam verrast als ik mijn hotel/kamer zie! Tot 2 keer toe krijg ik een upgrade maar het is simpelweg ranzig! Alles vol stof, een wc te smerig om op te zitten en lakens vol vlekken!  

S’avonds komt Mohiit nog langs en gaan samen een hapje eten. Midden in de nacht word ik wakker, door al die stof die ik binnen heb gekregen! 

Pushkar 12-11-2023 

Als ik vanochtend mijn bed uit kom besluit ik om heel snel weg te gaan hier. De man is chagrijnig en vind mij een zeur. Ik had de helft van de verblijfkosten vooruit moeten betalen en deze wil hij niet terug storten. Ook niet deels!  

Ik breng Millan op de hoogte zodat hij weet waar hij aan begint als hij ook in dit hotel gaat slapen. Hij zegt me dat hij wel een woordje met hem gaat spreken over mijn refound. 

Na heel wat zoeken vind ik een degelijk en schoon hotel!  

Op scooters worden mijn koffers verkast, ik hou mijn hart vast! Deze start van de dag zorgt ervoor dat ik een beetje met mijn ziel onder mijn armen loop. Ik zit niet lekker in mijn vel tot een uur of 4. Ik vraag me af wat ik hier 10 dagen doe. Het stadje is beladen met souvenirs en kleding winkels gericht op toeristen en hippies. In 2019 had ik dit gevoel trouwens ook al! Maar goed deze keer is de fair de reden van mijn komst. Als ik met een Sadhoe (heilige) trek ik bij en vergeet ik wat er sochtends voorgevallen is. 

Als ik wat rond wandel spreken een paar dames (gypsy’s) mij aan en vragen of ik bij hen ga zitten. Ik krijg de verhalen te horen over hoe slecht ze het hebben en voor ik het weet kleddert 1 van de dames mijn hand vol met henna. Natuurlijk wil ze er uiteindelijk geld/eten voor, wat ik niet doe want ik hou er niet van om gepusht te worden!  

Pushkar wordt door de hindoes beschouwd als een heilige stad en is een belangrijk pelgrimsoord.  

Ik ga aan het meer zitten voor zonsondergang, ik maak een Diwali ceremonie mee, zie hoe mensen het heilige water uit het meer over zich heen gieten, kaarsen aansteken en in het water laten glijden en ik geniet!  

Als het donker is verlichten de winkeliers hun shops en begint het geknal van het vuurwerk. Geen siervuurwerk, alleen geknal! Ineens koelt het ook sochtends en s’avonds flink af! 

Bhavana, de vrouw van Millan zou ook een kamer hebben in mijn hotel en belt om toch even te overleggen. Ze besluit om haar kamer te annuleren, net goed voor die eikel!  

Even later krijg ik een bericht van hem dat ik een deel van mijn geld terug krijg!  

Pushkar 13-11-2023 

Zodra ik vanochtend bij mijn kamer een kop koffie drink komt mijn nieuwe aanbidder (de receptionist) mij groeten en een praatje maken. Hij stelt voor om me naar de camel grounds te brengen. Gister stelde hij al voor om samen naar zonsopkomst te kijken op de berg waar een tempel staat. Omdat hij mij gister wilde omhelzen hou ik toch wat afstand..  

Ik loop van 0830 tot ongeveer 1130 rond op de fair grounds, aan de rand van Puskar. Langs de weg de bekende wine shops. In Puskar zelf wordt geen alcohol geschronken en vlees geserveerd omdat het een heilige stad is. Maar zodra je het centrum uitrijdt gaat het los!! Langzaamaan komen kamelen en een paar paarden aan in Pushkar. Door de duinen loop ik van tent naar tent.  

Ik stop bij een klein resort pal tegenover de plek waar over een paar dagen de meeste paarden stallen zullen worden opgezet. Ik raak aan de praat met de eigenaar. Een gepensioneerde kolonel. Hij is sinds sinds zijn 54ste gepensioneerd na 35 jaar dienst en 17 jaar actief in oorlogsgebieden te hebben gediend in onder andere Sri Lanka en Kashmir. Nu geniet hij van zijn oude dag door het runnen van dit kleine resort. Het is een prachtige plek voor mensen die speciaal voor de fair komen dus hebben we t ook over zaken en maken we prima afspraken!  

Als ik hier vertrek loop ik via de buiten wijken langs het hotel van een vriend van Jigar, het ziet er niet echt uitnodigend uit dus loop terug naar het meer en strijk daar neer voor een lime soda.  

Ik loop door de meer afgelegen straten van de stad, op een gegeven moment loop ik een koe met haar kalf tegen het lijf. Waarschijnlijk voelde ze mijn argwaan want ze besluit om me een soort van aan te vallen. Ik neem snel de benen de andere kant op (niet slim ik weet het!) uiteindelijk wacht ik maar tot er iemand langs komt. Ik zie een jongetje met zijn kudde schapen aankomen, hij gaat mijn reddende engel zijn. En ja hoor met een stok verdrijft hij het dier en ik loop op een snel tempo met hem mee. Pfff dat was wel even schikken!   

Als ik bij de ghats aankom hoor ik overal enorme knallers, cobra’s noemen we die geloof ik. Wat een T herrie!  

Na mijn drankje loop ik via de ghats om het meer en aanschouw ik de vele mensen die zich baden of het heilige water over zich gieten.  

Uiteindelijk blijf ik hangen op een plek waar een hele groep vrouwen en meisjes een ceremonie bijwonen. Het is indrukwekkend om te zien!  

Ze vinden het niet erg dat ik hen fotografeer, ze genieten er zelfs van. We sluiten af met wat selfies en ik geef een van de meisjes mijn nummer zodat ik haar de foto’s kan appen.  

Op de weg naar het hotel kom ik Lynn tegen, hoe toevallig in deze mensenmassa! We spreken af dat zij mij morgen oppikken om naar het het dorpje te gaan waar de kindjes van de NGO die zij kent wonen.   

Ik drop in het hotel 1 camera om richting camel fair te lopen, het is inmiddels bewolkt dus veel foto’s maak ik niet. Wel zie ik nog op de valreep wat dames die een soort pop van een koeienvlaai maken voor hun voordeur en allerlei rituelen uitvoeren. Weer loop ik Lynn tegen het lijf, volgens haar is dit men to be!  

Oh ja onderweg zie ik ook nog een jongetje die gewoon aan de rand van de straat zit te poepen, tja het is en blijft India!   

Ik ga bij de kolonel zitten voor een drankje en ga net als gister een pizza eten! Er staat hier heerlijk jaren 60 muziek op, ik geniet! De pizza is ondanks de lovende woorden van de kolonel en de kok zelf verre van lekker. Ik eet hem toch maar op omdat ik vandaag 20000 stappen heb gezet en wel een bodempje kan gebruiken! 

Om iets over zessen is het pikke donker. Ik ben blij dat ik een lift terug krijg! 

Vanavond krijg ik een bericht van die Ashu, hij wil mijn geld niet cash terug gegeven en ook niet via Millan terugstorten maar via de rekening van Dahnraj (uit Jodhpur) naar mij doen toekomen. Geen idee hoe hij dat wil doen en daarbij ga ik Dahnraj zeker niet meer zien na zijn tegenvallende tour. Hij weigert het anders te doen. Ik spreek dus maar een bericht in bij Millan. Hij gaat het regelen. Toch wel heel fijn om wat connecties te hebben! 

Als ik vanavond op mijn bed lig valt mij op dat mijn voeten er erg Indiaas beginnen uit te zien. Er zitten pijnlijke scheuren in mijn voetbal en ze zijn in en in droog. Ik denk dat ik wat vaker gympen moet dragen, of gewoon minder moet lopen op mijn slippers! 

Pushkar  14-11-2023 

Als ik vanochtend onderweg ben zie ik Kamelen met een bijzonder uiterlijk. Ze hebben pik zwarte manen. Of dit geverfd is weet ik niet maar het ziet er bijzonder uit!  

Ook de koeien hebben vandaag een bijzonder kleurtje. Voor Diwali zijn ze ingesmeerd met pastel tinten. Het staat ze best goed!  

Bhavana heeft me gevraagd om een resort te checken dus loop er even naar toe. Het is op 2 km afstand en de weg zit vol gaten en water!  

Hierna loop ik weer richting de fairgrounds om te kijken hoe het er hier vandaag aan toe gaat.  

Er komen meer en meer paarden aan op de fair. Het uiterlijk van de paarden verschilt nogal. Zo zie je de paarden van de (armere) boeren die behoorlijk mager zijn en niet bepaald liefdevol worden behandeld. Ze krijgen stokslagen, ze hebben amper bewegingsruimte en zien er onverzorgd uit. Als je dan even verder loopt staan er de tenten van “de grote jongens”. Paarden worden geborsteld, zien er mooi uit, hebben een glanzende vacht en zelfs stallen waar ze vrij kunnen lopen. 

Ook de wagens waarmee ze vervoerd worden vallen mij op. Ze staan gewoon ingeladen in vrachtwagens met z’n drieën naast elkaar of met allerlei ander spul dat vervoerd wordt!  

Veel gypsy kindjes rennen achter me aan in de hoop dat ik ze wat geld geef. Ondanks het feit dat ik het allemaal wel begrijp erger ik mij er inmiddels wel aan. Het bedelen heb ik niet eerder zo erg gezien als hier. Op een gegeven moment zie ik zelfs een jong meisjes die achterop de camel chart vol Indiase toeristen springt en de mensen om geld smeekt. De mensen wijzen naar mij waardoor ze er vanaf springt en bij mij komt bedelen. Ik maak een tussenstop bij de kolonel voor een kop pittige Chai, heerlijk! 

Rond 16 uur ga ik met Lynn en haar gasten bij wat gezinnen langs die via de foundation waar zij doneert scholing krijgen en medische hulp. Ontdaan ben ik terwijl ik dit schrijf. De armoede waarin deze mensen wonen, het huiselijke geweld waar de vrouwen onder te lijden hebben door het alcohol gebruik van vele mannen is hartverscheurend! De onverzorgde kindjes en toch al die blije gezichten omdat mensen moeite doen om hen te bezoeken. De kindjes zijn duidelijk gek op Britt, ze hangen om zijn nek en benen. Het is zo aandoenlijk om te zien!  

Het horen van de persoonlijke verhalen via Brett raken me enorm. Het liefst zou je toch al deze mensen onder je hoede nemen. De kindjes spreken goed Engels wat ze hopelijk een betere toekomst gaat geven dan hun ouders!  

Het op een afstandje zien van de armoede is toch echt iets anders dan er even aan ondergedompeld worden. Ik heb even geen woorden en moet dit alles laten bezinken! 

Slechts een half uur later zit ik bij Ranjeet in de auto op weg naar een restaurant  en ga ik over op de orde van de dag, bizar zoals dat gaat! 

Pushkar 15-11-2023 

Vandaag doe ik niet heel veel meer dan op en neer hoppen naar de fair grounds,  mij verbijsterend over hoe de dorpelingen met hun dieren om gaan en bij enkele stands van farms neerstrijken voor een Chai. Zo vertelt een oude man via zijn kleinzoon over de herkomst en de typische kenmerken van de Marwari paarden. Ze hebben hun eigen kok bij zich en nodigen met uit voor een maaltijd. Zelfs om bij hen in Jaipur te komen wonen! Ik heb wel mijn twijfels of ze dit nou echt menen! Maar goed na een uur huppel ik weer vrolijk verder over de fair.  

S’avonds heb ik met Ranjeet en Anku afgesproken om het te hebben over hoe  the heart of India travel neer te zetten en om te onderzoeken wat we voor elkaar kunnen betekenen. Anku is 2,5 uur te laat waardoor we pas om 23:30 afronden. Met blaren onder mijn tenen duik ik mijn bed in! 

Pushkar 16-11-2023 

S’ochtends neem ik een kijkje in de Brahma tempel. De tempel is een van de weinige bestaande tempels gewijd aan de hindoe-schepper-god Brahma in India. De tempel wordt gemarkeerd door een rode torenspits en boven de ingang bevindt zich het symbool van Brahma. Binnenin zijn de vloer en de muren gegraveerd met toewijdingen aan de doden.  

Rond 12 uur ga ik langs het schooltje waar de kindjes van het Blue project onderwijs krijgen. Het schooltje is klein en ziet er schattig uit. Ik maak een filmpje om Marian een impressie te geven. 

Ik word door 2 jonge mannen bij de tempel opgehaald en gevraagd om achter op de motor te gaan zitten. Met zijn drieën op dat ding vertrekken we! We rijden door stukken waar woestijn zand ligt. Zo nu en dan heeft de jonge moeite om controle te houden over de motor en ik hou mijn hart vast. We komen er veilig aan, rijden kunnen ze hier absoluut!  

Als ik terug ben in Pushkar bel ik het hotel waar Lyn een paar dagen terug verbleef.  

Ik loop er naartoe en word ontvangen door de eigenaar.  

Uiteindelijk zit ik hier 2 uur naar de verhalen van de man te luisteren, wat geen straf is. Wat een stuk is dat zeg! Daarnaast heeft hij ook nog eens interessante verhalen 

Zo vertelt hij bvb dat hij alleen mensen van de Rajput kaste aanneemt om voor hem te werken. (Rajputs zijn afkomstig uit boerenmof pastorale gemeenschappen).Hij leidt ze helemaal op vanaf een jaar of 15 en ze mogen  tot dood bij hem op het terrein verblijven.  

Kort leg ik hem uit wat ik hier doe en hij bied me aan om mij te helpen bij de eventuele problemen waar ik tegen aan loop. Ook nodigt hij me uit om voor mijn vertrek bij hem te komen lunchen. Als ik richting de fairground loop dwaal ik een beetje af in gedachten. In Nederland  gebeurt het toch echt zelden dat iemand die je amper (zeg maar niet) kent je zomaar hulp aanbied en van alles voor je wilt uitzoeken (van een langdurige visa tot aan het openen van een bank rekening aan toe). 

Als ik daar aankom komt net minister Yogi van Uttar Pradesh per helikopter aangevlogen voor de inauguratie van de Mela fair. Mensen rennen op de helikopter af in de hoop een glimp van de beste man op te vangen.  

Er is geen plek tot nu toe waar ik zoveel gypsy’s gezien heb als hier. (Ze komen natuurlijk ook op de fair af omdat ze dan wat inkomen kunnen genereren, er komt een meisje naar me toe. Eindelijk wordt er niet meteen gebedeld, wat een verademing is! Al snel heb ik een stuk of 6 kindjes achter me aan. ze zijn super brutaal.  Willen op de foto, springen voor mijn camera als ik aan het fotograferen ben, trekken aan mijn arm en knijpen er in. Als ze op een gegeven moment geen aandacht meer krijgen rennen ze achter een camel chart aan om daar achterop te springen en een stukje mee te liften. Een meisje blijft hangen, we dollen samen, ze wil op de foto en vraagt geen geld aan me. Iets verder op zie ik een suikerriet kar. Ik besluit om voor haar en een ander meisje die naast ons zit een glas hiervan te kopen. Volgens mij zijn deze mensen zo gespitst op mensen die iets geven want voor ik het door heb staan er 15 mensen om me heen die allemaal een glas willen! Mijn geld pakken is ook echt een dingetje. Ze staan zo dicht op me dt ik er amper bij kan. Ik spreek ze streng toe waardoor ze uiteindelijk op wat meer afstand komen te staan. Als ik weg loop word ik door een van de dames gewaarschuwd dat mijn tas niet goed dicht zit en ik het dicht moet doen. Dit vind ik dan wel weer mooi en erg lief! Net voor vertrek komen er weer een paar mensen naar me toe in de hoop dat ik een paar (betaalde) fotos maak. De jonge moeder komt pontificaal voor me staan met een strak gezicht. Ik besluit om wat fotos te maken tegen betaling. Langzaam ontdooit ze en uiteindelijk staat ze glimlachend op de foto en heeft ze plezier in onze korte interactie! 

Zo af en toe moet ik zo lachen want uit het niets hoor je dan een enorm gebrul. Dat is dan een kameel die het ergens niet mee eens is. Het is een genot om te kijken naar hoe zij dan weigeren naar hun baas te luisteren, steeds harder gaan brullen en de eigenaar hulptroepen inroept en met man en macht zijn zin probeert door te drijven. 

Na zonsondergang loop ik naar het enige restaurantje hier waar ik op een geheime plek ga zitten met een biertje. Heerlijk! Het koelt al snel af s’avonds dus ik vertrek niet al te laat. De kolonel had mij eerder gezegd dat als ik bij hem kom eten hij mij weer richting het centrum zou laten droppen. Daar ben ik blij mee want ik loop  toch niet graag alleen in het donker door de afgelegen straten. Als ik hem vraag of iemand me kan brengen zegt hij dat het vanavond niet gaat lukken omdat hij te weinig personeel heeft. Als hij het terrein afloopt en om zich heen kijkt zegt hij kom ik laat je toch wegbrengen. Er lopen te veel gasten over straat, ik vertrouw het niet.  

Na jaren zelfstandigheid en de enige zijn die voor mezelf kan opkomen voelt het toch best fijn dat er hier zoveel mensen zijn die zich om mij bekommeren en zelfs in bescherming willen nemen! 

Pushkar 18-11-2023 

Na een dag werken gister begin ik aan een nieuwe week waarbij ik de komende 5 dagen vrijspel heb. Het bevalt me eerlijk gezegd wel!  

Rond 7:30 uur loop ik weer richting de fair grounds. Voor het eerst met spijkerbroek en vest want in de ochtenden en avonden koelt het best af. Vandaag een druk programma voor de boeg. Om 10 uur naar het schooltje met de Amerikaan (Brett van NGO vikasproject.org ), 12 uur een lunch afspraak waarna ik Bhavana ga opzoeken   

Als ik door de duinen wandel loop ik tegen een buurt ruzie aan. Wat kunnen ze tekeer gaan als ze boos zijn. Ook een vrouw bemoeid zich ermee. God wat had ik ze graag verstaan! 

Een stukje verder op zie ik een man de oren van een kameel trimmen! Zouden ze er niet verstandig aan doen om eerst hun eigen oor haren te trimmen of zou het een teken van mannelijkheid zijn hier die bossen haren op en in de oren? 

Ook mag ik getuigen zijn van een kameel die een gevecht met zijn baas aan gaat. Hij weigert elke medewerking en brult de hele buurt bij elkaar. God wat ging dat beest tekeer!  

Op de weg terug zie ik langs de weg een moeder die bij een waterput wordt gevlooid door een kind. Het gaat er serieus aan toe! 

Ik word opgehaald om het schooltje te bezoeken van het vikasproject. 

Onderweg ziet hij dat een van de kindjes thuis is ipv op school. De ouders krijgen er goed van langs! Om enige hulp van hem te krijgen moeten ouders zich committen aan het naar schoolt laten gaan van de kinderen. Komen ze niet naar school dan trekt hij zijn handen terug voor verdere hulp. Doet ie best goed! 

Ik was laatst al onder de indruk van de band tussen hem en de kinderen, dat werd vandaag overtroffen! Hij straalt zoveel liefde uit naar de kinderen en geeft ze normen en waarden mee. Ieder kindje luistert ook naar hem en ze zijn duidelijk gek op hem. 

Wat ik ook mooi vind is dat Brett er voor zorgt dat zij ook duidelijk een plek waar ze even kind kunnen zijn.  

Wat ook opvalt is hoe serieus de kindjes zijn bij het maken van de werkjes en Brett om hulp vragen als ze iets niet begrijpen. Het is heel mooi om te zien en ik ben dankbaar dat ik hier even deel van uit mag maken! 

De meisjes zijn weg van mijn nagels en nagellak. Ik spreek met ze af dat ik mijn best ga doen om nog langs te komen om hun nageltjes ook te lakken.  

Voor de lunch is het tijd om zich uit te rekken en spelletjes te doen. Ze doen eerst een stoelendans om af te sluiten met een dans performance van een aantal meisjes. Een jaar of 10-12 zijn ze en dansen al beroepsmatig in dure resorts. Ik snap niet dat toeristen hier op af komen! Ook vertelt Brett dat de meisjes vaak op 12 jarige leeftijd uitgehuwelijkt worden. Hoe bizar! Over de armoede en leefomstandigheden vertelt hij dat deze mensen niet zouden hoeven leven zoals ze nu doen als ze verstandiger met hun geld om zouden gaan!  

Brett vertelt me dat kinderen van 6 jaar vaak niet kunnen spreken. Ouders zien hen eerder als last dan als toegevoegde waarde. Er wordt niet naar hen omgekeken.  

Brett geeft de kinderen zelf les en spreekt bijna alleen Engels met ze waardoor ik korte gesprekjes met ze kan voeren  

Na mijn lunch met het stuk waarvan ik de naam nog steeds niet weet keer ik terug naar de fair. Rond 1830 ben ik weer in mijn hotel. Wat regel werk doen en foto’s ordenen…  

Pushkar 19-1-2023 

Ik zou vanochtend op verzoek foto’s van een paard gaan maken. Daar aangekomen om 0730 blijkt dat ze pas om 0900 klaar zijn met het paard voor te bereiden voor de shoot. Gezien het mooie licht dat er nu is en mijn taxi die om 1000 richting Barli vertrekt besluit ik om het voor gezien te laten. 

Aanvankelijk denk ik “weer een zelfde wandeling door de duinen, dat heb ik nu wel gezien”. Uiteindelijk kom ik er achter dat ik er volledig naast zit!  

Ik moet erbij zeggen dat ik op het laatst op een locatie terecht kom waar het wemelt van de fotografen en dat mensen poseerden wat niet echt mijn ding is maar toch zijn er een paar mooie plaatjes uitgekomen!  

Wat ook grappig is, is dat locals me vooral zeggen geen geld te geven ook niet voor foto’s en dat een touriest op me afkomt om een opmerking te maken over het feit dat ik geen geld geef. Als ik later op de dag mijn foto’s bekijk zie je ook duidelijk dat de kinderen en volwassenen die poseren een discussie hebben met een lokale fotograaf. Tja waar doe je goed aan…  

Rond 11 uur vertrek ik richting Barli om te lunchen met Divryaj en zijn vrouw. Ik heb de bier blikjes die Mohit binnen gesmokkeld had  (sterk en donker bier, bah!) en een paar lege flesjes bij me. Die moet  ik onderweg  zien te droppen. Ik ga mijn chauffeur vragen om een rook stop en dan hopen dat ik ze ongezien kan lozen.  

Het weerzien van Divraj en Nithia voelt als thuis komen. Deze plek en de mensen die het runnen zijn zo warm. En natuurlijk die gastvrijheid waar de Indiërs om bekend staan! 

We kletsen de hele middag over het fort (uit 1650), de plannen die ze hebben om aan hun gasten de mogelijkheid te bieden om bij hen een Ayurveda retraite te boeken,   dat hij de 16de generatie van royals is die hier woont en over mijn business en hoe hij hierbij kan helpen. Hij vind mijn idee over hidden gems en fotografie reizen een hele goede en vindt dat ik daar ook niet vanaf moet wijken. Ik ben het hiermee eens en ga ook dit plan blijven volgen!   

Als Divyraj even weg is raak ik in gesprek met Nithia. Ik vraag haar hoe zij het leven op het platteland ervaart , of ze haar vrienden niet mist en of ze haar boodschappen in Barli doet. Blijkt dat zij gezien haar status als echtgenote van een Maharadja niet zonder begeleiding door het dorp mag lopen. Niet vanwege de veiligheid maar vanwege de Indiase gewoontes.   

Met van alles wil hij meedenken en hij heeft best goede ideeën! Ook gaat hij mij in contact brengen met eigenaren van forts die hij kent. En zo word ik opgenomen in zijn familie en ben ik welkom om bij ze te komen logeren.  

Benieuwd wat hier weer uit gaat komen, in ieder geval heb ik weer een heerlijke middag gehad!   

Rond 1730 rijden we weer terug naar Pushkar. Ik bel met Pientje. Blij dat ik haar weer even heb gesproken en nog blijer dat ze over 3 weken hier is en we een maand op elkaars lip mogen zitten! 

Pushkar  20-11-2023 

Vanochtend zou ik met de fotograaf van Millan op pad gaan maar die blijken nog te slapen na een nacht doorhalen. Ik ga dus weer alleen op pad.  

Als via de duinen richting de fair loop zie ik overal mannen met flessen water lopen. Dit heb ik niet eerder gezien. Even later wordt mij duidelijk waarom ze die flessen bij zich hebben; ze gaan allemaal op pad voor een kak beurt!   

Rond 9 uur kom ik de 2 meisjes van gister weer tegen. Ze staan altijd op de loer. Zodra ze iemand met een camera zien rennen ze er op af, poseren en vragen ze om geld. Inmiddels weten ze dondersgoed dat ik ze geen geld geef. Toch blijven ze in mijn buurt en dollen we met elkaar zonder elkaars taal te spreken. Ik had vanochtend shampoo uit het hotel mee genomen en geeft het ze. Ze kunnen dan ook echt een wasbeurt gebruiken. Ik heb nagellak bij me dus vraag ik ze of ze het leuk vinden als ik hun nagels lak. Dit vinden ze maar al te gaaf dus gaan we op een muurtje zitten en lak ik hun nageltjes. Langzaam begint de band te groeien. Ik zie fotografen die ons tafereel vast leggen. 

We hebben lol samen en neem ze mee naar de naar de Chai tent boven op de heuvel. Voor hen een grote Chai, een soort croissant en noedels (maggi). Zelf neem ik een kleine Chai. De meisjes nemen plaats op de grote bank, daar waar ze normaal gesproken niet mogen zitten en genieten zichtbaar! Ze vragen mij om gefotografeerd te worden en staan spontaan op de foto. Voor andere poseren ze zoals van hen verwacht wordt en zonder glimlach op hun gezicht.   

Na het ontbijt fatsoeneer ik het haar van een van de meisjes, doe er wat speldjes in. Ze kruipen tegen me aan en ik zie dat een meisje vol zit met luizen. Mijn God wat nu, mijn instinkt zegt neem afstand en snel, maar mijn hart zegt me dat ik dat niet kan maken! Ik blijf dus rustig verder gaan met haar haar fatsoeneren. Hierna wandelen we wat rond tot de vader van 1 van hen hen terugroept. Ze vragen of ik met hen mee ga naar hun “huis” en dat doe ik. 1 van de meisjes heeft haar moeder 6 maanden geleden verloren toen ze beviel van haar baby. Dit soort ontmoetingen gaan gepaard met zulke gemengde gevoelens. Aan de ene kant zoveel medeleven en aan de andere kant zo waardevol om hen gelukkig te zien met dit moment vol aandacht voor hen.  

Als ik alleen verder loop voel ik jeuk op mijn hoofd. Er gaat van alles door me heen; het zou toch niet hè, hoe laat ik me ontluizen mochten die beste over gesprongen zijn, maak ik mezelf nou gewoon gek?  

Ik ga langs de kolonel om een Chai te drinken en raak met hem aan de praat. Hij zegt dat als ik overmorgen vertrek ik het hoogtepunt van de fair zal missen. Vooral de religieuze afsluiting schijnt heel bijzonder te zijn! Ik loop de laatste dagen al met twijfels, ga ik wel of niet naar Jamnagar en zo ja hoe lang… een hotel vinden is wel een probleem vertel ik hem. Mijn hotel is vol geboekt. Zijn kamers verhuurt hij tijdens deze dagen voor 6000 rupee (65 euro). Dit is dik boven mijn budget. hij zegt dat hij vanavond laat weten of hij een kamer vrij heeft en mag voor 2500 (27,50) per nacht blijven. Als dit lukt dan had het zo moeten zijn en zal ik Millan en Bhavana moeten vertellen dat ik niet met hen mee rij. Iets wat ik echt wel een dingetje vind want ik had hem  immers al lang geleden gezegd dat ik graag met ze mee ging.  

Gister schijnt er trouwens een Buffalo van 1350 kilo te zijn losgebroken. Ik zie op het filmpje hoe hij een paard aanvalt en hoe mensen op de vlucht slaan, best heftig gezicht!  

De Koloneel waarschuwde me dat de kindjes niet te vertrouwen zijn en ze van me jatten zodra ze de kans hebben. Mijn ervaring is anders, ze hebben me juist een aantal keer gezegd dat ik de rits van mijn camera tas moet dichtdoen, zo zie je maar…  

Middags zit ik een paar uur op mijn kamer, Mitchell heeft me een update van mijn website gestuurd. Het ziet het steeds gaver uit! Nog wat kleine aanpassingen en hij kan live!  

Eind van de middag loop ik over de kermis van de Pushkar fair en daarna ga ik met Brett naar de dorpjes waar de school kindjes wonen. Het verschil tussen het ene dorp en de andere is enorm! Bij het 2de dorpje leven de mensen nog veel primitiever. Hij vertelt me ook dat deze ouders totaal niet om hun kinderen geven en dat ze hun kinderen aan hun lot over laten. Ze zijn vooral bezig met roken (kauw nicotine) en alcohol nuttigen of hun kinderen laten werken. Hier woont ook het meisje wat de ouders 3 dagen in coma hebben laten liggen en met wie zij niet met Brett naar het ziekenhuis wilden. Ze wilden nog een paar dagen wachten en met haar naar een tempel te gaan, dit zou haar beter maken. Brett heeft ze weten te overtuigen en is op de dag zelf met ze naar een tempel in de buurt gereden waarna ze naar het ziekenhuis gingen. Hij heeft dit meisje van de dood gered. Ze is er niet ongeschonden uit gekomen, ze is deels verlamd en 1 van haar armen is misvormd en toch is het meisje vrolijk en erg opgewerkt!  

Ik heb in deze paar uur daar wel 20 paar handjes van nagellak voorzien en wat shampoo, zeep en noten aan ze gegeven. De kinderen genieten overduidelijk! Daarna nog even samen op de grond zitten en kletsen. Ze vragen naar mijn kinderen. Ik laat ze fotos zien en ook fotos van mijn kleinzoon. Ze zijn weg van Pientje. Ze vinden haar mooi en lief. Als ik vertel dat ze naar India komt vragen ze of ze bij hen thuis wil langskomen. 

Ik vraag Brett vluchtig over de vlooien, zon beetje alle kinderen hebben ze. Hij vertelt me op een geven moment dat het een keer gebeurde dat een aap een van de kindjes aan het vloeien was. Dit in het kader van de onbetrokkenheid van de moeders uit het tweede dorpje. Dit is slechts 1 van de vele voorbeelden die hij aanhaalt! 

Brett heeft ooit als reporter gewerkt en laat mij wat fotos zien die hij van de kinderen heeft gemaakt, ik ben zeer onder de indruk van zijn werk! 

Pushkar  21-11-2023

Om 6 uur sta ik bij de fair wachtend op Tania, de fotografe. Ik ga met haar groep mee om te kijken hoe ze werkt. We zijn met een man is 10-12, er wordt de locals gevraagd om te poseren en het is dringen om erbij te kunnen.  

Ten eerste ben ik niet zo van de geposeerde portretten, ik vang liever het moment en een emotie en ten tweede kom je er amper bij. Het voelt als een dierentuin. Hmmm  

Rond 0800 kom ik de meisjes tegen, op een hele andere plek als waar ik ze normaal tegen kom. Ook aan hen wordt gevraagd te poseren, wat ze natuurlijk doen. Werk gaat voor! Ze kijken op hun gebruikelijke manier, zonder uitstraling. Een Japanese vrouw fluit zelfs naar ze als ze niet de juiste kant op kijken. Bah! Even later sta ik weer nagels te lakken en zodra bekend wordt dat ik shampoo bij me heb komen ze als bijen op honing op me af. Wel een stuk of 15 kinderen dringen om bij me te komen. Ze duwen elkaar en het voelt bijna agressief. Ik spreek ze aan waardoor ze wat rustiger worden. Ook ik ben nu onderwerp voor de fotografen omdat de meisjes om mijn nek hangen en ik nagels lak.   

Mijn 2 vriendinnetjes lopen een hele tijd met me mee. Ope een gegeven moment besluit ik de groep te verlaten en de bananen voor ze op te halen. Hand in hand lopen we door de duinen.  

Ik had ook nog wat speldjes gehaald die ik in hun haar doe. Zo blij zijn ze!  

Onderweg wordt een of ander goochel voorstelling geven. De meisjes zijn diep onder de indruk dus blijven daar enige tijd staan. Het is zo leuk om die kinderen zo te zien genieten!   

Ik verkas mijn spullen ik klets ik even met de kolonel. Hij vraagt naar mijn foto’s van gister en zegt onder de indruk te zijn, of is hij gewoon onder de indruk van mij en wil hij zo een goede indruk achter laten? God zal het weten..  

S’middags ga ik naar de paarden schoonheidscompetitie. Ik kom daar een stel Fransen tegen die een auto nodig hebben als ze door het zuiden gaan reizen. Zou dit mijn debuut zijn in het toerisme?  

Omdat ik hier nu langer blijf kan ik nog achter wat zaken aan voor The Key. Ik regel een bezoek naar het blue house project voor morgen en ga langs hotel Everest waar de vrijwilligers zullen verblijven. Een super knus plekje met een hele sympathieke eigenaar en een prachtig uitzicht op de bergen vanaf het rooftop café!   

Ik ga weer verder, het is inmiddels 17 uur en heb nu 2 jongetjes achter me aan. Ze proberen me armbanden te verkopen. Ondanks het feit dat ik zeg dat ik niks wil kopen blijven ze me achtervolgen. Als ik bij de kermis aankom zijn zij er nog steeds. Ik koop een ijsje voor ze en ze zijn blij. Even later zie ik de kermisattracties op volle toeren draaien. De kindjes van de rijkere volop genietend. Als ik dan naar die 2 knulletjes kijk denk ik, die hebben ook even een plezier momentje verdiend. Ik trakteer ze op een rondje. Natuurlijk staan er binnen de kortste keren nog 2 jongetjes naast me. Oké alle 4 dan. Voor 200 rupee beleven ze de tijd van hun leven. Ze zwaaien, lachen en zwaaien. Mijn dag kan niet meer stuk!  

Als ik bij mijn hotel aankom heb ik er 13 uur struinen opzitten en ben ik uitgeteld! Ik plof op mijn veranda neer met een illegaal biertje. God wat smaakt ie! 

Pushkar 22-11-2023 

Vandaag vinden de festiviteiten van de fair plaats op de Mela ground. Op het programma staan een snorren wedstrijd en ook nog schoonheid wedstrijden van Marwari paarden. Ik merk bij mezelf op dat dit soort gelegenheden waarbij mensen dringen om vooraan te staan om een plaatje te schieten niet echt mijn dingen zijn. Maar goed ik probeer niet op de poseer momenten vast te leggen maar de mensen het niet door hebben. S’middags hebben zowel Bhavana en ik tijd dus gaan we samen lunchen. Ze is een spontane wel bespraakte vrouw en we hebben een leuke tijd. Na de lunch gaat zij weer filmen voor haar you tube kanaal terwijl ik de paarden probeer vast te leggen. Op een geven moment loopt ze langs mij dus ook ik ben viraal hahahaha  

Het gaat om een schoonheidswedstrijd tussen hengsten waarbij zij op bepaalde fysieke kenmerken worden beoordeeld maar ook om hun mannelijkheid en dominantie naar andere hengsten. Zo worden ze tegenover elkaar gezet en laten ze de paarden aan elkaar ruiken waarna ze steigeren. Het gaat er heftig aan toe. De mannen die de paarden vasthouden lijken geen angst te kennen. Ze weten ze ook (bijna) altijd op tijd terug te trekken. Gister ging het echter mis en raakte een man gewond! Ik heb het zelf niet gezien, Bhavana vertelt het me. 

Avonds heb ik Mitchell aan de lijn om de laatste details over layout door te nemen. De site begint er echt goed uit te zien, ik ben er heel blij mee! 

Ik schijf dit verslag een dag later, vanaf het rooftop terras van mijn nieuwe hotel met uitzicht op de ondergaande zon en ben nu al de details kwijt van wat ik gister allemaal heb meegemaakt.  

Pushkar  23-11-2023 

Ik verkas vandaag (weer) naar een ander hotel. Het resort waar ik verbleef had geen stabiele internet verbinding en komt ook bij dat het uit het centrum van Puskar ligt. Tot nu toe geen probleem omdat het midden op de fair ground ligt waar de afgelopen dagen de paarden, kamelen en Buffalo’s waren maar die gaan nu allemaal weer richting huis en hebben de activiteiten zich verplaatst naar de Mela ground waar ik nu vlak bij zit. Ik pak nog even de kamelen show mee. Het gaat om de mooist versierde kameel. En ja ze zien er prachtig uit! De kamelen dans show kan ik niet meer bijwonen omdat ik moet werken, helaas!  

Tijdens de shows wordt men continue gewaarschuwd voor zakkenrollers en er loopt hier en daar politie om het in de gaten te houden. Op een gegeven moment zie ik ineens een man door het zand rennen en ik weet niet hoeveel locals en politie achter hem aan. Ze schreeuwen allemaal en rennen hun benen uit hun lijf. De dief ook trouwens! Nog voor het verlaten van de Mela ground wordt hij in zijn kraag gepakt en moet hij met de politie mee!  

Na mijn werk had ik nog even naar de Arti kunnen kijken aan het meer maar ik heb weer kou gevat en voel me niet 100% dus ik blijf lekker in het hotel 

Een Arti is een van de belangrijkste en populairste ceremonies van het hindoeïstische geloof. Het is een gebedsceremonie die wordt uitgevoerd om de Beeldgedaanten te begroeten en te danken, waarbij toegewijden worden herinnerd aan Gods glorieuze aanwezigheid en voorzienigheid. Het is een indrukwekkende ceremonie welke hier dagelijks plaatsvindt, dus morgen weer een dag! 

Pushkar  25-11-2023

Toen ik gister in Polarsteps keek verbaasde ik mij over het feit dat ik al 60 dagen weg ben uit Nederland. Natuurlijk zijn er wat mensen die ik graag even zou vast houden maar verder heb ik Nederland nog geen seconde gemist. Niks uit Nederland waar ik naar snak. Ja mijn fisherman’s mis zo nu en dan!   

Ik ben vanochtend vroeg wakker. Het was een korte nacht. De herrie gaat hier tot laat door en begint weer in de vroege ochtend. Gister ook nog met Dyvraj gesproken over bestemmingen die ik van 28-11 t/m 6-12 ga aandoen. Blijkt dat er op alle 3 de bestemmingen een hotel is die door zijn familieleden wordt gerund. Hij heeft contact met hen opgenomen zodat ik daar een kijkje kan nemen. Hoe het er precies uit gaat zien is nog onduidelijk maar het klinkt super! De bedoeling is om eerst naar een camp te gaan in Jawai district en daar luipaarden te spotten die nog vrij rond lopen, dus ook op het terrein van de lodge. Daarna wil ik naar Dungarpur en Poshina, beiden off beaten plekken waar nog veel tribes wonen. Klinkt echt fantastisch!   

Ik besluit om vandaag een massage te nemen en ik loop een masseur tegen het lijf op weg naar een andere massage centrum. Hij legt me uit hoe hij te werk gaat en zijn massage afhangt van wat hij voelt dat de klant nodig heeft. De massage is top en achteraf vertelt hij wat hij allemaal voelde en wat ik moet doen. Hij werkt ook met chakras tijdens de massage, Ik sta werkelijk perplex want alles wat hij zegt klopt! Zijn advies is om drie dagen achtereen een massage te nemen en heb ik een aantal opdrachten gekregen die ik dagelijks moet uitvoeren. Laten we dan maar eens naar luisteren!  

Aansluitend heb ik met Vijay afgesproken die voor het blue project werkt. Het is een lieve vrouw en is innemend. Ze bekommerd zich al 8 jaar om de gypsy kindjes. Voorheen voor Brett, nu voor the blue project. Ze nodigt me bij haar thuis uit, we zitten met haar 2 dochters op het bed. We praten over het project en ze vertelt trots hoe haar ene dochter prachtig zingt en tekent en hoe mooi de andere danst. Het oudste meisje zingt dan ook een nummer terwijl zij op een soort mini piano met een accordeon speelt. Moeder en zus zingen mee en ik zie hoe Viyaj straat. Ze is duidelijk trots op haar dochter!   

Als ik weer onderweg ben loop ik tegen een hostel aan. Muziek kei hard aan en ze bieden hier Magic lassi aan (met cannabis). Ik verzeker mij ervan dat ik geen magic chai krijg!  

De straatjes achter de overvolle straat om het meer geven me het gevoel in een ander dorp te lopen. Geen bedelaars, de mensen zijn vriendelijk en kletsten met ze (zo goed als ze kunnen). Ik speel met 2 jongetjes die kattenkwaad aan het uithalen waren en uiteindelijk ga ik bij een ghat zitten om een Arti bij te wonen. Het blijft keer op keer indrukwekkend.  

Pushkar  26-11-2023 

Het is ineens een stuk afgekoeld, vooral de hardere wind en de bewolking maken dat het kouder aanvoelt. Ik doe rustig aan vandaag en herschik mijn koffer weer eens en kijk ik naar treinkaartjes voor Mumbai. Dat ziet er niet goed uit. Alle klassen zijn uitverkocht. Enige optie is om 1 dag van te voren naar een trein station te gaan en een reserve ticket kopen. Volgens de eigenaar van het hotel moet dat geen probleem zijn, ben benieuwd! 

Om 11 uur ga ik naar buiten, over een uur weer lekker een massage!  

Vorige week is mijn enkelband gebroken ik had hem al dagen in mijn tas voor het geval ik ergens een winkel zou zien waar ze hem zouden kunnen maken. Vlak bij mijn hotel zie ik een oude man die bezig is met het maken van de ketting van een dame. Ik vraag hem of hij mijn enkelbandje kan maken en ja hoor dat is geen probleem. Hij rijgt zelfs de 2 onbeschadigde delen. Heel bijzonder hoe hij te werk gaat en zo secuur! Ik zit hier, ik denk een uur naar zijn werk te kijken. Ook zijn gereedschap valt op. Hij gebruikt een hele oude grote en zware schaar met een messing handvat. Het rijgen doet het met behulp van zijn tenen waar hij het draad om heen draait en mijn steentjes in 1 ruk van het ene draad naar het andere overhevelt, om vervolgens de steentjes weer aan een ander draad te rijgen. Wat een vakmanschap en tijdrovend werk!  

De Arti bekijk ik vanaf de rooftop van het U-turn cafe. Als die afgelopen is stroomt het hier langzaam binnen en zie ik de een na de ander jointjes draaien. Tijd voor mij om te gaan!   

Op de Mela ground speelt vanavond een bekende band uit Punjab, daar gaan we nog een kijkje nemen.  

Als ik via de hoofdstraat terugloop is het nog drukker dan normaal. Een water tank rijdt namelijk door de wandelstraat heen naast de scooters die er altijd al rijden. Ik word volledig platgedrukt en een eikel maakt gebruik van de gelegenheid om aan mijn billen te zitten. Dat heeft ie geweten! De vrouw achter mij schatert van t  lachen!  

Als ik mijn camera gedropt heb loop ik via de lokale straten richting de Mela ground. Ik maak een stop voor een overheerlijk streetfood hapje en terwijl ik rustig op een muurtje zit te eten breekt er een gevecht uit. Ik spring op het muurtje om zo nodig snel de benen te kunnen nemen wat niet nodig is want al snel is het opgelost omdat ze door omstanders uit elkaar worden gehaald.   

Als ik bij te Mela ground aankom mag ik omdat ik een toerist ben via de zij ingang naar de VIP lounge waar ook een gedeelte speciaal voor buitenlanders is.  

Voor de eerste rij staan gouden tafels en de banken voorzien van een witte vacht, hilarisch !Als ik hier zit en kijk naar de professionele uitstraling van het podium en alles er omheen en vergeet ik even dat er ook zoveel armoede is hier!   

Ze starten 45 min te laat, ze testen de muziek en ik heb t gevoel dat ik straks doof thuis kom! Als het eenmaal start, heeft een vrouw een of ander speech. Ze heeft om stem om voor weg te rennen en het wordt fris. Grote kans dat ik snel aftaai, wat ik na een uur ook doe! 

Pushkar  27-11-2023 

Vandaag is het volle maan dus tevens de afsluiting en het religieuze hoogtepunt van de fair. 200 bussen per dag droppen de mensen die een bad komen nemen in het heilige meer. Overal mensen, een COVID haard zou je een paar jaar geleden gezegd hebben!   

Ik start de dag met het bellen naar het resort welke Divraj mij heeft aangeraden in Jawai district (waar luipaarden nog los rond lopen) hij heeft vooraf met de eigenaar gesproken en ik moest hem nog contacten. Zo gezegd, zo gedaan. De man klinkt erg sympathiek. Dit wordt dus mijn volgende bestemming. Daarna ga ik naar Dungarpur om vervolgens naar Poshina te gaan wat door de zus van Divraj wordt gerund. Inmiddels ben ik ook in contact met een gerenomeerd Indiase wildlife  fotograaf die zich inzet voor de bescherming van wilde dieren. Een instelling die past bij wat ik wil opzetten.  

Benieuwd wat daar weer uit gaat komen!   

Rond 0930 ben ik op de Mela ground voor het afsluitende spectacle, en het is er 1! Alle winnaars komen voorbij, er worden dans shows uitgevoerd door zowel volwassenen als door tiener meisjes. Allen prachtig gekleed! Ook komt de winnende Buffalo ten tonele, hij steelt de show want zo nu en dan gaat hij in de aanval!  

Als afsluiting is er een touwtrek wedstrijd tussen de toeristen en de locals. Zowel de Indiase mannen als de Indiase vrouwen winnen wat zorgt voor een enorm kabaal en heel veel pret onder de locals. Heel gaaf om die passie in de mensen te zien!   

Ik neem mijn laatste massage en baal dat ik ze voorlopig niet meer van Manu ga krijgen. Wat fantastisch was dat en wat een mooi en innemend mens is hij! Ik raad hem nog aan bij Ranjeet voor zijn gasten.   

Rond 16 uur loop ik via Mela ground richting de fair ground. Je kan werkelijk over de koppen lopen zo druk is het! Daarnaast loop je ook overal op restafval omdat de meeste mensen hier toch gewoon alles op straat pleuren! Ik loop nog even langs de kolonel om afscheid te nemen maar ligt te slapen. Ik drink een lauw biertje afkomstig van de zwarte markt want tijdens de verkiezingen gaan de liquor shops dicht. Al vroeg ga ik eten (weer een pizza bij blue cafe).  

S’avonds krijg ik van Manu de masseur een foto van artikel in de krant, sta ik er gewoon op, te grappig! 

Bera  28-11-2023 

Als we onderweg zijn naar Bera stoppen bij een weg restaurant aan de andere kant van de weg. Als we onze weg willen vervolgen zegt mijn driver; we rijden even 500 meter tegen het verkeer in (op de snelweg!) want anders komen we in de file recht.  Hij rijdt heel veilig en rustig en voor ik het weet zitten we weer aan de goede kant van de weg. Tja ach in India is alles mogelijk! 

Zoals mijn dagelijks leven in India vaak uit extremen bestaat zijn ook de plekken waar ik overnacht behoorlijk uiteenlopend, waardoor ik, denk ik nog meer geniet van mijn verblijf hier. Ik kwam van een hele simpele kamer met een douche die heel mijn badkamer nat maakte, een bed uit het jaar nul en ruw beddengoed om vervolgens voor 2 nachten op uitnodiging te verblijven in een prachtig kleinschalig resort midden in de natuur. Alles klopt, goed verzorgd, prachtig en net sinds een maand opgeleverd. En wat een oase van rust. Het enige wat ik hoor zijn de geluiden die de dieren maken!   

De eigenaar vertelt hoe hij er toe is gekomen om dit resort op te zetten. Het blijkt dat hier tot 10 jaar terug een mijnenveld te zijn geweest. Levensgevaarlijk voor mens en dier. Na een stijf van 3 jaar zijn de mijnen verwijderd en heeft hij het resort opgezet.  

Ook vertelt hij dat Jawai anders is dan een National Park. Mens en dier leven hier al eeuwen in harmonie.  

Als een luipaard een keer een schaap dood wordt de boer door de rest van de gemeenschap gecompenseerd waardoor er geen wrok ontstaat.  

Ik vertel hem over de fotograaf waarmee ik in contact wil komen en hij geeft aan iemand anders te weten die nog beter is omdat hij naast wildlife ook erg goed is in portretten, landschappen en nachtfotografie. Daarnaast schijnt hij Rajasthan op zijn duim te kennen!  

Hij gaat me met hem in contact brengen, benieuwd wat dit nu weer gaat brengen!    

Om 16 uur gaan we op safari in de hoop luipaarden te spotten. De omgeving is schitterend met overal om me heen bergen van rotsformaties, de plekken waar luipaarden graag komen. Omdat het vanochtend erg mistig was hebben de spotters de beesten nog niet kunnen lokaliseren.  

Het is een hele zoektocht en onze guide neemt de meeste spannende routes. Nou ja routes, het zijn meestal geen begaande paden maar we rijden dwars over die rotsformaties. Het gaat er af en toe heftig aan toe. Motor slaat af, we slippen en komen niet verder. Daar zit je dan, overgeleverd aan de kunde van 1 man. Zo nu en dan sluit ik mijn ogen maar want het is heel heftig, en geloof me ik kan best wat hebben! 

Uiteindelijk wordt er om 18 uur een tijger met 3 welpen gespot. Heel ver weg, boven op de berg. Met mijn telelens kan ik ze nog redelijk zien. Ze spelen daar rond en rennen van links naar rechts. Helaas niet vast te leggen ivm gebrek aan licht en te lange sluitertijd!  

Als we terugkomen in het kamp gaan we met zijn alleen bij het kampvuur zitten. In totaal 8 gasten, de eigenaar en de naturalisten. Ervaringen worden uitgewisseld en Chatrunjai vertelt hoe hij de wijn industrie in India heeft opgezet. Ik drink voor het eerst een glas Indiase rode wijn die best prima smaakt! Wederom een hele geslaagde dag! 

Bera  29-11-2023 

Vandaag ben ik jarig. Ja ja weer een verjaardag waarop ik op reis ben.  

Als we om 6 uur klaar staan om op safari te gaan is het te mistig om te vertrekken. De bedoeling is om, om 8 uur klaar te staan. Ik besluit dus om een stukje te wandelen en te genieten van de zon die opkomt. Als ik ergens (illegaal hoor ik later omdat het gevaarlijk kan zijn) boven op een rotsformatie sta om de opkomende zon te fotograferen zie ik de jeeps voorbij rijden nog voor 8 uur. Als een speer loop ik terug naar de lodge. Een van de mannen staat voor mijn deur, ze dachten dat ik aan het douchen was en stonden al enige tijd op mijn deur te kloppen. Vanaf de lodge hebben ze een luipaard gespot. Snel de driver bellen die me komt ophalen! Daar aangekomen zien we geen luipaard meer helaas.   

Na het ontbijt gaan we weer op pad voor een korte trekking. Het is adembenemend mooi! De rotsformaties lijken op die bij Hampi in Karnataka en lijken uit een flinstones film te komen! We blijven naar mijn smaak veel te kort.  

Terug in de lodge klets ik wat met de eigenaar en kijk ik naar de nieuwste update van de website die Michell me vandaag stuurde. Nog wat puntjes op de I en hij kan online!  

Rond 15 vertrekken we weer. Eerst naar een punt met uitzicht op Homer meer, daarna om de beesten te spotten. Wederom is het net een wild west safari. Het gaat er ruig aan toe maar het resultaat mag er zijn als je op de top bent aangekomen!  

Na ongeveer een uur wachten zien we de luipaard uit de grot komen, we staan best dichtbij dus ik denk dat ik wel een mooi plaatje heb geschoten en zonder ruis!   

Als we terug rijden via het charmante dorpje Seda (waar ik maar al te graag doorheen was gelopen) ziet de driver langs de weg een slang. Het is pikke donker maar met behulp van een zak lamp leggen we de tijger slang vast. Ik heb wel even geaarzeld om uit te stappen gezien mijn panische angst voor slangen maar mijn fotografie passie wint het van de angst en uiteindelijk viel het ook best mee! Ik was meer bezig met hem vast te leggen dan met mijn angst voor hem (hij was ook best klein wellicht hielp dat hihi)  

Bera  30-11-2023 

Om 5:20 uur gaat mijn wekker weer, om 6 uur vertrekken we naar weer een ander deel van het Jawai gebied. Als we boven op een berg aankomen hebben we een fenomenaal uitzicht over het landschap en de zon die opkomt! Als eerste zien we een Slot beer met haar 2 kleintjes. Ik heb het gemist want ik was op zoek naar luipaarden en zag slechts in de verte een zwarte vlek, de beer dus blijkt achter af maar ja ik was op zoek naar luipaarden dan let je er toch niet op of je toevallig ook een beer ziet?! De naturalist had wel zoiets gezegd van kijk daar een zwarte beer (zo heten ze) maar helaas het kwartje viel niet bij me! Maar niet getreurd even later zien we een enorme luipaard (het is een mannetje) en het licht is mooi! 

We blijven nog lang kijken waardoor we de dorpelingen van het tijdelijk opgezette dorpje missen, wel zien we gele duiven, die had ik niet eerder gezien!  

Wederom een prachtige Safari! 

Ruturaj (de naturalist) geeft mij zijn telefoonnummer voor het geval ik tips wil voor tijdens mijn verblijf in Goa. Hij heeft familie wonen in het binnenland van het zuidelijke deel van de staat. Net daar waar wij verblijven. Gaaf want het binnenland daar had ik nog niet bezocht dus dat gaan we zeker doen! Het zou op 1,5 uur rijden met scooter zijn, dat is te doen!  

Rond 12 uur neem ik afscheid en vertrekken we richting Dungarpur met een stop onderweg in Gogunda. De weg langs de dorpjes is geen straf, ik geniet met volle teugen! 

Zelfs als we de snelweg opgaan blijft het uitzicht prachtig! De gebieden die rondom de Aravelli gebergte liggen zijn toch wel favoriet bij mij! Ik merk dat ik echt gelukkig wordt als ik omringt wordt door bergen! Er komt geen einde aan de schoonheid van de natuur. Vooral het stuk tussen Bera en Gogunda is prachtig. Daarna is het minder indrukwekkend.   

Als we bijna bij gogunda zijn krijg ik een tip van een local. Hier vlak bij in de bergen is tempel in een grot omringt door een kleine waterval. We gaan er heen, klimmen omhoog waar ik  een oude dame zie die in het bijzijn van haar spelende kleinkind haar was in het beekje doet, ik vind het een mooi tafereel!  

Ook spreek ik Marian en we hakken de knopen door. 5-2-24 start ik bij  trushita foundation voor 2 maanden vrijwilligers werk in Amer, nabij Jaipur en vlieg ik tussendoor van Jaipur naar Benares om haar 2 dagen te helpen met de teacher training die ze gaat geven. Hoe gaaf is dit?!  

Nou een plan tot ergens halverwege april is bij deze gemaakt!   

Het hotel waar ik vannacht overnacht is duidelijk niet gewend om buitenlanders te ontvangen. Het is niet schoon, behang hangt los aan de muur, het beddengoed zit onder de vlekken, kranen geroest en ze vragen ook nog de hoofdprijs in vergelijking met wat ik voor mijn geld tot nu toe heb gekregen. Ik kijk nog bij een ander hotel maar die is niet veel beter. Enige andere alternatief is het paleis om de hoek maar die vraagt 5 keer zoveel voor een overnachting. Ik kies dus eieren voor mijn geld. En ach je kan niet altijd alles hebben toch….  

Bera – Dungarpur  01-12-2023 

Ik check vanochtend snel de bezienswaardigheden in de stad en omgeving. Ik heb vandaag niet veel tijd omdat er ook af en toe gewerkt moet worden. 

De driver vertelt dat Dungarpur als 2de op de ranking staat van schoonste steden van India. De hoofdprijs is voor Indor in de staat Madhya Pradesh  

We starten met een bezoek aan de Baneshwar temple in Bhuvaneshwar op 9 km van de stad. De weg er naartoe is leuker dan de tempel zelf waar niet veel aan is. Terug naar Dungarpur..  

We redden rijden een stuk boven de stad om uit te komen bij Juna Mahal (oud paleis) uit de 13e-eeuw gebouw met zeven verdiepingen. Het is gebouwd op een hoog platform van Pareva-steen en door de ruige buitenkant lijkt het op een citadel. Het is uitvoerig gepland met versterkte muren, wachttorens, smalle deuropeningen en gangen om de vijand zo lang mogelijk op te houden. De binnenkant van het paleis vormt een compleet contrast met de buitenkant met prachtige muurschilderingen, miniatuurschilderijen en het delicate glas- en spiegelwerk dat de interieurs siert. Alles is nog in originele staat, het is prachtig!  

Het oude deel van de stad wat zich net onder het paleis bevind is heel gemoedelijk en fotogeniek. Helaas moet ik terug naar het hotel om te werken. 

De intake doe ik zittend op een poef voor mijn bed, mijn laptop op de trolley. Het is behelpen maar het werkt. Als ik klaar ben rijden we naar het Udai Bilas palace. De maharajas wonen hier en een deel van het paleis wordt gebruikt als hotel. Ik had al eerder contact gehad met de eigenaar via de mail maar onze agenda’s leken aanvankelijk niet te matchen. Het paleis is alleen toegankelijk voor gasten maar de manager vraagt als hij me ziet of ik the travel agent ben. Ik krijg een kop thee aangeboden bij het zwembad en even later komt de eigenaar. We praten wat, ik leg hem uit wat ik doe. Hij vraagt me waar ik slaap en vertel hem dat ik in een hotel in de stad verblijf en dat het wat tegenvalt. Direct zegt hij pak je spullen en kom op onze uitnodiging een nacht bij ons slapen. Ik vertel dat ik nog 2 nacht in Dungarpur verblijf en dat ik morgen met alle plezier een nacht bij hen zou doorbrengen. Dat wordt dus geregeld maar nu eerst een rondleiding. Ik had het paleis al gezien op hun website. Ik moet je zeggen dat het daar totaal niet tot zijn recht komt. Ik val van de ene verbazing in de andere, de architectuur is heel bijzonder. Vooral de binnenplaats is adembenemend mooi. Daarnaast heeft de maharadja een passie voor architectuur en verzamelingen. Zo heeft hij onlangs een eettafel ontworpen met water in het midden waar ‘s avonds de kaarsen in dobberen en heeft hij een prachtige lounge gemaakt waar men een borrel kan drinken met auto’s als thema in de een zaal en een army force vliegtuig in de andere. De man heeft een enorme oog voor detail, alles klopt en ziet er zeer indrukwekkend uit! Dit zijn slechts enkele details van het prachtige paleis!  

De kamer zijn allen in art deco stijl met ook vele oude originele accessoires zoals oude koffers, bad op pootjes en grammofonen. Dit alles met een fraai uitzicht op het meer of de binnen courtyard. Het is een lust voor het oog. Ik zou hier zomaar een paar dagen kunnen verblijven met een goed boek en vol bewondering de details van dit paleis bewonderen!  

Ik eet ‘s avonds in een heel klein lokaal tentje. Ze zijn hier duidelijk geen buitenlanders gewend want voor ik het weet video belt de eigenaar met zijn dochter, krijg ik de telefoon in mijn handen gedrukt en klets ik met haar. Een prachtige jonge vrouw met pik zwart haar en stralende bruine ogen. Na een paar minuten kletsten nodigt ze me voor het huwelijk van haar zus. Helaas ben ik er dan niet meer.. 

Dungarpur  02-12-2023 

Rond 7 uur rijden we door het platte land richting het schilderachtige dorpje Dhani Ghatau wat in de buurt ligt van Faloj . De locals, vooral de dames zijn ontzettend lief en als ze horen dat ik hen de foto’s ga sturen krijg ik een rondleiding door heel het dorp. Zo’n beetje iedereen wil op de foto, op de kindjes na die vinden mij maar eng! Als een van de dames mij om geld vraagt spreekt de dame die de leiding lijkt te hebben de andere aan en zegt dat ik verder moet lopen. Zo gezegd zo gedaan! De route naar het dorp is mooi, we stoppen dan ook geregeld om een foto te maken.  

We stoppen ook bij een tempel gelegen aan de oevers van de rivier. Dev Somnath tempel is een tempel van God Shiva en dateert uit de 12 de eeuw. S’middags maak ik een wandeling door het oude centrum. Zodra ik de woonwijken in loop word ik in de smiezen gehouden door de bewoners. Voor ik het weet heb ik weer een man of 20 achter me aan lopen. Van fotos maken komt het niet helaas want ik heb genoeg mooie gelegenheden gezien! Rond 14 uur check ik in, ik loop vandaag ook weer over het erf, het is zo mooi ik raak niet uit gekeken!  

Eind van de middag nog een wandeling. Ik laat me bij de tempel boven op de berg afzetten om nog even van het uitzicht te genieten alvorens de weg naar beneden af te leggen.  

Om 19:30 word op opgehaald voor het diner. De tafel is gedekt aan de prachtige stenen tafel die door de maharadja is ontworpen. Ik denk dat de tafel voor een man of 16 is gedekt. Ik ben de enige aan tafel. Jaren 70 muziek staat op wat ik niet echt bij de sfeer van het paleis vind passen. De bediening is erg statig. 

Dungarpur – Poshina  03-12-2023 

Als ik wakker word vanochtend regent het. Iets wat ongebruikelijk is deze tijd van het jaar. Ik ontbijt en we vertrekken richting Poshina. Op advies van de eigenaar van Darbargadh Poshina palace gaan nemen we de route Dungarpur – kherwada – Rani –  Vijaynagar – Khedbrahma.. Poshina. Het schijnt een mooie route te zijn en onderweg een must see; the polo tempels in de polo forest.  

Een gebied met veel bochten door de heuvels. Het is groen en de temperatuur aangenaam ondanks de bewolking en wind! Rind 0930 begint de zon door te breken en rijden we de grens over naar de staat Gujarat waar Poshina ligt.  

Als we aankomen in de Polo forest blijkt dat de Polo Jain tempel ruïnes gerenoveerd worden. Ik ga met een guide te voet verder om de Sun tempel te bezoeken. Het is een trekking van 2 kilometer, het is een behoorlijke klim en daarna natuurlijk ook weer bergafwaarts over glibberige stenen. Vanaf de top heb ik een mooi uitzicht over de vallei en vang ik een glimp op van de tempel. Beneden aangekomen is het nog een stuk lopen over een brug die wederom spek glad is door de regen die net is gevallen.    

Als ik aankom in Poshina staat de eigenaar me op te wachten. Hij komt bij me zitten en we kletsten heel wat af in de prachtige binnen tuin.  

Rond 3 uur word ik door een van de medewerkers mee genomen voor een wandeling door het dorp. Het valt direct op dat de straten hier minder goed onderhouden zijn dan in Dungarpur maar de mensen hier zijn allemaal erg vriendelijk, willen graag op de foto en lachen veel! 

2 jongetjes van een jaar of 11 wandelen de hele tijd met ons mee. De ene heeft het voorrecht om engels onderwijs te volgen waardoor we kunnen communiceren. Hij vertelt dan ook wat de mensen zeggen en ook wijst hij mij erop als een man op straat heeft gedronken. Te grappig. De man die eigenlijk met mij op pad is vindt het volgens mij niet zo fijn dat de jongens meelopen. Ik word overal aangehouden en maak fotos. We lopen een huis binnen waar men de bekende terracotta  paarden maken. De locals geven deze figuren aan hun dierbare en bidden voor gezondheid geluk en welvaart.  

Katoen schijnt hier een van de grotere bronnen van inkomen te zijn, ik zie dan ook meerdere malen mannen die hele vrachtwagens vullen met katoen bollen.  

Wat ook fijn is, is dat het een auto luw dorp is waardoor je zonder al te veel zorgen over straat kunt struinen.  

Op een gegeven moment word ik mee genomen naar een stalletje waar een vrouw met kind in zit. Wat ze officieel verkoopt is mij niet duidelijk maar als je achterom gaat dan kan je bij haar illegaal (Gujarat is een droge staat) alcohol kopen. Het zit dan ook in een onopvallend doorzichtig plastic zakje. Dit leggen we natuurlijk vast en de dame en mijn gids hebben er lol in!  

De mensen die hier dagelijks naar toe reizen om hun waar te verkopen maken zich langzaam op om in overvolle jeep taxis terug naar huis te keren.  

Eind van de dag klets ik nog heel wat af met Rao de eigenaar. Ik hang aan zijn lippen, wat een interessante verhalen en wat een kennis heeft hij over het land, zijn mensen en gebruiken! 

Poshina  04-12-2023 

Vanochtend gaan we als eerst naar de Adivasi stammen. De naam staat voor ancient inhabitant. We mogen de dorpjes binnen lopen en zelfs op het terrein van hun huizen. Ik zie hoe met katoen plukt en te drogen legt, kindjes die door het gras spelen met lammetjes, hoe chapati gemaakt worden, de kindjes die nog hard werken voor ze naar school mogen. De scholen starten pas om 11 uur, op die manier kunnen ze eerst nog een bijdragen leveren aan het huishouden en de allerkleinste die vermaken zich  met simpel en zelf gemaakt speelgoed. 

Vele kindjes zijn duidelijk geen blanken gewend. De peuters beginnen te huilen als ze me zien, andere zetten het op een rennen met hun kleine broertje of zusje onder de arm.. Als ze Rao zien daar in tegen zijn ze blij, hij neemt altijd biscuits voor ze mee.  

Ook mag ik een ritueel van een shaman bijwonen, heel gaaf!  

Daarna brengt Roa me mee naar de. Berg waar de terracotta paardenleger zich bevind, waar Poshina zo bekend om staat. Deze paarden zijn gemaakt door plaatselijke inheemse ambachtslieden. Vroeger was het offeren van paarden heel gewoon onder de inheemse bevolking van Poshina, maar na verloop van tijd waren er geen paarden meer over om te offeren, maar het offerritueel moest wel worden uitgevoerd. Dus om de toorn van hun godheid te vermijden, kwamen de inheemsen op het idee van terracotta paarden die hun godheid graag accepteerde. 

De omgeving is prachtig vol rivieren en een glooiend landschap.  

Als we een brug over rijden wijst Roa me op een Pid kingfisher, de is zwart wit en had ik niet eerder gezien. Prachtige vogel! Er zijn drie soorten kingfisher te vinden hier, degene die ik net noemde en nog 2 andere. Het verschil zit hem in de kleur van de borst. Er is er nog een met een bruine borst, die ik ook heb gezien en een met een witte borst. Ik zie nog meer vogeltjes waarvan ik de naam even kwijt ben helaas.  

We rijden 25 kilometer, het ene moment door Rajasthan en het andere moment weer door Gujarat tot we aankomen bij zijn farm waar we een simpele lunch nuttige en een lokaal en illegaal alcoholisch drankje drinken met uitzicht op de graan velden en de bergen.  

Als we terug rijden stoppen in Rajasthan, het eerste dorp over de grens om alcohol in te slaan voor de gasten van het hotel. Hij koopt heel wat in. Ik aanschouw hoe ze te werk gaan, hij via de achterdeur naar binnen de jongen die met ons mee is lijkt op de een of andere manier de wacht te houden en zo nu en dan loop hij weer richting de auto om de handel in de auto te laden Of dit komt omdat Roa een Rajput is weet ik niet maar ik vind het leuk om dit zo te mogen aanschouwen.   

Als laatste stoppen we bij een gezien die aardwerk maakt. Hij lijkt de paardenhandel over te hebben genomen van Poshina, ze zijn volop bezig met het maken van paarden en mogen een deel van het proces meemaken. Iedereen werkt mee. Van de mannen tot oude mannetjes, vrouwen en kleine kinderen die het vuur mogen aansteken zodat het aardwerk kan verhaarden en verkleuren. Ik had al gehoord van dit proces in de buurt van Jodhpur maar hier lijkt het toch minder toeristisch te zijn. Ik dol met de kindjes, geniet en ook blijf ik mij verbazen over de leef omstandigheden. Die kleine kinderen die vuur aansteken en vervolgens uren midden in de rook zitten…  

Als ik op een gegeven moment voor “de” goede foto door mijn knieën zak voel ik opeens dat het erg warm onder mijn billen wordt. Ik maak een sprongetje hoog, had bijna mijn kont in de fik gestaan. De kinderen en ik liggen mijn een deuk!  

Bij terugkomst in het hotel komt de vrouw van Roa bij me zitten en praten we over de educatie van de kinderen en het belang van het leren van de engelse taal. Volgens haar en ook haar man is men in Gujarat erg gretig om de taal te leren! Ook wisselen we onze mening uit als het gaat om relaties tussen man en vrouw, het vreemdgaan hier en de westerse oudere vrouwen die het op jonge Indiërs gemunt hebben. Het is een interessant gesprek! 

Toroongi  05-12-2023 

Vandaag gaan we naar een ceremonie voorafgaand aan een Rabari huwelijk. Het dorpje Tarungy  ligt op de weg naar Udaipur en de rit daar naartoe is wederom een lust voor het oog! Tot nu toe is de omgeving van Poshina  toch echt wel favoriet. Ik zou hier graag langer blijven! Is even verder onderzoeken wat een kamer zal kosten. Rao heeft in ieder geval behoorlijk wat suggesties van wat ik hier allemaal zou kunnen doen. Zo fantaseren we er samen op los!   

Onderweg vertelt hij me dat toen ik laatst een peuk in mijn zak stopte ipv op het terrein bij mensen thuis gooide, hij de locals aansprak en tegen ze zei ‘ kijk zo hoort het’. Hii voert al eeuwen een strijd in zijn dorp om mensen zover te krijgen om hun vuil in de prullenbakken te gooien die hij heeft neergezet. Dit echter zonder succes! Roa is van mening dat ik, als buitenstaande invloed op ze uit zou kunnen oefenen. Nou ja dat weet ik niet hoor of dit zo is maar me ervoor inzetten doe ik graag!   

We zijn aanwezig bij de voorbereidingen op het huwelijk vanuit de bruidegoms kant. Voor iedere gast moet er eten zijn dus de dames zijn druk met chapattis maken. Ook de dagelijkse huishoudelijke taken gaan door. De was wordt gedaan en zelfs de kleintjes helpen hierbij. Het kleine jongetje wordt samen met het wasgoed in de teil water gezet en hij wast mee. Daarna gaat hij in een andere teil met schoon water en wordt hij gewassen.   

Wij krijgen Chai uit de gelegenheidskopjes die alleen voor bijzondere gasten worden gebruik. 

Ik maak met een van de dames een wandeling door het dorp, natuurlijk ontbreken de kindjes niet! Een van de kindjes vraagt of ik getrouwd ben, als ik nee zeg en zij later een foto van Pien zien lijken ze totaal in chock! Een van de (jonge) dames wil een man voor mij vinden, haar broer en vraagt of ik tot aan het huwelijk bij hen wil blijven (nog 6 dagen). Een kamer willen ze ook voor me vrijmaken voor de langere termijn! 

Ik zie een van de oudere dames een Buffalo melken en tegelijkertijd tijd drinkt ook haar kindje aan haar tepel en nog op het zelfde ritme als de buffalo! De oudjes; mannen houden een opium ceremonie en kletsen terwijl de rest van de gemeenschap druk bezig is met het voorbereiden van de festiviteiten.  

We nuttige een heerlijke en simpele lunch met de Rabaris (nou ja met de mannen dan!)  

Ik heb een fantastische ochtend gehad met deze uiterst vriendelijke mensen!   

We zijn vandaag duidelijk op huwelijks jacht! Na het bijwonen van de pre wedding rijden we verder richting Udaipur waar een huwelijk gaande is.  

De ontvangst door een paar dames is wederom heel hartelijk. Al snel word ik weggetrokken door de chef van het eerste dorp. Ik moet gaan kijken daar waar het huwelijk voltrokken wordt. Volgens mij is de ceremonie al voorbij. Ik zie overal mensen eten. Een jonge vraagt of ik thee wil en ik moet zitten op een stoel. Al snel staan er een stuk of 30 man heel dicht bij me. Iets te dichtbij ik krijg het er bloed heet van de vraag ze naar achteren te gaan, wat ze ook doen. Als ik wegloop lopen zij achter me aan en voor ik het weet heb ik minimaal 50 kidereren die met me meelopen. Ik besluit het dorp uit te lopen in de hoop dat zij de achtervolging opgeven maar helaas ik kom niet van ze af.  

De kleintjes weten precies waar we moeten zijn, ze nemen me mee naar daar waar de bruidegommen zit, volledig en prachtig opgedoft.    

We rijden terug als de zon onder begint te gaan wat de heuvelachtige omgeving nog spectaculairder maakt! 

Tijd voor een biertje, wederom met heerlijk eten en goed gezelschap! 

Poshina – Ambaji – Mumbai  06-12-2023

Ik heb vannacht een behoorlijk ruk gemaakt, ik was gesloopt gister avond. Fijn eens zonder wekker en uitslapen tot 0730! 

Als ik bij het ontbijt aankom krijg ik “slecht’ nieuws te horen. Er is een politieke moord gepleegd in Jaipur en alle grenzen van Rajasthan zijn dicht. De vraag is dus of mijn bus de gens wel over mag. Ik stap namelijk bij Abu road op en dat ligt net over de grens tussen Rajasthan en Gujarat. Rao pleegt een telefoontje met de bus Compagny, zover geen restricties en zal de bus vertrekken. Het kan natuurlijk in de loop van de dag nog veranderen, we gaan het meemaken!  

Na het ontbijt krijg ik een rondleiding over het erf en bekijk ik de verschillende kamers. Ook laten ze me de kamer zien die ik mogelijk zou kunnen huren. Een kamer voorzien van alle gemakken met een heerlijke veranda en vanuit het raam uitzicht op de bergen. Niet verkeerd! Benieuwd wat ze ervoor gaan vragen en of we tot een deal kunnen komen! Na wat onderhandelen komen we tot een deal. Bedoeling is dan om van 15 september tot medio 15 november daar te verblijven. Ook kan ik in hun andere paleis verblijven voor 2 maanden in Rajpipla. Op deze manier heb ik een betaalbare accommodatie en zij iemand die op hun property let en de mensen daar aanstuurt.   

Rond13 uur vertrekken we richting Abu Road en bezoeken we de Garasia mensen in Ambaji  

We stoppen eerst bij de Kumbhariya Jain-tempel die afkomstig is uit de overblijfselen van een groep van 360 tempels gebouwd door Vimalsha in het jaar 1032. Men vergelijk het met Ranakpur maar dan minder toeristisch. Het klopt ook de tempel bevat prachtige gedetailleerde sculptures! Aanvankelijk dacht ik dat het om een dorpje ging waar we naartoe gingen maar het blijkt een stadje te zijn waar de Garasia naar toe komen om hun groente te verkopen. De stad is erg schoon omdat het gesponsord wordt door gelovigen. Er staat in het stadje dan ook een temple van betekenis waarvan de top van goud is. Het is een van de 51 Shakti Peetha’s. De Ambaji Mata-tempel is een belangrijke Shakti Peeth van India, een Indiase godin.  

De Garasia, etnische groep die de uitlopers van de Aravalli-regio van het afgelegen Sabarkatha-district in Gujarat bewoont, heeft een merkwaardige geschiedenis. Hoewel de Garasias een depressieve klasse vormen en geclassificeerd zijn als een niet-aangemelde stam, lijken ze in veel opzichten sterk op de geavanceerde Rajput-clans. Hierdoor had de Britse regering de Garasias zelfs gecategoriseerd als een tak van Rajputs die kleine grondbezitters waren. Zelfs vandaag de dag, te midden van armoede en diepe isolatie, zijn Garasias niet alleen als vooraanstaande landbouwers te zien, maar ook als bezitters van grote stukken land in de afgelegen hellingen van het Aravali-gebergte. Hun huizen zijn wijd verspreid en omgeven door een grote boerderij. 

Toch zijn de Garasias arm en verstoken van basisvoorzieningen zoals gezondheidszorg, onderwijs en veilig drinkwater. De landbouw wordt grotendeels door regen gevoed. 

Ook  hebben deze mensen weer een totaal verschillende klederdracht dan de Rabaris. Zo zie je aan de voorkant en op de mouwen van hun jurken bloemen geborduurd en vaak ook hun naam er op. Ik voel me ook hier erg op mijn gemak en ga zeker een keer terug om hier een hele dag door te brengen.  

Ook komen er weer al rijdend door het prachtige gebergte ideeën op voor the heart of India travel. Zoals ‘gift your day and meal to the tribe children’. De bedoeling is om dan in het dorp boodschappen te doen, naar een van de dorpjes te rijden en een dag met de Garasias door te brengen en samen met hen te koken. Ook opper ik trekkings zowel te voet als met de fiets, ik denk dat het super gaaf zal zijn!   

Om 16:45 word ik gedropt bij de pickup point in Abu Road voor mijn 15 uur durende nachtbus naar Mumbai. 

Als we een uur te laat vertrekken hebben we na 30 minuten een politie inval in de bus. Ze komen met 2 man en alle slaaphokken en tassen worden grondig gecontroleerd, nou ja grondig.. ze checken een deel van mijn rugtas en camera tassen kijken ze niet naar en zo gaat het ook bij mijn mede passagiers. Nou ja laten we hopen dat er niet een of andere politieke extremist aan boord zit hahaha 

Ik ga hierna rustig verder met uploaden van mijn foto’s  

Als we in de buurt van Ahmedabad rijden belt Jigar. Hij vraagt waar ik nu ben en of we in Ahmedabad stoppen om te eten.  Dit is niet het geval we hebben al een eet stop gehad. Hij stelt voor uit de bus te stappen om wat te gaan drinken en morgen de snel trein naar Mumbai te pakken (ik kan bij hem slapen). Ik kan het risico niet lopen, vrijdag moet ik in Mumbai zijn want dan moet ik werken. Daarnaast ook niet handig met al die bagage die ik meesleep!  

Als ik hem vertel dat ik va februari 2 maanden in Jaipur ben nodigt hij me uit voor het huwelijk van zijn neef. Het is op 13-14-15 de precies als ik in Benares ben met Marian voor the key of education. Shit wat baal ik! De dagen na het huwelijk is er een festival in Jaiselmer, of ik daar naartoe ga met hem? Ik moet naar Pali komen en daarna rijden we samen verder naar Jaiselmer. Gaaf!  

Rond middernacht maken we een plas stop. Tot 2 keer toe loop ik naar binnen om te gaan plassen maar de ruimte is doordrongen door een pisgeur en de vloer drijf nat dus besluit ik het maar op te houden in de hoop dat de volgende stop iets minder ranzig is! Om 06:00 is eindelijk weer een toilet stop, 11 uur later inmiddels. De wc nog net zo ranzig. Kokhalzend hang ik boven de hurk wc. Mijn broek pijpen om hoog houdend en mij neus dichtknijpend, oplettend dat mijn tas de grond niet raakt plas ik in hoog tempo. God wat lucht dit op! Als ik nu verder niet al te veel drink zou ik de laatste 3 uur moeten redden!